Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

Ρώτα καλύτερα την μάνα μου…(αν θες να φτιάξεις ένα τέρας).


Εκείνη ξέρει καλύτερα. Εκείνη πλάθει τα παιδιά της. Εκείνη είναι η αφετηρία. Εκείνη και οι εμπειρίες της. Εκείνη και τα πιστεύω της. Εκείνη και η αντίστασή της στην πλύση του εγκεφάλου της. Καθαρότητα παντού.


Θες να φτιάξεις ένα τέρας που να μην φοβάται; Θες να φτιάξεις ένα τέρας που να το φοβούνται οι άλλοι; Θες το τέρας σου αυτό να μπορεί να σκέφτεται, να αντιστέκεται, να αντιπαρατίθεται, να εκτίθεται; Θες να είναι ένα τέρας χαμογελαστό, αισιόδοξο, άδολο κι ειλικρινές; Θες να προκαλεί την απέχθεια του κραταιού κόσμου και να κάνει παρέα ΜΟΝΟ με άλλα τέρατα εξίσου αποκρουστικά; Θες ένα τέρας σκιάχτρο του κατεστημένου που να κλαίει χωρίς ενοχές και να αγαπάει χωρίς συμβολαιογραφικές πράξεις;

(κάτι μέσα μου ξυπνάει και βγαίνει από την λήθη του…)

Ρώτα την μάνα μου καλύτερα. Εκείνη δεν άφησε τα παιδιά της να τα πιάσουνε με γάντια όταν γεννιόντουσαν. Εκείνη δεν έπαθε κατάθλιψη όταν ασχολήθηκε με τα παιδιά της. Εκείνη δεν τα βλαστήμησε όταν αυτά την έκριναν. Εκείνη δεν τα μεγάλωσε με φόβο τι θα γίνουν. Με φόβο στις ψυχές τους. Με μίσος για τους έξω από την οικογένεια.

Αν θες να φτιάξεις ένα τέρας, πρέπει να ξέρεις. Πρέπει να ξέρεις πως είναι τα τέρατα. Φοράνε μάρκες; Πάνε στην δουλειά; Είναι καλοί μαθητές στο σχολείο; Πολεμάνε για την πατρίδα; Πεθαίνουν κανονικά; Θυσιάζονται για εμάς; Μας πουλάνε όνειρα; Παίζουν με τις αδυναμίες μας; Κρύβονται στις σκιές ή στα σπίτια τους ή στην δουλειά τους ή στα λεφτά τους;


(…έρχεται και με πνίγει μια παρόρμηση να ουρλιάξω στους άλλους…)

Ρώτα για να μάθεις. Να ξέρεις όμως φίλε μου. ΠΟΤΕ δεν πρέπει να μετανιώσεις για το τέρας που με τόσο κόπο έφτιαξες…

Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

Το Λούνα Παρκ είναι ασφαλές (και παραμένει πάντα το ίδιο…)


Πόλεμοι στην Μέση Ανατολή, μετωπικές συγκρούσεις κυβερνήσεων και συνδικάτων, λοιμοί επεκτατικοί σε όλο τον κόσμο. Ανεργία, εξευτελισμός, αναξιοκρατία. Απολύσεις, κλείσιμο επιχειρήσεων, φόβος για το μέλλον. Στοιχήματα για τον Θεό, εκκλησιαστικές νευρώσεις, ρατσισμός, ξενοφοβία, ντόπια «τρομοκρατικά» χτυπήματα. Θάνατοι για το πετρέλαιο, για τα δάνεια, για το κέρδος. Μολυσματικές ασθένειες, οικονομικές κρίσεις, εγκληματικές αυξήσεις, παρακράτος, μαζική παράνοια. Ο κόσμος σείεται και βράζει συθέμελα, έτοιμος να εκραγεί. Μόνο που…


…το Λούνα Παρκ είναι ασφαλές. Οι κλόουν συνεχίζουν να μας διασκεδάζουν. Το ρόλερ-κόστερ συνεχίζει να μας εξιτάρει. Τα αρκουδάκια συνεχίζουμε να τα παίρνουμε σαν έπαθλο. Την είσοδο συνεχίζουμε να την πληρώνουμε. Εδώ είναι όλα τέλεια, όμορφα. Δεν κινδυνεύουμε από τίποτα. Ζούμε το όνειρό μας…


Κι άλλοι φόροι, κι άλλες περικοπές, περισσότερες απεργίες, περισσότερες κραυγές. Χρέη στο δημόσιο, τζόγος, πλαστό σεξ, διακοπές με πιστωτικές δόσεις, γεννήσεις για να ξεφύγουμε από την πραγματικότητα, γενικευμένο άγχος, πανικός, μανιοκατάθλιψη. Καταπίεση, λιτότητα, πτώματα στρωμένα να πατήσουμε πάνω, κατουρημένες ποδιές φιλημένες και στοιβαγμένες στην γκαρνταρόμπα μας, εικονικές σχέσεις, ταξικό μίσος, δογματισμός. Μόνο που…


…το Λούνα Πάρκ παραμένει πάντα το ίδιο. Κανείς δεν πρόκειται να βλάψει τους διασκεδαστές μας. Και πάντα θα παραμένει το ίδιο. Μέσα του πάντα θα αισθανόμαστε οικεία και θα ψευδομυρίζουμε τα σπιτικά κουλουράκια και τις νυχτερινές αγκαλιές της μαμάς μας. Πάντα θα μας λένε εκεί ότι μας αγαπάνε και ότι είμαστε οι αγαπημένοι τους πελάτες. Πάντα θα ερχόμαστε σε οργασμό μέσα στην ροζ φαντασίωση του Λούνα Παρκ μας…


Έκπτωτα ιδανικά, χωρισμοί, απώλειες, προβλήματα υγείας, παραπληγική σκέψη…ΡΕΕΕΕΕΕΕ! ΜΗΝ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΣΤΕ! ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΕΤΣΙ! ΜΗΝ ΠΑΝΙΚΟΒΑΛΛΕΣΤΕ!!!

ΤΟ ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ ΕΙΝΑΙ ΑΣΦΑΛΕΣ. ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΙΔΙΟ…