Mental Suicide Cases

God complex.

2011-02-10T23:50:00.000-08:00

Κουρδισμένοι άνθρωποι με σπασμένα γρανάζια πάνω σε γραμμές τρένων είμαστε. Δευτέρα Παρουσία δεν γίνεται, η μέρα της κρίσης όμως ήρθε και εμείς δεν έχουμε να πληρώσουμε το εισιτήριο για το τρενάκι του τρόμου μας. Και μέσα από τις στάχτες, σαν τον φοίνικα, αναγεννιέται ο άνθρωπος Θεός, ο άνθρωπος καταστολέας, ο ιδεολογικός φονιάς. Μην ενοχλείσθε κύριοι, είναι μόνο ένα άρθρο…

Κάνουμε δυο βήματα μπροστά και τέσσερα πίσω. Το θεϊκό μας χέρι, αυτό το ίδιο που μας αυνανίζει, σχεδιάζει το μέλλον μας με όνειρα και αίμα. Ο κόσμος περιστρέφεται γύρω μας και εμείς ως κέντρο του σύμπαντος παίζουμε στα ζάρια το μέλλον των παιδιών μας. Επιτέλους βγήκαμε από την ντουλάπα μας και σαν μπαμπούλες καλοί που είμαστε τρομάζουμε κόσμο παντού τώρα. Μην ενοχλείσθε κύριοι, είναι μόνο παραλήρημα…

Τα ξέρουμε όλα, τα έχουμε ζήσει όλα, έχουμε όλες τις απαντήσεις και όλα αυτά προτού καν πούμε καλημέρα. Δεν έχει όρια το μυαλό μας, δεν μπορείς να μας συλλάβεις κι όλα αυτά προτού καν μιλήσουμε. Μα τι λέμε; Δεν μιλάμε καν. ΕΙΜΑΣΤΕ ΙΔΕΑ. Μια σάπια ιδέα του τέρατος που βλέπουμε στον καθρέφτη. Ένα απομεινάρι παράδοσης και πανουκλιασμένης ηθικής που αφήνει την επιθανάτια πνοή του. Μην ενοχλείσθε κύριοι, είμαστε ψυχικά διαταραγμένοι…

Περιμέναμε χρόνια τώρα την κάθαρση να έρθει να μας ξεπλύνει. Περιμέναμε έναν δήμιο να μας πάρει τα κεφάλια μας. Περιμέναμε μια αίρεση να έρθει και να μας καθαιρέσει. Μα η επανάσταση ποτέ δεν έγινε. Και εμείς βγάλαμε περισσότερα κεφάλια, βγάζουν και φλόγες τώρα. Αναγνωριστήκαμε από το πουθενά σαν θεοί. Μας προσκυνάτε καθημερινά και εμείς έχουμε το πρόβλημα; Ενοχληθείτε κύριοι, κλέψτε τις ζωές σας πίσω…

Ρώτα καλύτερα την μάνα μου…(αν θες να φτιάξεις ένα τέρας).

2010-09-13T02:11:00.000-07:00

Εκείνη ξέρει καλύτερα. Εκείνη πλάθει τα παιδιά της. Εκείνη είναι η αφετηρία. Εκείνη και οι εμπειρίες της. Εκείνη και τα πιστεύω της. Εκείνη και η αντίστασή της στην πλύση του εγκεφάλου της. Καθαρότητα παντού.

Θες να φτιάξεις ένα τέρας που να μην φοβάται; Θες να φτιάξεις ένα τέρας που να το φοβούνται οι άλλοι; Θες το τέρας σου αυτό να μπορεί να σκέφτεται, να αντιστέκεται, να αντιπαρατίθεται, να εκτίθεται; Θες να είναι ένα τέρας χαμογελαστό, αισιόδοξο, άδολο κι ειλικρινές; Θες να προκαλεί την απέχθεια του κραταιού κόσμου και να κάνει παρέα ΜΟΝΟ με άλλα τέρατα εξίσου αποκρουστικά; Θες ένα τέρας σκιάχτρο του κατεστημένου που να κλαίει χωρίς ενοχές και να αγαπάει χωρίς συμβολαιογραφικές πράξεις;

(κάτι μέσα μου ξυπνάει και βγαίνει από την λήθη του…)

Ρώτα την μάνα μου καλύτερα. Εκείνη δεν άφησε τα παιδιά της να τα πιάσουνε με γάντια όταν γεννιόντουσαν. Εκείνη δεν έπαθε κατάθλιψη όταν ασχολήθηκε με τα παιδιά της. Εκείνη δεν τα βλαστήμησε όταν αυτά την έκριναν. Εκείνη δεν τα μεγάλωσε με φόβο τι θα γίνουν. Με φόβο στις ψυχές τους. Με μίσος για τους έξω από την οικογένεια.

Αν θες να φτιάξεις ένα τέρας, πρέπει να ξέρεις. Πρέπει να ξέρεις πως είναι τα τέρατα. Φοράνε μάρκες; Πάνε στην δουλειά; Είναι καλοί μαθητές στο σχολείο; Πολεμάνε για την πατρίδα; Πεθαίνουν κανονικά; Θυσιάζονται για εμάς; Μας πουλάνε όνειρα; Παίζουν με τις αδυναμίες μας; Κρύβονται στις σκιές ή στα σπίτια τους ή στην δουλειά τους ή στα λεφτά τους;

(…έρχεται και με πνίγει μια παρόρμηση να ουρλιάξω στους άλλους…)

Ρώτα για να μάθεις. Να ξέρεις όμως φίλε μου. ΠΟΤΕ δεν πρέπει να μετανιώσεις για το τέρας που με τόσο κόπο έφτιαξες…

Το Λούνα Παρκ είναι ασφαλές (και παραμένει πάντα το ίδιο…)

2010-09-09T03:06:00.000-07:00

Πόλεμοι στην Μέση Ανατολή, μετωπικές συγκρούσεις κυβερνήσεων και συνδικάτων, λοιμοί επεκτατικοί σε όλο τον κόσμο. Ανεργία, εξευτελισμός, αναξιοκρατία. Απολύσεις, κλείσιμο επιχειρήσεων, φόβος για το μέλλον. Στοιχήματα για τον Θεό, εκκλησιαστικές νευρώσεις, ρατσισμός, ξενοφοβία, ντόπια «τρομοκρατικά» χτυπήματα. Θάνατοι για το πετρέλαιο, για τα δάνεια, για το κέρδος. Μολυσματικές ασθένειες, οικονομικές κρίσεις, εγκληματικές αυξήσεις, παρακράτος, μαζική παράνοια. Ο κόσμος σείεται και βράζει συθέμελα, έτοιμος να εκραγεί. Μόνο που…

…το Λούνα Παρκ είναι ασφαλές. Οι κλόουν συνεχίζουν να μας διασκεδάζουν. Το ρόλερ-κόστερ συνεχίζει να μας εξιτάρει. Τα αρκουδάκια συνεχίζουμε να τα παίρνουμε σαν έπαθλο. Την είσοδο συνεχίζουμε να την πληρώνουμε. Εδώ είναι όλα τέλεια, όμορφα. Δεν κινδυνεύουμε από τίποτα. Ζούμε το όνειρό μας…

Κι άλλοι φόροι, κι άλλες περικοπές, περισσότερες απεργίες, περισσότερες κραυγές. Χρέη στο δημόσιο, τζόγος, πλαστό σεξ, διακοπές με πιστωτικές δόσεις, γεννήσεις για να ξεφύγουμε από την πραγματικότητα, γενικευμένο άγχος, πανικός, μανιοκατάθλιψη. Καταπίεση, λιτότητα, πτώματα στρωμένα να πατήσουμε πάνω, κατουρημένες ποδιές φιλημένες και στοιβαγμένες στην γκαρνταρόμπα μας, εικονικές σχέσεις, ταξικό μίσος, δογματισμός. Μόνο που…

…το Λούνα Πάρκ παραμένει πάντα το ίδιο. Κανείς δεν πρόκειται να βλάψει τους διασκεδαστές μας. Και πάντα θα παραμένει το ίδιο. Μέσα του πάντα θα αισθανόμαστε οικεία και θα ψευδομυρίζουμε τα σπιτικά κουλουράκια και τις νυχτερινές αγκαλιές της μαμάς μας. Πάντα θα μας λένε εκεί ότι μας αγαπάνε και ότι είμαστε οι αγαπημένοι τους πελάτες. Πάντα θα ερχόμαστε σε οργασμό μέσα στην ροζ φαντασίωση του Λούνα Παρκ μας…

Έκπτωτα ιδανικά, χωρισμοί, απώλειες, προβλήματα υγείας, παραπληγική σκέψη…ΡΕΕΕΕΕΕΕ! ΜΗΝ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΣΤΕ! ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΕΤΣΙ! ΜΗΝ ΠΑΝΙΚΟΒΑΛΛΕΣΤΕ!!!

ΤΟ ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ ΕΙΝΑΙ ΑΣΦΑΛΕΣ. ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΙΔΙΟ…

Η ατομική βόμβα είναι θεόσταλτο δώρο.

2010-07-27T00:46:00.000-07:00

Δε θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά. Την έχουμε πάντα σπίτι μας, περιμένοντας να εκραγεί από στιγμή σε στιγμή. Μας εξουσιάζει και μας καθοδηγεί. Είναι ένα από τα τόσα ψέματα της ζωής μας που μας κρατάνε κοντά στην αλήθεια. Ο οικιακός μας ψυχρός πόλεμος, το δικό μας πεντάγωνο, ο προσωπικός μας πόλεμος των άστρων. Κάθε σπίτι και μια βόμβα. Κάθε βόμβα για κάθε γείτονα. Για να καθαρίζουμε τους κακομούτσουνους και αυτούς που μας την σπάνε. Για να βάζουμε τέλος στα ιδιαίτερά μας Βιετνάμ…

Ποιο το νόημα να χρησιμοποιούμε τις ατομικές μας βόμβες για τους εχθρούς μας, εφόσον έχουμε τόσα εσωτερικά προβλήματα; Μπορούμε να καθαρίσουμε τους φτωχούς, τους συνταξιούχους, τους «ξένους-πας μη έλλην βάρβαρος», τους ναρκομανείς και όλους γενικά του τέντυ-μπόϊδες. Μπορούμε να την καβαλίσουμε και να πετάξουμε και να συντριβούμε στο πρώτο σχολικό που θα δούμε. Μπορούμε να κάνουμε έρωτα μαζί της και να γεννήσουμε πλουτωνιακά παιδιά, απογόνους του φονικότερου δονητή της υφηλίου. Έτσι πέφτει ο πληθωρισμός και η ανεργία. Τα ακούμε τρώγοντας στις ειδήσεις…

Ο πόλεμος για την αξιοπρέπειά μας έχει αρχίσει. Τα media ες-ες έχουν εισχωρήσει σε κάθε σπίτι. Τα νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι έτοιμα. Είναι πολυκατοικίες. Έχουν φρουρούς, κηπουρούς, χαφιέδες και τρελούς. Ανακριτές και ιερές εξετάσεις. Πρέπει να αρματωθούμε. Να σκοτώσουμε για να μην σκοτωθούμε. Να φοβηθούμε.

Αρχαία ένστικτα, βαθειά θαμμένα ξυπνάνε. Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια. Εκκλησιαστικές νευρώσεις. Ιερές σταυροφορίες με ρομφαίες τις ατομικές μας βόμβες. Το μίσος μας τυφλό, σαν τον έρωτα και την δικαιοσύνη. Πράγματι, η ατομική βόμβα δόθηκε από το φιλεύσπλαχνο χέρι του Θεού. Του Ευρωθεού. Για το καλό μας. Δε θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά…

Η αιωνιότητα είναι πολύς, γαμημένος χρόνος.

2010-06-25T01:43:00.000-07:00

Υπάρχει ένα μέρος όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι σε αυτόν τον γαμημένο κόσμο. Για τον καθένα μας είναι διαφορετική τοποθεσία, διαφορετικός χρόνος και διαφορετική διάσταση. Με διαφορετική αντίληψη και διαφορετική αίσθηση του καλού ή κακού. Ναι, καλώς ή κακώς, ο προσωπικός μας παράδεισος είναι διαφορετικός…

Για μένα είναι μέσα στο κεφάλι μου. Κάτω από γκόθικ φοίνικες και ατέλειωτους ορίζοντες ελευθερίας και ευημερίας. Χωρίς δημόσιους ή ιδιωτικούς κατήγορους να σε δείχνουν με το δηκτικό τους δάχτυλο. Χωρίς το προσωπείο των προσωπικοτήτων να σε επισκιάζουν. Χωρίς όρια στα όνειρα και στις ελπίδες. Χωρίς ενοχές για τους καθημερινούς άθλους που επιτυγχάνουμε. Χωρίς λογοκρισία…

Έχει αναμεμιγμένα όλα τα χρώματα του ορατού μας φάσματος. Έχει χώρους αναψυχής για τις βρεφικές ψυχές μας, χωρίς υποκατάστατα σεροτονίνης. Έχει ηδονές που σε κάνουν να ματώνεις από οργασμό. Κι όλα αυτά μόνο με συναισθηματικές επενδύσεις. Δωρεάν. Πληρώνεις μόνο με δάκρυα. Και στο συγκεκριμένο μέρος τα καθημερινά μας δάκρυα τα ξεπλένουμε με τα δάκρυα της επόμενης μέρας. Κι όμως μέσα στον πολύχρωμο, εύοσμο και ιδανικό μας κόσμο κάτι δεν πάει καλά…

Καλό θα ήταν λέμε να μπορούσαμε να τα ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΜΕ όλα αυτά. Μόνοι μας αισθανόμαστε ότι κάτι λείπει. Υπερπλήρεις από συναισθήματα και νοητικές αναθυμιάσεις, θέλουμε να εξαπλώσουμε και παντού γύρω μας τον ιό της αυτοπραγμάτωσης. Η αιωνιότητα είναι πολύς, γαμημένος χρόνος. Δε μπορούμε να το υπομένουμε…

Η προσωπική μας νιρβάνα δεν είναι προς πώληση, ούτε προς ενοικίαση. Είναι για να φιλοξενούμε όσους κάνουν το ίδιο για μας, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένας κόσμος ευημερίας. Κι ας αντέξει έστω μια μέρα, μία, μόνη και αθάνατη μέρα…

Μου μοιάζεις πολύ…

2010-06-09T01:57:00.000-07:00

Φίλε μου,
εσύ που μου φωνάζεις και με προδίδεις
κι εσύ που μ` αγαπάς και με βοηθάς και ενδιαφέρεσαι για το μέλλον μου
κι εσύ που με χτυπάς και με ματώνεις
κι εσύ που μου γιατρεύεις τις πληγές και με προσέχεις
κι εσύ που με τσακίζεις στο ξύλο και με βρίζεις
κι εσύ που αντιστέκεσαι μαζί μου και με υπερασπίζεις
κι εσύ που με βιάζεις και με ταπεινώνεις
κι εσύ που θυσιάζεσαι για μένα χωρίς να το σκεφτείς
κοινός παρονομαστής, μαζί που ταξιδεύουμε από το χώμα στον ουρανό εξοστρακίζοντας κομμάτια των ψυχών μας στις πύλες του παραδείσου και της κολάσεως, μου μοιάζεις πολύ…

Φίλη μου,
Κατερίνα, εν αρχή είν ο πόνος, που αποκαθιστάς το μαύρο
κι εσύ που με πληγώνεις και με ματαιώνεις
κι εσύ που βλέπεις στην καρδιά μου και με αποθεώνεις
κι εσύ που στάζεις χολή και με καρφώνεις
κι εσύ που κάθε μέρα με ανασταίνεις
κι εσύ δήμιος αιώνιος στο πλάι μου
κι εσύ που τον οργασμό σου μοιράζεσαι μαζί μου
κοινός παρονομαστής, σακούλες με αισθήματα κι οι δύο έτοιμοι να εκραγούμε είμαστε, μου μοιάζεις πολύ…

Αδελφέ μου,
εσύ Κάιν, με το ρόπαλο στο χέρι,
κι εσύ με το κλομπ και τα φονικά ένστικτα
κι εσύ που συντηρείς την τάξη, πολιτικέ ευλύγιστε και πληρωμένε
κι εσύ που την νέα τάξη πραγμάτων θα ήθελες να κάψεις
κι εσύ φασίστα καταπιεσμένε
κι εσύ κομμουνιστή απαρχαιωμένε
κοινός παρονομαστής, φιλάμε την σκόνη και γλείφουμε τους δρόμους και εκπνέουμε τελικά μόνοι μας, μου μοιάζεις πολύ…

Αδελφή μου,
εσύ με τον μπαλτά πάνω από το προσκέφαλό μου
κι εσύ που με σταυρώνεις από λατρεία κάθε βράδυ που κοιμάμαι
κι εσύ που με φυλακίζεις σε αγάπη με την μετουσίωση του μίσους σου
κι εσύ που την καρδιά σου απλόχερα μου προσφέρεις
κι εσύ που τις στάχτες μου στην χωματερή πετάς
κι εσύ που από τις στάχτες μου μέσα αναγεννιέσαι
κι εσύ παρανοϊκή κυρά που το βρέφος σου τηγανίζεις
κι εσύ που στο αγέννητο έμβρυο από την κοιλιά έχεις μάθει ποτέ να μην φοβάται
κοινός παρονομαστής, ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο, ακροβατούμε ανάμεσα στην μαϊμού και τον υπεράνθρωπο, μου μοιάζεις πολύ…

Ψυχή μου,
Θεέ των κανιβαλικών συνηθειών που το αίμα και το σώμα σου μοιράζονται οι πιστοί σου
κι εσύ που ελέγχεις και παρατηρείς και δεν περιγράφεσαι (εκτός από τους εκπροσώπους σου στην Γη)
κι εσύ που είσαι δίκαιος και αμερόληπτος
κι εσύ που μας σκοτώνεις με περίσσια χάρη
κι εσύ συνείδηση που τα όρια μας θέτεις
κι εσύ ασυνείδητο που τα όρια αθετείς
κοινός παρονομαστής, μοιραζόμαστε την κοινή ευχή και κατάρα της ύπαρξής μας και νοιώθουμε, μου μοιάζεις πολύ…

Holiday in Cambodia performed by Dead Kennedys

2010-04-30T03:01:00.000-07:00

...back East your type don`t crawl...

http://rapidshare.com/files/381882582/13_-_Holiday_In_Cambodia.mp3

Υπερασπίζοντας την έκσταση.

2010-04-23T00:56:00.000-07:00

Οι ενοχές προϋποθέτουν συναισθήματα. Τα συναισθήματα προϋποθέτουν επαφές. Οι επαφές προϋποθέτουν επικοινωνία. Και εμείς νιώθουμε ενοχές. Βιώνουμε ενοχικά συναισθήματα για τις καθημερινές μας ενέργειες. Και δεν μας υποστηρίζει κανείς. Ως εδώ, όμως. Ήρθε η ώρα να υπερασπίσουμε την έκστασή μας.

Η ευτυχία και γενικότερα τα συναισθήματα ευφορίας μας τρομάζουν. Μας φαίνεται παράξενο και ξένο το γέλιο μας όταν είναι αυθόρμητο και το ακούμε. Μας ΑΚΟΥΜΕ… Κάνουμε εξωσωματικά ταξίδια αποξένωσης από τον ίδιο μας τον εαυτό χωρίς καμία απολύτως ενοχή και νιώθουμε άσχημα όταν αφουγκραζόμαστε τις αληθινές μας διαθέσεις. Οι άνθρωποι συχνά κάνουν μωρά απλώς για να δραπετεύσουν από την μίζερη ζωή τους. Δεν είναι εκεί το νόημα όμως…

Γραμμένα στο πίσω μέρος του μυαλού μας σε μια αρχέγονη, δυσνόητη γλώσσα βρίσκονται οι ενστικτώδεις εκστάσεις μας και η απελευθερωμένη προσωπικότητά μας. Εμείς, ΈΞΩ από το κλουβί. Το κλουβί που οι ίδιοι σφυρηλατήσαμε με απόγνωση ώστε να καθόμαστε μέσα και να μοιρολογούμε. Τι κι αν το φτιάξαμε από χρυσάφι, πλατίνα και διαμάντια. Τι κι αν το μοιρολόι μας είναι ρυθμικό κι αρμονικό, πιασάρικο βρε αδερφέ…Το κλουβί παραμένει ΚΛΟΥΒΙ. Ένας καταστολέας χωρίς ίχνος ευσπλαχνίας. Το τραγικότερο όλων βέβαια είναι ότι ξέρουμε που βρισκόμαστε. Κι ενώ η πόρτα της φυλακής μας είναι ορθάνοιχτη, εμείς ούτε καν πλησιάζουμε προς τα κει…

Ως εδώ, όμως. Όπως μάθαμε όλα αυτά που εξυπηρετούν τους άλλους, καιρός είναι να μάθουμε και ορισμένα πράγματα που εξυπηρετούν εμάς. Πράγματα που ποτέ δεν μπήκαν σε κόπο να μας διδάξουν. Επειδή γεννιόμαστε με πόνο θεώρησαν ότι έτσι έπρεπε να συνεχίσουμε να ζούμε. Και να πληρώνουμε ένα προπατορικό αμάρτημα μέχρι το τέλος των ημερών…

Κοιτώντας τον εαυτό μας λίγο πιο προσεκτικά από ότι έχουμε συνηθίσει, ίσως ανακαλύψουμε έναν πολύ καλό φίλο. Ίσως ανακαλύψουμε ότι είμαστε κάτι περισσότερο από την ταμπέλα που γράφει απέξω το κλουβί μας. Και ίσως, ίσως κάποτε, γιατρευτούν τα παράλυτά μας πόδια και σηκωθούμε. Και περπατήσουμε προς την έξοδο…

My land performed by Die Toten Hosen

2010-03-01T01:28:00.000-08:00

http://rapidshare.com/files/357382252/10_My_Land_-_hipis_freenet.de.mp3

Κατεβάστε το και... enjoy πολιτικό στίχο που ταιριάζει γάντι στην τωρινή μας κατάσταση...

Είδα ένα όνειρο, ψυχή μου.

2010-01-28T00:44:00.000-08:00

Είδα ένα όνειρο, ψυχή μου.
Ότι περίμενα ένα ριάλιτι να μου ελέγχει την ζωή μου. Να με ανακαλύψει, να με σπουδάσει, να μου βρει δουλειά. Περίμενα ένα ριάλιτι να μου βρει νύφη, να με παντρέψει. Να μου αλλάξει από την αρχή το σπίτι, να μου ξεπληρώσει τα χρέη μου παντού. Περίμενα ένα ριάλιτι για να φτιαχτώ, να διασκεδάσω, να τα σπάσω ή να κλάψω, να ξεκαβλώσω και να αρχίσω να πιστεύω στην αγάπη.

Είδα ένα όνειρο, ψυχή μου. Κι εσύ στεκόσουν στην μέση ενός δρόμου δύσκολου που έπρεπε να διασχίσω. Και με κοίταζες, καρδιά μου, θέλοντας να με βοηθήσεις στο δύσκολο αυτό ταξίδι. Μου έτεινες το χέρι σου, βλαστάρι μου, να με βοηθήσεις. Και προσευχόσουν, μωρό μου. Προσευχόσουν να μπορέσεις να αντισταθείς στη πλύση εγκεφάλου που μας κάνουν. Και μου γελούσες…

Είδα ένα όνειρο, αφέντες. Πως γεννήθηκα ελεύθερος και μου σπιλώσατε την ζωή για να βγάλετε περισσότερα. Και είχατε εργοστάσια, τρανά και μεγάλα και γκρίζα που παρήγαγαν όνειρα σε τιμή ευκαιρίας. Και μες στο όνειρο, μαλάκες, σας εκτελούσα ξανά και ξανά με διαφορετικό στυλ κάθε φορά. Σας έπνιγα στην μήτρα με τον ομφάλιο λώρο σας. Χωρίς ενοχές. Σαν προφήτης…

Είδα ένα όνειρο, χαρά μου. Ότι τα παιδιά είναι πράγματι του μέλλοντος, η τεχνολογία του παρελθόντος και εμείς στην μέση ανακυκλώνουμε ανάπηρες αλήθειες. Και στο όνειρό μου ήμουν μεθυσμένος, ήμουν άρρωστος, ήμουν τρελός. Και ήθελα να πιάνω, σαν το φύλακα στην σίκαλη, παιδιά από το χείλος του γκρεμού και να τα σώζω…
Είδα ένα όνειρο, ψυχή μου. Και ξύπνησα τρομαγμένος από την παράλληλη νυχτερινή ζωή μου. Και το σκοτάδι με ξανακατάπιε, φίλε μου. Κι ένιωθα ζεστασιά μέσα του. Και το αγκάλιασα…

Βασίλισσες-ζόμπι καλόγριες στην ζούγκλα των ανθρωποφάγων κουνουπιδιών.

2010-01-21T01:58:00.000-08:00

Να πως έχει το πράγμα. Χάος ολικό περιφέρεται στον αέρα και στις καρδιές μας. Τα πλοκάμια της αποδιοργάνωσης έχουν σκορπιστεί παντού και βουλιάζουν τα καράβια με τα εφηβικά πρόωρα θανατωμένα όνειρά μας. Η δολοφονίες γίνονται στην μήτρα τώρα. Η πρώτη ανάσα μας πέφτει θανάσιμα λαβωμένη.

«Σήμερα είναι η νύχτα της μεγάλης σφαγής. Φέρε τα κλειδιά, θα πάρουμε την κλούβα σήμερα. Θα φέρω μπύρες. Έχουμε ασημένια, λαμπερά σήματα μπάτσου στο στήθος. Πάμε να πλακώσουμε τίποτα άστεγους. Θα την πέφτουμε έξι σε έναν. Πολύ πλάκα…»

Πόσο θα άλλαζε η ζωή μας αν γινόμασταν πιο ανθρωπιστές; Καθόλου. Γιατί δε θέλουμε. Έτσι. Οι μεγάλες, καταστροφικές, χολυγουντιανές εκρήξεις είναι πιο εντυπωσιακές. Δεν σκεφτόμαστε. Ανατινάσσουμε.

Καρεκλοκένταυροι, εξουσιαστές, βασίλισσες πεθαμένες ζόμπι σε θέσεις κλειδιά. Δίνουν νέα, νεκρόμορφη πνοή στην μιζέρια που λέμε καριέρα. Κι εκεί ξυπνά η πιο ηλίθια αντίσταση που υπήρξε ποτέ. Η αντίσταση του δευτεροκλασάτου κουνουπιδιού που καταβροχθίζει τα παιδιά του για να προστατέψει την κυριαρχία του επί της ηλιθιότητας. Μόνο εμείς έχουμε το δικαίωμα να εθελοτυφλούμε μπρος στην απόδραση από την παγίδα που έχουμε εγκλωβιστεί. Η έξοδος είναι ανοιχτή για όλους, αλλά τα ανθρωποφάγα κουνουπίδια καραδοκούν…

«Έχω άλλα σχέδια για σένα αγάπη μου. Σαν πρώτη ύλη, σε χρησιμοποιώ για την ανοικοδόμηση του τείχους που θα με προστατέψει. Ούτε που ξέρω το όνομα σου…»

Για το καλό μας οι καλόγριες υψώνουν εκκλησιαστικές νευρώσεις, ευλογούν ιερούς πολέμους και στέλνουν τα ηλίθια ανθρωποφάγα κουνουπίδια να θυσιαστούν στην μάχη με άλλα ηλίθια κουνουπίδια. Ζούγκλα.

«Σηκώνεις τα κενά μάτια σου και με κοιτάς. Τι βλέπεις; ΤΙΠΟΤΑ…

Τίποτα…
τίποτα
τιπ…

Παιδική χαρά σε ναρκοπέδιο.

2009-12-08T01:04:00.000-08:00

Ορφανά παιδάκια, μόνα σε παιδική χαρά φτιαγμένη πάνω σε ναρκοπέδιο. Αυτό είμαστε. Γαμημένες μαριονέτες με μνήμη ψαριού κι ιδανικά με ημερομηνία λήξης. Το χειρότερο βέβαια, είναι το χειροκρότημα που ρίχνουμε στον καθρέφτη βλέποντάς μας. Γαμώ τα παιδιά είμαστε!

Δεν είναι η ευθανασία ονείρων το μόνο μας λάθος. Ούτε το μίσος που αγοράζουμε σε μεγάλες ποσότητες. Ούτε καν τα αντι-ιδεώδη που καλλιεργούμε. Είναι ότι ξεχνάμε. Δε το βασανίζουμε το ρημάδι. Προτιμάμε να ξεχνάμε. Θέλουμε εκπλήξεις. Θέλουμε κάτι νέο. Και μετά το σβήνουμε. Δεν έχει υπάρξει ποτέ.

Σε ένα γαμημένο deja-vu κλεισμένη όλη η ιστορία της ανθρωπότητας. Δεν κάνει κύκλους. Γυρνάει τόσο μα τόσο γρήγορα που είναι σαν να ξεπλένει τις κηλίδες του παρελθόντος μας. Κι από μουτζούρες άλλο τίποτα. Σπιλώνουμε επαγγελματικά. Τίποτα δε μαγνητίζει για πολύ την προσοχή μας. Γύρω-γύρω όλοι. Κι οι νάρκες στα ξυπόλητά μας πόδια.

Ο μόνος τρόπος να ξεφύγουμε από αυτήν την παιδική χαρά θανάτου είναι να περπατήσουμε. Να ανατινάξουμε τις νάρκες με τα πέλματά μας., να σκοτώσουμε τον φόβο μας, να βιάσουμε τον βιαστή μας. Παιδάκια-σακούλες γεμάτες με συναισθήματα είμαστε.

Δε θυμάμαι. Τι έλεγα πιο πριν;

Νυχτερινή πορεία.

2009-11-24T01:13:00.000-08:00

Είμαστε σκιές που έχουνε ανθρώπους. Απομεινάρια μιας άλλης εποχής, επιζώντες ενός νοητικού πυρηνικού ολοκαυτώματος. Πρόσφυγες σε ξένη γη, θαμώνες σε σκοτεινούς καιρούς. Δε είδαμε τόσα χρόνια ποτέ ανατολή. Βαδίζουμε υπόγεια, στα τυφλά, κρατώντας το χέρι ενός επίσης τυφλού οδηγού. Πίνουμε δάκρυα για να μην πάθουμε αφυδάτωση, πολλές φορές τα δικά μας. Η απόσταση ματιών-στόματος έτσι κι αλλιώς είναι πολύ μικρή.

Είσαστε προσκεκλημένοι στην βραδινή μας πορεία. Φορέστε την πανοπλία του χαρακτήρα σας κι ελάτε. Θα αποδράσουμε από τα τετριμμένα θα πάμε ένα βήμα παραπέρα. Θα μετακομίσουμε τις εμπειρίες μας σε πιο ασφυκτικά τοιχώματα. Μέχρι να τις συνθλίψουμε. Να μην σκεφτόμαστε. Πονάμε.

Ένα βήμα την φορά μας συμβούλευαν. Εμείς, ως γνωστό, δεν ακούγαμε. Και κάπου στην μέση της διαδρομής χάλασε ο βηματισμός. Και παραστρατήσαμε. Βγήκαμε εκτός πορείας. Οι άλλοι δεν μας περίμεναν. Και να `μαστε τώρα. Μόνοι στα καταγώγια του νου μας. Αποκλεισμένοι κι αποδυναμωμένοι. Χωρίς οδηγό. Χωρίς μέλλον…

Κοκτέιλ Ναπάλμ κι Υγρό Άζωτο.

2009-11-04T02:04:00.000-08:00

Μανιοκατάθλιψη. Την μια μένουμε για καιρό εγκλωβισμένοι στον εαυτό μας και την άλλη φιλοδοξούμε να πνίξουμε τον κόσμο με τις λέξεις μας. Μιλάμε και ακούμε μόνο εμείς αυτά που λέμε ή αλλιώς δεν θέλουμε να ακούμε τίποτα. Το τίποτα γίνεται η προσδοκία μας ή γινόμαστε ένας Θεός και το κέντρο του σύμπαντος. Μία κάτω, μία πάνω. Θλίψη και μανία. Άσπρο και μαύρο. Όπως μέσα, έτσι κι έξω…

Ανισορροπία. Φερόμαστε καλά, φερόμαστε άσχημα. Αναποφασιστικότητα. Οι ερωτήσεις κι οι απαντήσεις χορεύουν παρανοϊκά μες στο μυαλό μας. Διαλέγουμε στην τύχη. Το μετανιώνουμε. Ξαναδιαλέγουμε. Το ίδιο. Ναι-όχι-ναι-όχι-ναι. Πνευματικός φαύλος κύκλος. Τζογάρουμε. Και στο τζόγο κανείς δεν κερδίζει. Θέλω αυτό. Όχι, δεν το θέλω. Μήπως το θέλω; Τι σκατά θέλω επιτέλους; Όπως μέσα, έτσι κι έξω…

Δυσθυμία. Έτσι αρχίζουν όλα. Η διάθεσή μας μεταβάλλεται σαν υγρό που συνεχώς ανακατεύεται. Διαλέγουμε την διάθεση που μας συμφέρει. Και βγάζουμε το συναίσθημα. Που το αλλάζουμε στην πορεία. Πολλές φορές. Και από υγρό άζωτο διάθεση βγάζουμε ναπάλμ συναισθήματα. Δεν τα αναγνωρίζουμε ούτε και εμείς. Πως έχω γίνει έτσι; Ήμουνα καλύτερος, χειρότερος, διαφορετικός. Αδιάφορο; Ενδιαφέρον; Όπως μέσα, έτσι κι έξω…

Κυκλοθυμία. Γίνεται τρόπος ζωής. Ζητάμε λυτρωτές, μεσσίες, αποδιοπομπαίους τράγους και έντονες έως σοκαριστικές συγκινήσεις. Έχουμε μπλέξει άσχημα. Με την πάρτη μας. Τίποτα δε μας μεθάει, τίποτα δε μας ταρακουνάει. Το εσωτερικό μας συναισθηματικό εκκρεμές χτυπάει τώρα από το ένα τοίχωμα στο άλλο. Και μας πληγιάζει. Όπως μέσα, έτσι κι έξω…

Κάθαρση. Ζητάμε κάθαρση. Ζητάμε να σπάσουν οι αλυσίδες. Ζητάμε να καθαρίσουμε τους κακομούτσουνους, αλλά μετά μας φαίνεται ότι όλα τα πτώματα έχουν το ίδιο χρώμα. Θα φτύσουμε στους τάφους τους ή είναι κάτι κακό; Τζίζζζζζ!

Καθόμαστε απόμερα στο πιο κακόφημο μπαράκι της ζωής μας, με μπάρμαν τον Μπορίς Βιάν και ζητάμε να μας φτιάξει ένα κοκτέιλ Ναπάλμ κι Υγρό άζωτο. Θα κάνουμε φασαρία απόψε. Όπως μέσα, έτσι κι έξω…

Η χώρα του σκότους.

2009-10-20T02:16:00.000-07:00

Μες στην χώρα του πνευματικού σκότους, τι προφίλ μπορεί να έχουμε;

Είναι η χώρα μας αυτή. Που βασιλεύει η απληστία και το κέρδος. Που οι φτωχοί παραμένουν φτωχοί και οι πλούσιοι παραμένουν πλούσιοι. Που οι επιρροές έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Που η αστυνομία σκοτώνει κάθε αθωότητα με τις ευλογίες της εκκλησίας και του κράτους. Σύνηθες φαινόμενο. Που οι πολυεθνικές κατασκευάζουν και μοσχοπουλούν ιδανικά σε τιμή ΈΚΠΛΗΞΗ! (Τηλεφωνήστε ΤΩΡΑ!). Που η διαστρέβλωση της προόδου και της ηθικής έχει συνταγματικά κατοχυρωθεί. Που ο φόβος ξεκινάει με το που θα ξυπνήσουμε το πρωί μέχρι να δούμε τους βραδινούς μας εφιάλτες. Και εμείς θεατές και συνεργοί του θεάτρου αυτού του παραλόγου. Με αμαρτίες να στάζουν από τα χέρια μας και κακουργήματα στον ψυχισμό μας. Να δούμε τώρα λίγη τηλεόραση;

Υψώνουμε λάβαρα εθνικοφροσύνης και ιαχές εναντίων των απρόσωπων εχθρών μας στο όνομα του Θεού και της εθνικής μας υπερηφάνειας. Ραπίζουμε τα χέρια που μας ζητάνε ελεημοσύνη γιατί είναι μιαρά και βρώμικα. Το χρώμα του δέρματος καθορίζει το πρόστιμο και την τιμωρία που θα υποστούμε. «Πας μη Έλλην, βάρβαρος», για αυτό «Άρον, άρον σταύροσων αυτόν». Και πιάνουμε λεκτικές και υλικές πέτρες για να ξεκινήσει ο λιθοβολισμός. Των μαύρων προβάτων.

Έχουμε τυφλωθεί τελείως. Και καθώς όλα φαντάζουν μαύρα μπροστά μας, το ίδιο χρώμα μοιράζεται και η καρδιά μας. Το ίδιο και οι ελπίδες μας για το μέλλον. Και αφήνουμε αυτό το κληροδότημα-τερατούργημα στις καταδικασμένες επερχόμενες γενιές. Στα παιδιά που θα εξουσιάζονται από κάλπικους πολιτικούς και εθνικούς καθοδηγητές. Και τρίβουμε σαρδόνια τα χέρια μας γνωρίζοντας ότι δεν είμαστε οι μόνοι που μαρτύρησαν. Θα σύρουμε στο λάκκο του καθαρτηρίου και το μέλλον της χώρας μας. Της χώρας του σκότους.

Να παίξω λίγο playstation τώρα μαμά;

Το τζίνι βγήκε έξω από το μπουκάλι…

2009-10-14T02:29:00.000-07:00

Πατέρα, μητέρα, κοιτάξτε το μικρό σας τέρας. Εδώ είμαι. Είμαι ήρωας. Είμαι μηδενικό. Είμαι εγώ. Ο γητευτής. Ο σκληρός. Ο αδύναμος. Ο νικητής και νικημένος. Ο μεσσίας κι ο προδότης. Ο βιαστή κι ο βιασμένος. Αυτός που γυρνάει πάντα και το άλλο μάγουλο.
Απότομα ξεκίνησαν και μας έπνιξαν όλα αυτά. Ξεσηκώθηκα. Λυπήθηκα. Οργίστηκα. Αυτοκαταστράφηκα. Το τζίνι βγήκε έξω από το μπουκάλι και δεν μπορούμε να το ξαναβάλουμε μέσα. Το κουτί της Πανδώρας άνοιξε. Ανοίξαμε στην ψύχωση. Ανοίξαμε και σας περιμένουμε. We `re open and rotten.
Βλάπτουμε σοβαρά την υγεία όταν σκεφτόμαστε. Όταν επινοούμε κλισέ αντεπίθεσης στο κατεστημένο. Που εμείς καταστήσαμε. Κατασκευαζόμαστε. Με δομικά υλικά από δεύτερο χέρι. Εκστασιαζόμαστε συνειδητοποιώντας ότι αποτελούμε το υπέρτατο γκάτζετ που έχουμε. Εμείς. Τα μικρά τέρατα.
Απίθανες καταστάσεις για πιθανούς ανθρώπους. Οι φρανκενστάιν του εικοστού πρώτου αιώνα. Ο εαυτός μας τώρα πια φαντάζει στα μάτια μας ξενόμορφος. Στον καθρέφτη μένει κάποιος άλλος. Ούτε καν γνωστός.
Ουρλιάζουμε προκαλώντας τρόμο στους εχθρούς μας. Παραμονεύουμε στις σκιές για το επόμενό μας θύμα. Καρτερικά. Ψυχρά.
Το τζίνι είναι ακόμα έξω από το μπουκάλι. Φοβόμαστε. Εμάς.

Αναδιπλώνουμε τις επιθυμίες μας. Κοιτάξτε μας. Δίνουμε την απόλυτη παράσταση στο σαδιστικό κοινό μας. Που θέλει να μας δει να πεθαίνουμε. Η τελευταία μας ανάσα αξίζει τα λεφτά του εισιτηρίου που πλήρωσαν. Και εμείς θέλουμε να λυτρωθούμε από τον καταναλωτισμό. Κοιτάξτε μας λοιπόν! Το αποφασίσαμε. Θα αφήσουμε το τζίνι ΈΞΩ από το μπουκάλι…

Ο γρίφος της εβδομάδας

2009-10-12T00:57:00.000-07:00

Χτυπώ χτυπώ, δίχως να σε πονώ,
μ' αν πάψω να χτυπώ, χάθηκες στο λεπτό.

You `re wrong...

2009-10-01T01:42:00.001-07:00

Nullia Terra: 4. Το κάλεσμα της Σποράς.

2009-09-21T03:19:00.001-07:00

Ο Ramen κοίταξε κατάματα τον αντίπαλό του. Ο Σκουπιδιάρης τους είχε αιφνιδιάσει. Η Eva και ο Lix κείτονταν στο χώμα ματωμένοι (και ήλπιζε όχι νεκροί), αβοήθητοι. Ο Σκουπιδιάρης, μια βρώμικη μορφή με μακριά μισό μέτρο νύχια, άρχισε να κινείται περιμετρικά γύρω του. Κουρέλια κάλυπταν το μελανιασμένο και γεμάτο με πύο σώμα του. Σαν ένδειξη επιθετικότητας έβγαζε την γλώσσα του, ένα μαυροκόκκινο πράγμα, που κατέληγε σε διχάλα. Έκανε ήχους σαν να πνίγεται κάποιος. Του Ramen του φάνηκαν σαν ένα είδος ομιλίας. Γκάααααλπ! Γλούουουουπ! Χάααακ! Γκρούουουουλ!
Ξαφνικά ο Σκουπιδιάρης επιτέθηκε. Επιτέθηκε σαν παράφρονας που τον έχει τυφλώσει το μίσος. Χωρίς καμία στρατηγική, χωρίς κανέναν αντιπερισπασμό, χωρίς κανένα δείγμα λογικής. Άνοιξε τα χέρια του με τα τεράστια νύχια τους στην διάταση και όρμισε στον Ramen σαν καμικάζι που θέλει να αυτοκτονήσει.
Ο Ramen ήταν έτοιμος για αυτό. Ήξερε ότι οι Σκουπιδιάρηδες είναι ηλίθια στην καλύτερη περίπτωση πλάσματα, που εύκολα τα διακατέχει τυφλό μίσος. Εκείνος όμως, ήταν μαχητής εκ γενετής. Έκανε ένα μεγάλο βήμα πίσω με το δεξί του πόδι ώστε να αποφύγει το θανάσιμο, τυφλό χτύπημα του Σκουπιδιάρη. Ο Σκουπιδιάρης πέρασε με ορμή ελάχιστα χιλιοστά δίπλα του από την δεξιά μεριά. Ο Ramen που είχε ήδη βγάλει την «ερινύα» έξω (ένα φονικό μαχαίρι που είχαν όλοι οι Ντελίριοι μαχητές), το βύθισε στα βρώμικα πλευρά του Σκουπιδιάρη που περνούσε με φόρα από δίπλα του. Ο Σκουπιδιάρης ούρλιαξε, αλλά δεν υπήρχε ίχνος έκπληξης στην κραυγή του. Οι κραυγές του έγιναν πιο τσιριχτές και πιο πολλές. Χωρίς να περιμένει να ολοκληρώσει το ουρλιαχτό του, ο Ramen τράβηξε έξω την ερινύα και την ξαναβύθισε αυτήν την φορά στον σβέρκο του Σκουπιδιάρη. Ένα πηχτό μαυροκόκκινο πράγμα σαν αίμα ανάβλυζε ήδη από το δεξί πλευρό του Σκουπιδιάρη. Με το δεύτερο χτύπημα δημιουργήθηκε ένα μικρό σιντριβάνι στον σβέρκο του Σκουπιδιάρη, ο οποίος έπεσε με το βρώμικο, γλοιώδες πρόσωπό του στο χώμα, παίρνοντας μαζί και την ερινύα του Ramen. Και εκεί έμεινε ακίνητος. Δεν είχε τίποτα πλέον να ρωτήσει με την πνιγμένη του φωνή.
Ο Ramen στάθηκε από πάνω του και τον κοίταξε για μια στιγμή ακίνητος. Η εικόνα τώρα θύμιζε αγάλματα. Αμέσως μετά από την μικρή αυτή παύση έσκυψε και τράβηξε έξω την ερινύα από τον σβέρκο του νεκρού τώρα Σκουπιδιάρη. Το πτώμα του Σκουπιδιάρη άρχισε να γίνεται μαύρο και να υγροποιείται. Στο τέλος είχε γίνει μια άμορφη, μαύρη, ημι-ρευστή μάζα και άρχισε να εξατμίζεται ώσπου δεν έμεινε κανένα ίχνος του. Ο Σκουπιδιάρης ήταν νεκρός. Ή μάλλον για την ακρίβεια, δεν είχε υπάρξει ποτέ.
Ο Ramen γύρισε στους συντρόφους του, οι οποίοι ήταν πεσμένοι κάτω από το χτύπημα που τους είχε καταφέρει ο ανύπαρκτος τώρα Σκουπιδιάρης.
«Eva! Lix! Μιλήστε μου!». Ήταν τραυματισμένοι και για μια στιγμή λιπόθυμοι, αλλά ζωντανοί.
Η Eva συνήλθε. «Είμαι εντάξει», του είπε με ασθενική φωνή.
«Lix!LIX!», φώναξε ο Ramen.
«Δεν είναι ανάγκη να ακούω και την αγριοφωνάρα σου», ψέλλισε ο Lix. «Είμαι καλά. Θα προσπαθήσω να σηκωθώ.»

Η Eva και ο Lix σηκώθηκαν. Η Eva είχε μια μικρή πληγή στο πίσω μέρος του γοφού της, και ένα μικρό χτύπημα στο μέτωπο. Τίποτα το σοβαρό. Ο Lix, όμως είχε υποδεχθεί τα καμικάζι νύχια του Σκουπιδιάρη στο στομάχι του. Είχε χάσει μεγάλο μέρος από τα εντόσθιά του, αλλά θα επιβίωνε. Τα Μιάσματα ήταν σκληρά πλάσματα και αυτός ήταν από τους πιο σκληρούς. Με την βοήθεια των συντρόφων του έδεσε πρόχειρα το τραύμα στο στομάχι του.
«Χρειάζεσαι οπωσδήποτε έναν Φροντιστή ή μια Περιποιήτρια», είπε η Eva στον Lix. «Αν τα καταφέρουμε μέχρι την Μίζερη Σπορά, θα σε περιποιηθεί η Folie-A-Deux.»
«Πάμε λοιπόν στην Μίζερη Σπορά», πρόσθεσε ο Ramen. «Ελπίζω μόνο να πετύχουμε εκεί την τρελο-μάγισσα».

Όταν ο Lock, η Anima, ο Tremor και ο Barrel έφτασαν στην Μίζερη Σπορά ο ουρανός από πάνω τους ήταν τόσο σκοτεινός που νόμιζες ότι το ουράνιο αυτό χάος ήταν ένα γιγάντιο στόμα που θα κατέβαινε σιγά-σιγά κάτω και θα σε καταβρόχθιζε. Μια καλύβα, σε άθλια χάλια, ίσα-ίσα που ξεχώριζε μπροστά τους. Τρέξανε γρήγορα προς το μέρος της. Κανένα φως μέσα ή έξω δεν προμήνυε ότι κατοικούνταν. Ο Lock έσπρωξε την ετοιμόρροπη πόρτα, η οποία δεν αντιστάθηκε καθόλου, και μπήκαν μέσα. Κοίταξαν τον χώρο γύρω τους. Το εσωτερικό της καλύβας παρέπεμπε σε ψυχωτικό σίριαλ-κίλερ που ήθελε τώρα να ασκητέψει. Κρεμασμένες από την οροφή χιλιάδες ονειροπαγίδες και σκουριασμένες αλυσίδες που κατέληγαν σε μυτερούς γάντζους. Μέσα σε βαζάκια, πάνω σε ράφια που δεν είχαν ξεσκονιστεί ποτέ, μικρά κουκλάκια από αυτά που χρησιμοποιούνται σε βουντού ιεροτελεστίες. Πάνω από ένα σβηστό τζάκι, στον ξεφλουδισμένο τοίχο, δυο λέξεις (με αίμα ήταν αυτό;) γραμμένες. Dementia Praecox. Πρόωρη Άνοια.

«Έχουμε επισκέπτες Deux», μια φωνή πίσω τους, τους έκανε να αναρριγήσουν. «Θέλετε κάτι από μας;»
Στην μισάνοιχτη πόρτα της καλύβας στεκόταν μια όχι και τόσο γερασμένη όσο περίμεναν γυναίκα φορώντας ένα κόκκινο με λουλούδια φόρεμα. Είχε μακριά κόκκινα μαλλιά πολύ περιποιημένα. Σίγουρα δε θύμιζε την τρελο-μάγισσα που περίμεναν να συναντήσουν. Ίσως δεν ήταν αυτή.
«Θέλουμε να δούμε την Folie-A-Deux!», είπε ο Lock. «Ερχόμαστε από την Pavor Nocturnus, μας στέλνει ο Bliek και θέλουμε να μιλήσουμε με την Κυρά της Μίζερης Σποράς.»
«Η Μίζερη Σπορά έχει ΔΥΟ κυρίες και εδώ είναι το σπίτι μας», του απάντησε η γυναίκα με τα κόκκινα μαλλιά.
«Εσείς είστε η Folie-A-Deux;», ρώτησε η Anima.
«Εγώ είμαι η Folie, αγαπητή μου. Η Deux στέκεται δίπλα μου», είπε η γυναίκα με το κόκκινο φόρεμα.
«Μα φυσικά», σκέφτηκε ο Lock. «Αν αυτή η γυναίκα, η μάγισσα, είναι τόσο πολύ βουτηγμένη στην θάλασσα της τρέλας, έχει διχαστεί στα δύο και πιστεύει ότι είναι ΔΥΟ άτομα.»
«Χαίρομαι πολύ που σας γνωρίζουμε επιτέλους και τις ΔΥΟ», είπε ο Lock, προσδοκώντας από τους συντρόφους του να κάνουν την ίδια σκέψη και να μην πουν τίποτα που θα την προσβάλλει.
Μάλλον οι σύντροφοί του έκαναν τον ίδιο συνειρμό γιατί ο Tremor ρώτησε:
«Ποια από εσάς μπορεί να μας βοηθήσει για να πάμε στα Ύδατα της Λήθης;»
«Τι συμβαίνει αγαπητέ μου φίλε;», τον ρώτησε η Folie. «Γιατί πρέπει να πάτε σε μια εξορία σαν κι αυτή; Σίγουρα υποψιαζόμαστε ότι θα πρέπει να υπάρχει πολύ καλός λόγος.»
«Βρέθηκε ένα μωρό των Κυρίων Αποπάνω στην Pavor Nocturnus και πρέπει να δούμε την Nucrecia να μας πει πως μπορούμε να το στείλουμε πίσω», άρχισε να φλυαρεί τσιριχτά ο Barrel. «Μόνο ο Smithereene μπορεί να μας φέρει σε επαφή και γι αυτό…»
«ΕΝΑ ΜΩΡΟ ΣΤΗΝ NULLIA TERRA;!» Η φωνή της μάγισσας τώρα ήταν τρομακτική. Είχε αλλάξει χροιά, είχε γίνει πολύ τραχιά. Και το φόρεμά της. Το φόρεμά της άρχισε να σκουραίνει, να γίνεται μωβ. Τα λουλούδια πάνω εξαφανίζονταν. Τα μαλλιά της γίνονταν ασημένια και έμοιαζε να γερνάει υπερβολικά πολύ και απότομα. «ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΟΛΛΑ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΩΡΟ, ΑΔΕΛΦΗ», συνέχισε. «ΘΑ ΤΟΥ ΣΚΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΣΩΘΗΚΑ, ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΠΑΝΙΟ ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΜΟΡΦΕΣ. ΚΙ ΕΣΕΙΣ, ΑΘΛΙΑ ΑΠΟΒΡΑΣΜΑΤΑ ΘΑ ΜΑΣ ΔΕΙΞΕΤΕ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ!»
«Ηρέμησε αδελφή», η φωνή και τα ρούχα της μάγισσας άλλαξαν ξανά. «Είναι δύσκολο και επικίνδυνο για ένα μωρό των Κυρίων Αποπάνω να μένει στην Nullia Terra. Και για τους δύο κόσμους.»
«ΜΑ ΘΑ ΞΑΝΑΓΙΝΟΥΜΕ ΟΜΟΡΦΕΣ, ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΣΚΥΛΑ! ΓΙΑΤΙ ΘΕΣ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ ΕΝΑ ΜΑΤΣΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟΥΣ ΕΦΙΑΛΤΕΣ; ΕΜΕΝΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣ!»
«Σταμάτα Deux!», είπε με ανεξήγητα γλυκιά φωνή η Folie. «Εγώ θα αποφασίσω τι στάση θα κρατήσουμε. Μη ξεχνάς πόσες φορές σου έχω σώσει την ζωή»
«ΥΠΟΚΡΊΤΡΙΑ ΣΚΥΛΑ! ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΣΑΠΙΣΟΥΝ ΤΑ ΒΥΖΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ…»
«Σταμάτα επιτέλους», την έκοψε η Folie. Η εμφάνιση και η φωνή της άλλαζαν με μανιακούς ρυθμούς. Οι Εφιάλτες παρατηρούσαν το αλλοπρόσαλλο θέαμα χωρίς να μιλάνε, αποσβολωμένοι. «Σταμάτα γιατί θα σε σβήσω!», είπε τελικά η Folie.
Καμία απάντηση από την Deux. Το φόρεμα παρέμενε κόκκινο και με λουλούδια. Η ίδια παρέμενε νέα και κοκκινομάλλα.
Όταν ήταν σίγουρη ότι δεν θα την διέκοπτε ξανά η αδελφή της, η Folie συνέχισε.
«Θα σας βοηθήσω. Για να τα καταφέρετε όμως, χρειάζεται να κάνετε οτιδήποτε σας πω, χωρίς ερωτήσεις.»
«Είμαστε σύμφωνοι», είπε ο Lock και ήταν σίγουρος ότι είχε μιλήσει εκ μέρους όλων. Αλήθεια, πόσο δύσκολα πια μπορούσαν να είναι αυτά που θα τους ζητούσε;

Παρόλα όσα σκεφτόταν η Λυδία, ότι ο Θάνος δεν θα ερχόταν έγκαιρα στο νοσοκομείο δηλαδή κι ότι θα της συνέβαινε κάτι κακό, ο Θάνος έφτασε εκεί πολύ γρήγορα. Η ίδια είχε πάρει άδεια για το υπόλοιπο της ημέρας και καθόταν σε ένα παγκάκι έξω από το γραφείο των γιατρών σε έναν σχετικά ήσυχο διάδρομο του νοσοκομείου.
Ο Θάνος ξεπρόβαλε στην άκρη του διαδρόμου και την πλησίασε με πολύ γρήγορα βήματα.
«Είσαι καλά μωρό;», πρόλαβε να την ρωτήσει.
«Θάνο, τι μου συμβαίνει;», η Λυδία αντιγύρισε την ερώτησή του.
«Δεν ξέρω, και μένα το πρωινό μου ήταν ιδιαίτερα περίεργο και εξωπραγματικό», είπε σκεπτόμενος τα ποιήματα με ανθοκομικές διαθέσεις που είχαν γράψει οι αντάρτες-επαναστάτες χέρια του. «Πάμε σπίτι μου να παραγγείλουμε κάτι να φάμε και να δούμε τι ΜΑΣ συμβαίνει. Εδώ δεν πρόκειται να βγάλουμε άκρη».
Περνώντας το χέρι πάνω από τον δεξί της ώμο ο Θάνος την βοήθησε να ξεπεράσει για λίγο το σοκ που ένοιωθε και να σηκωθεί. Έφυγαν για το σπίτι του, σαν ξένοιαστοι εραστές που δεν τους απασχολούσε απολύτως τίποτα.

Μετά από πολύ κόπο και προσπάθεια μιας και ο Lix ήταν σοβαρά τραυματισμένος, οι δύο Ντελίριοι (ο Ramen και η Eva) και το Μίασμα (ο Lix), έφτασαν επιτέλους στην Μίζερη Σπορά. Είχε πλέον εξαφανιστεί και το ελάχιστο φως της νύχτας που πρόσφερε το έσω φεγγάρι. Το σκοτάδι είχε φτάσει στο ζενίθ της πυκνότητάς του. Μπορούσες να το κόψεις με μαχαίρι αν προσπαθούσες. Η Μίζερη Σπορά ήταν μια περιοχή με ομορφιά εξορίας ή απομόνωσης. Ένα μέρος που δεν ήθελες να παραμείνεις πολύ και σίγουρα δεν ήταν ΠΟΤΕ στο παραθεριστικό σου πρόγραμμα. Μια τοποθεσία-φάντασμα, μια τρύπα στον χάρτη της Nullia Terra.
«Είναι λάθος», είπε ο Ramen. «Η όλη περιοχή δίνει μια αίσθηση του λάθους, την αίσθηση ότι χαθήκαμε. Δεν το νοιώθετε και εσείς;»
«Αλήθεια και εγώ έτσι αισθάνομαι», συμφώνησε η Eva.
O Lix προτίμησε να παραμείνει σιωπηλός, αλλά η έκφρασή του συμφωνούσε με την άποψη των συντρόφων του.
Στο βάθος μια καλύβα άθλια συντηρημένη ακτινοβολούσε ένα αχνό φως σαν ετοιμοθάνατος φάρος.
«Εκεί πρέπει να μένει η Folie-A-Deux», είπε δείχνοντας με τον δείκτη του την ετοιμόρροπη καλύβα ο Lix. «Εκεί πρέπει να πάμε.»
Προχώρησαν με τις τελευταίες τους δυνάμεις μέχρι την καλύβα όπου έμενε η διχασμένη μάγισσα.

Η κοκκινομάλλα και ευγενική Folie μιλούσε με τέτοια ηρεμία που οι Εφιάλτες ένοιωθαν όπως τα μικρά παιδιά που ακούνε ένα παραμύθι πριν τα πάρει ο ύπνος. Τους εξήγησε γιατί δεν μπορούσε το μωρό των Κυρίων Αποπάνω να μείνει στην Nullia Terra. Διαταρασσόταν τους είπε η ισορροπία των δύο κόσμων. Οι λύσεις ήταν δύο. Ή το μωρό θα επέστρεφε στον κόσμο των Κυρίων Αποπάνω, πράγμα υπερβολικά δύσκολο σύμφωνα με την ίδια, ή θα πέθαινε με το σύνδρομο του αιφνίδιου θανάτου.
«Είστε διατεθειμένοι να σώσετε το μωρό από το σύνδρομο του αιφνίδιου θανάτου;», τους ρώτησε ανοίγοντας τελείως τα μάτια της.
«Ναι!», πετάχτηκε η Anima, προτού προλάβει κανείς άλλος να αρθρώσει λέξη. «Το μωρό πρέπει να ζήσει.»
«Συμφωνείτε και εσείς μαζί της;», ρώτησε τους υπόλοιπους τρεις η Folie.
«Συμφωνούμε», απάντησαν και οι τρεις χωρίς κανέναν δισταγμό.
«Τότε», συνέχισε η ευγενική Folie, «πρέπει να κάνετε τα εξής. Καταρχήν οι Κύριοι Αποπάνω που βρήκαν το μωρό σε αυτήν την κατάσταση πρέπει να μεταβούν…»

Η πόρτα άνοιξε με ένα διαπεραστικό σαν βελόνα τρίξιμο και τρία περιπλανώμενα πλάσματα στον κόσμο της Nullia Terra, το ένα σοβαρά τραυματισμένο όπως φαινόταν και διαφορετικό από τα άλλα δύο, έκαναν την εμφάνισή τους…

Ο Θάνος και η Λυδία ξανάβρισκαν σιγά-σιγά το κουράγιο τους μετά το φαγητό και όσο οι ώρες περνούσαν. Είχαν προτιμήσει να μην μιλήσουν για όσα τους είχαν συμβεί, πριν το βράδυ και πριν να νοιώσουν περισσότερο έτοιμοι για αυτό. Και το βράδυ έφτασε. Και οι δρόμοι της Αθήνας άρχισαν να ησυχάζουν. Και η θερμοκρασία να πέφτει. Και να νοιώθουν έτοιμοι.
Ο Θάνος πήρε μια λευκή κόλλα χαρτί και έκατσε στο μοναδικό τραπεζάκι του σπιτιού του στο σαλόνι. Θυμόταν το ποίημα που είχε γράψει με κάθε λεπτομέρεια (πως μπορούσε να το ξεχάσει, αφού όλη μέρα στριφογύριζε μες στο μυαλό του).
Έγραψε.

«Είσαι μόνη σου Κυρά μου
και δε πας με τα νερά μου
Στο Μπουντρούμι αν θες να φτάσεις
τον θάνατό σου να ξεχάσεις»

«Από την Σπορά στην Αμνησία
ανθίζει μόνο απελπισία
Ένα λουλούδι, σεξ και χάδια
είναι η ντάλια κι είναι χάλια…»

Το έδειξε στην Λυδία, εξηγώντας της, όσο πιο περιγραφικά γινόταν, τον τρόπο με τον οποίο το είχε γράψει. Η Λυδία διαβάζοντάς το αναρρίγησε. Μετά από παύση δευτερολέπτων μίλησε.
«Θυμάμαι έντονα τους τελευταίους στίχους από κάθε στροφή. Αυτοί στριφογύριζαν συνέχεια στο μυαλό μου μέχρι να λιποθυμήσω. Και ιδιαίτερα την στιγμή που εξαφανιζόταν το μωρό. Θάνο, πως γίνεται να εξαφανιστεί ένα βρέφος μέσα από το νοσοκομείο και κανείς να μην θυμάται τίποτα εκτός από εμάς;»
«Ειλικρινά δε ξέρω», της απάντησε ο Θάνος. «Ίσως το ποίημα να είναι κάτι σαν τα προφητικά όνειρα. Κι αυτό είναι που με τρομάζει περισσότερο. Το κομμάτι που λέει να ξεχάσεις τον θάνατό σου.»
Συνέχισαν απλά να κοιτάζουν τους οκτώ στίχους του ποιήματος, αδυνατώντας να λύσουν το γρίφο μπροστά τους, ή έστω να δώσουν μια λογική εξήγηση που θα έσωζε τα λογικά τους. Η αίσθηση του χρόνου χάθηκε. Και κοιτάζοντάς το τα βλέφαρά τους βάρυναν. Ένοιωσαν την ΑΝΑΓΚΗ να κοιμηθούν. Να κοιμηθούν ΧΩΡΙΣ όνειρα. Αδιαφορώντας αν θα ξυπνούσαν ξανά. Και κοιμήθηκαν στην φλοκάτη στο πάτωμα, δίπλα από το μοναδικό τραπεζάκι του σπιτιού του Θάνου στο σαλόνι…

Στην πόρτα της Folie-A-Deux, στέκονταν τρία πλάσματα. Δύο Ντελίριοι κι ένα Μίασμα. Το Μίασμα δε φαινόταν και πολύ καλά.
«Ψάχνουμε την Folie-A-Deux», είπε το πιο ψηλό πλάσμα από τα τρία. «Λέγομαι Ramen και αυτοί εδώ είναι οι σύντροφοί μου, η Eva και ο Lix. Πέσαμε σε ενέδρα Σκουπιδιάρη και ο Lix χρειάζεται βοήθεια.»
«Εμείς είμαστε η Folie-A-Deux», απάντησε μια κοκκινομάλλα γυναίκα με λουλουδωτό φόρεμα. «Φέρτε τον σύντροφό σας να τον δω. Βάλτε τον σε αυτό εδώ το κρεβάτι στην γωνία.»
Ο Ramen μαζί με την Eva μετέφεραν τον (σε άθλια χάλια τώρα) Lix στο κρεβάτι που τους υπόδειξε η κοκκινομάλλα γυναίκα. Είδαν ότι τέσσερις Εφιάλτες ήταν ήδη στην καλύβα της μάγισσας. Προφανώς τους διέκοψαν από κάτι σοβαρό, σκέφτηκε η Eva, βλέποντας μια Εφιάλτη με ανακατεμένα κατάμαυρα μαλλιά να την αγριοκοιτάζει.
Η Folie-A-Deux δεν έχασε καθόλου χρόνο. Άνοιξε ένα ντουλάπι, πήρε βιαστικά τρία διάφανα βαζάκια με υγρό μέσα (ροζ, κόκκινου και μωβ χρώματος αντίστοιχα), και τα ανάμιξε σε ένα μεγαλύτερο κατσαρολάκι. Όταν το μείγμα άρχισε να βγάζει έναν αμυδρό καπνό το έβαλε στη φωτιά. Πέντε λεπτά αργότερα το τράβηξε από την εστία, το στριφογύρισε δυο φορές σαν να το ανακάτευε και τελείως απροειδοποίητα το άδειασε στην κοιλιά του Lix που τώρα είχε χάσει τις αισθήσεις του. Η αντίδραση ήταν δυνατή. Ο Lix μόρφασε μέσα στον λήθαργό του. Η εκτεθειμένη του κοιλιά έμοιαζε να βράζει. Ξαφνικά, όπως είχε ξεκινήσει η αντίδραση, σταμάτησε.
«Θα γίνει καλά», είπε η κοκκινομάλλα μάγισσα. «Χρειάζεται ξεκούραση».
Ο Ramen και η Eva αποτραβήχτηκαν από το κρεβάτι που κειτόταν ο σύντροφός του πλησιάζοντας τους Εφιάλτες που παρακολουθούσαν άφωνοι.
«Δεν ωφελεί να περιμένουμε άλλο», είπε η Folie. «Ίσως χρειαστούν και την πολύτιμη βοήθειά σας αυτοί εδώ οι Εφιάλτες», συνέχισε κοιτώντας τον Ramen. «Είστε πολεμιστές και από ότι καταλαβαίνω δεν θα είναι εύκολο αυτό που θα τους ζητήσω». Στράφηκε στους Εφιάλτες. «Ακούστε με προσεκτικά όλοι τώρα!»

Ο Θάνος και η Λυδία έβλεπαν τον ίδιο εφιάλτη. Έβλεπαν ότι ήταν οι δυο τους φυλακισμένοι σε ένα σιδερένιο κλουβί που κρεμόταν από την άκρη ενός εφιαλτικού γκρεμού, στην μέση μιας φριχτής χαράδρας στο κενό. Δε μπορούσαν να δουν τον πυθμένα του γκρεμού. Ο ίλιγγος που ένοιωθαν, η αίσθηση ότι από στιγμή σε στιγμή θα έπεφταν και θα τους καταβρόχθιζε το κενό τους έκανε να αγκαλιαστούν αφύσικα σφιχτά. Ανέπνεαν γρήγορα δίνοντας την εικόνα του ασυγκράτητου πανικού. Προσπαθούσαν να κλείσουν τα μάτια από το αλλόκοσμο αυτό θέαμα αλλά δεν μπορούσαν. Δάκρυα άρχισαν να τρέχουν ανεξέλεγκτα από τα μάτια τους. Ήθελαν να ξυπνήσουν αλλά ήταν ανίκανοι να το καταφέρουν. Φυσούσε. Ξαφνικά είδαν απέναντι. Στην άλλη άκρη της χαράδρας στεκόταν μια γυναικεία μάλλον φιγούρα. Φορούσε, από όσο έβλεπαν, ένα άσπρο φόρεμα πολύ απλό σαν νυχτικό. Το πρόσωπό της δεν φαινόταν. Το κάλυπταν τα μακριά, ανακατεμένα μαλλιά της κι αυτό την έκανε ακόμα πιο τρομακτική.
«Ω Θεέ μου, η Dalia, ω Θεέ μου, η Dalia, η Dalia (που `ναι χάλια) Θεέ μου!», σκεφτόταν συνεχώς ο Θάνος και έσφιγγε όλο και περισσότερο την Λυδία. Εκείνη έτρεμε τώρα. Η σιλουέτα της γυναίκας, αδιαφορώντας για τον νόμο της βαρύτητας, άρχισε να τους πλησιάζει. Το πρόσωπό της ακόμα δε φαινόταν. Τα μαλλιά της, (αυτά τα κατάμαυρα μαλλιά σαν πλοκάμια της κόλασης), σαν να μάκραιναν και να απλώνονταν προς όλες τις κατευθύνσεις.
«Κλείσε τα μάτια, μην κοιτάς», πρόσταξε ο Θάνος τον ονειρικό του εαυτό, ο οποίος συνέχισε να τον «γράφει» κανονικά. Η Λυδία ένοιωθε ότι θα την πρόδιδε ο σφιγκτήρας της για δεύτερη φορά σήμερα. «Ξύπνα, ξύπνα, ΞΥΠΝΑ!».

«Ακούστε με προσεκτικά όλοι τώρα!». Η κοκκινομάλλα Folie-A-Deux έμοιαζε να βρίσκεται σε κατάσταση υπνωτισμού τώρα. «Οι Κύριοι Αποπάνω που βρήκαν το μωρό σε αυτήν την κατάσταση πρέπει να μεταβούν οπωσδήποτε στην Nullia Terra. Όσοι αναμίχτηκαν σε αυτή την ιστορία πρέπει να μεταβούν στον κόσμο μας. Μόνο με την βοήθειά τους θα τα καταφέρετε. Και για αυτό πρέπει να ΠΕΘΑΝΟΥΝ!».
«Σε τι μας χρησιμεύουν νεκροί;», ρώτησε ο Lock. Οι υπόλοιποι Εφιάλτες και οι δυο Ντελίριοι τον κοίταζαν σαν να μην τον είχαν αντικρύσει ξανά.
«Πρέπει να πεθάνουν στον ΚΟΣΜΟ ΤΟΥΣ, εννοώ», αποκρίθηκε η Folie-A-Deux. «Μόνο έτσι θα περάσουν στον δικό μας».

Παύση. Σιωπή. Ένταση. Απορία. Τελικά ο Barrel έσπασε την ησυχία με την τσιριχτή φωνή του.
«Και ΠΩΣ θα γίνει αυτό; Τι πρέπει να κάνουμε;»
«Η Anima θα το αναλάβει για τους δύο Κυρίους Αποπάνω, τον άνδρα και τις γυναίκα. Εσύ Barrel, θα το αναλάβεις για τους άλλους δύο Κυρίους Αποπάνω, το ζευγάρι», είπε με στόμφο η Folie-A-Deux. Θα φέρετε στην Nullia Terra τους Τέσσερις Ευαγγελιστές που χρειαζόμαστε. Χωρίς αυτούς είναι θέμα χρόνου να εξαϋλωθούν όλα όσα γνωρίζουμε και να περάσουμε στην Λήθη.»
«Ευαγγελιστές; Τι Ευαγγελιστές; Τι σημαίνουν όλα αυτά;», ρώτησε ο Tremor.
«Χρειαζόμαστε τον Αγγελιοφόρο, την Ασπίδα, τον Φθορέα και την Οικοδέσποινα», του αποκρίθηκε ήρεμα η Folie-A-Deux. «Είμαι σίγουροι πως οι εν λόγω Κύριοι Αποπάνω δεν γνωρίζουν την ταυτότητά τους. Θα τους την επισημάνουμε εδώ», πρόσθεσε. «Anima και Barrel, ελάτε μαζί μου. Ο χρόνος μας πιέζει. Ξεκινάμε τώρα!»

Ο Θάνος και η Λυδία δεν μπορούσαν να ξυπνήσουν. Η φιγούρα με τα ανακατεμένα μαύρα μαλλιά τους πλησίαζε διαρκώς…

H Anima είχε περάσει στον κόσμο των ονείρων και άρχισε να κάνει αυτό που ήξερε καλύτερα. Να δημιουργεί εφιάλτες.

Ο Θάνος προσευχόταν. Είχε ανακαλέσει στο μυαλό του από χρόνια μια ξεχασμένη προσευχή.
«Πριν πέσω να πλαγιάσω
Θεέ μου σε παρακαλώ
Να κάνεις να περάσω
Την νύχτα με καλό…»

Η Anima πλησίαζε τα θύματά της με την ευκολία αράχνης που προσεγγίζει την μύγα στον ιστό της. Αντί για ιστός, κλουβί στο κενό…

Η Λυδία ένοιωσε να λιποθυμάει μέσα στον εφιάλτη της…

…στην αγκαλιά του Θάνου…

ΈΡΧΟΜΑΙ…(τους έχω στο χέρι μου…)

Ξύπνα…(δεν πιάνει γαμώτο…)

Αργά τώρα…(τους αρπάζω…)

…χάλια…

Ο γρίφος της εβδομάδας

2009-09-14T00:09:00.000-07:00

Περνώ στεριές και θάλασσες,
ρωτάω και απαντώ,
κι όμως καθόλου δε μιλώ.

Anima to the state...

2009-09-10T01:28:00.000-07:00

Griechenstein (ένα multiplayer shoot `em up)

2009-09-04T04:57:00.000-07:00

Το θέμα είναι να είσαι εντός θέματος. Οι μεγάλοι και τρανοί μας «φύρερ» (zieg heil όλοι μαζί) ψηφίζουν τα υδροκυανικά τους διατάγματα και μας τα ποτίζουν την ώρα που ονειρευόμαστε. Ξυπνάμε δηλητηριασμένοι για την υπόλοιπη μέρα μας και η γεύση αυτή δεν φεύγει ποτέ. Η γεύση της χολής. Προτείνω λοιπόν κάποια cheats για όλους εμάς (τους reality gamers), μπας και περάσουμε την πίστα (χωρίς να χάσουμε «κανονάκι»).

1. Κάθε 1η Σεπτέμβρη να πηδάνε 15.000 άνεργοι από το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο κάτω στην θάλασσα.

2. Όποιος έχει παράπονα από την εργασία του στο Δημόσιο θα μετατίθεται στην Ιαπωνία όπου και θα υποχρεώνεται να κάνει χαρακίρι εντός 24 ωρών.

3. Οι άδειες όλες αναστέλλονται. Θα έχετε μπόλικο καιρό να ζήσετε την ζωή σας όταν πεθάνετε (κι ας σας φαίνεται οξύμωρο).

4. Όλοι οι «ξένοι» να πάνε στην χώρα τους και αφού είμαστε και εμείς ξένοι, να αδειάσει η Ελλάδα και να μείνουν αυτοί που κυβερνάνε (να κυβερνούν τους εαυτούς τους)

5. Κανείς άνθρωπος δεν είναι «λαθραίος». Λαθραία είναι αυτά που μας κάνουν.

6. Όσοι δεν έκοψαν το κάπνισμα από 1η Ιουλίου θα βασανιστούν φριχτά. Θα βλέπουν όλοι μέρα μαγνητοσκοπημένα debates των τελευταίων 50 χρόνων.

7. Όσοι ψηφίσουν θα εκτελεστούν.

8. Όσοι δεν ψηφίσουν θα σταλούν στο εκτελεστικό απόσπασμα.

9. Οι φυλακισμένοι θα εκτελεστούν.

10. Οι οδηγοί ελικοπτέρων θα εκτελεστούν (βλέπε άνωθεν)

11. Όποιος σταματήσει τώρα να διαβάζει το άρθρο θα εκτελεστεί

12. Απαγορεύονται τα όνειρα και τα κλάματα.

13. Έχουμε πάντα δίκιο.

14. Έχετε πάντα άδικο.

15. Αν θεωρείτε τα παραπάνω μαλακίες, είστε επαναστάτες και θα σταλείτε μαζί με τους δημόσιους υπαλλήλους στην Ιαπωνία όπου και θα κάνετε χαρακίρι.

Ευχαριστώ για το χρόνο σας. Μη μασάτε…

Εισαγωγές από την Πέργαμο

2009-09-02T01:38:00.000-07:00

Ένα καλοκαίρι (κι αυτό κουτσό, μισαλό κι ανάποδο αφού φεύγουμε με κάποιες μέρες άδεια), δεν είναι ποτέ αρκετό για να μας ξεκουράσει. Και τώρα τα κεφάλια πάλι μέσα και σκάσε και κολύμπα. Φτου κι απ` την αρχή. Και να φανταστείς ότι είμαι και χειμωνιάτικος τύπος.
Δε μας φτάναν τόσα αιδοία φέραμε κι απ` την Πέργαμο. Η κρίση συνεχίζεται, ο κόσμος έχει φρικάρει, το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό και η κοινωνία εμάς. Τα όνειρά μας συνεχίζουν να τα προδίδουν, το μέλλον μας ξαναχρωματίζεται γκρι και μέσα σε όλα αυτά έχουμε και άδικο. Το σωστό να λέγεται. Άπνοια. Πανικός.
Πολλά σκεφτόμαστε, σε λίγα επιμένουμε και τίποτα δεν κάνουμε. Απλά και όμορφα.
Θέλετε να μάθετε περισσότερα;

Τα χρώματα διαλέγουν ποιους θα υποστηρίξουν, τα κορίτσια παίρνουν ιδέες τι θα φορέσουν από την τελευταία λέξη της μόδας, τα ζώα θυσιάζονται για αυτά, τα αγόρια προβληματίζονται για το φύλο τους, οι άντρες κατασκευάζονται, οι γυναίκες αναλίσκονται και ο Θεός δεν είναι εδώ. Να φύγετε κύριε, να πάτε αλλού. Εδώ δε πιάνουν οι κατάρες, δε πιάνουν οι ευχές.
Θέλετε να καταναλώσετε περισσότερα;

Μην ξεχάσετε να βάλετε πετρέλαιο. Να πάρετε τσάντες, κασετίνες, briefcases, blanco, μοιρογνωμόνια, χάρακες, φλασάκια, λάστιχα για το αμάξι, φαί για το παιδί, να βγάλετε τα σκουπίδια, να σηκώσετε το καπάκι της λεκάνης, να κλάψετε, να καβλώσετε, να πάθετε έμφραγμα, να πείτε ευχαριστώ.
Μην περιμένετε να πάνε όλα καλά, να σας ακούσει ο Θεός, να έρθει το λεωφορείο, να κόψετε το κάπνισμα, να σας πουν ευχαριστώ, να αδυνατίσετε, να βγάλετε μαλλιά, να πάρετε αύξηση, να έρθετε στην ώρα σας.
Όλα αυτά συν τα αιδοία από την Πέργαμο.
Θέλετε να ελπίζετε περισσότερα;

Ο γρίφος της εβδομάδας

2009-08-30T23:57:00.000-07:00

Όσο μεγαλώνει

τόσο λιγότερο το βλέπουμε.

O γρίφος της εβδομάδας

2009-08-26T23:23:00.000-07:00

Μια βαρκούλα φορτωμένη

στη σπηλιά μπαίνει και βγαίνει.

Psycho Killer performed by Psycho

2009-07-22T01:20:00.000-07:00

I can't seem to face up to the facts

I'm tense and nervous and I Can't relax

I can't sleep 'cause my bed's on fire

Don't touch me I'm a real live wire

Psycho Killer

Qu'est-ce que c'estfa fa fa fa fa fa fa fa fa far better

Run run run run run run run away

Psycho Killer

Qu'est-ce que c'estfa fa fa fa fa fa fa fa fa far better

Run run run run run run run away

You start a conversation you can't even finish it.

You're talkin' a lot, but you're not sayin' anything.

When I have nothing to say, my lips are sealed.

Say something once, why say it again?

Psycho Killer,

Qu'est-ce que c'estfa fa fa fa fa fa fa fa fa far better

Run run run run run run run away

Psycho Killer

Qu'est-ce que c'estfa fa fa fa fa fa fa fa fa far better

Run run run run run run run away

Ce que j'ai fais, ce soir la

Ce qu'elle a dit, ce soir la

Realisant mon espoir

Je me lance, vers la gloire ... OK

We are vain and we are blind

I hate people when they're not polite

Psycho Killer,

Qu'est-ce que c'estfa fa fa fa fa fa fa fa fa far better

Run run run run run run run away

Psycho Killer,

Qu'est-ce que c'estfa fa fa fa fa fa fa fa fa far better

Run run run run run run run awayoh oh oh oh oh oh oh oh....

Μου `φυγε η μαγκιά από το ψάξιμο αλλά

τελικά το βρήκα!!!

Η εκτέλεση του πασίγνωστου κομματιού των talking heads,

εδώ γίνετε από τους Έλληνες "Psycho", το 1982.

Μάλιστα, για να λέτε ότι δεν σας προσέχω...

Κατεβάστε το ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ

και θυμηθείτε την απίστευτη φωνή της

κοπέλας που τραγουδάει

(και δεν είναι πια στην ζωή...)

http://rapidshare.com/files/258633164/Psycho_-_Psycho_Killer.mp3

Άντε, τι περιμένετε;

Peak of Styx

2009-07-17T00:01:00.000-07:00

Κάντε add το καινούριο μου blogάκι!

Ίσως σας φανεί ενδιαφέρον...

Love, Psychomechanic.

Ο γρίφος της εβδομάδας.

2009-07-13T02:03:00.000-07:00

Χιλιοτρύπητο λαγήνι

που σταλιά νερό δε χύνει.

Medicine...

2009-07-08T00:42:00.001-07:00

Behave!!!

2009-07-07T01:22:00.001-07:00

Ο γρίφος της εβδομάδας.

2009-07-06T23:51:00.000-07:00

Έχουν 10 δάχτυλα

και πόδι ούτε ένα.

On the edge...

2009-07-01T03:25:00.001-07:00

When it`s over performed by The Wipers

2009-06-25T03:51:00.000-07:00

http://rapidshare.com/files/245891278/When_it_s_over.mp3

Ταξιδέψτε μαζί με τους wipers σε ατέλειωτους δρόμους...

D1g1tal Gr33n H3ll

2009-06-23T05:50:00.000-07:00

Ο γρίφος της εβδομάδας

2009-06-22T01:39:00.000-07:00

Σαρανταδυό πουκάμισα,
Απ' έξω το παλιό μου.

Blessing...

2009-06-16T02:53:00.001-07:00

Sins...

2009-06-15T03:49:00.000-07:00

Ο γρίφος της εβδομάδας

2009-06-15T02:03:00.000-07:00

Τόσο βαρύ σα σίδερο,
Τόσο γλυκό σα μέλι,
Μήτε στο χέρι πιάνεται,

Μήτε στην τσέπη μπαίνει.

Shining...

2009-06-12T02:54:00.001-07:00

Οχτώ μήνες θαμμένοι ζωντανοί.

2009-06-11T02:18:00.000-07:00

Γαύγισαν κάποια χρώματα έξω από το παράθυρό μου πως ξημερώνει μια νέα μέρα, ξεχωριστή. Και με καλή, ξεχωριστή κι εγώ διάθεση σηκώθηκα σα τυφλός που ξαναβρίσκει το φως του να κοιτάξω έξω. Η μέρα, μια παλέτα σουρεαλιστή ζωγράφου υπό την επήρεια σκληρών ναρκωτικών. Πόσο πιο τέλεια θα μπορούσε να χαράξει;

Το πρόσωπό μου, και αυτό χαρακωμένο από τα σκεπάσματα, συσπάστηκε για να απορροφήσει το φως. Πίσω από τα μάτια μου ο συνειδησιακός θερμαστής άναβε την εγκεφαλική φωτιά. Hey, ho, let`s go…Όλο το προσωπικό stand-by.

Τι μας απασχολεί:
Μία υπαρξιακή ευτυχία.
Δύο ψεύτρες δυστυχογεννήτριες.
Τρία σημάδια του χρονικού καιρού.
Τέσσερις δομές στο μίξερ.
Πέντε φοβίες συναλλαγής.
Έξι φίλοι ναυαγοσώστες.
Εφτά αντεπιθέσεις ριζικές.
Οχτώ μήνες θαμμένοι ζωντανοί.

Η μέρα μου άρχισε να σκουραίνει. Έχω την στρατηγική. Δεν έχω τα όπλα. Ξέρω το πεδίο. Δεν βλέπω τους εχθρούς. Ό,τι ματώνει, πεθαίνει. Ό,τι δε νοιώθει ενοχές, δεν έχει αίμα. Gabba-gabba, HEY!

Αισθάνομαι σαν τον φύλακα στην σίκαλη. Μόνο που αντί για μικρά παιδιά πιάνω τις χαρές μου λίγο πριν γκρεμιστούν στο χάος. Κι είμαι καλός σε αυτό. Όμως δε θα αντέξω για πολύ.

ΣΤΟΠ! ΤΕΛΟΣ ΧΡΟΝΟΥ!

Η αυτοανάλυση έφτασε στο πεντηκοστό της λεπτό.

Τώρα πείτε μου και σεις τα δικά σας…

Fade to black performed by Metallica

2009-06-09T02:04:00.000-07:00

Life, it seems, will fade away,

Drifting further every day,

Getting lost within myself,

Nothing matters no one else,

I have lost the will to live,

Simply nothing more to give,

There is nothing more for me,

Need the end to set me free

Things not what they used to be,

Missing one inside of me,

Deathly lost, this can't be real,

Cannot stand this hell I feel,

Emptiness is filling me,

To the point of agony,

Growing darkness taking dawn,

I was me, but now he's gone

No one but me can save myself, but it's too late,

Now I can't think, think why I should even try
Yesterday seems as though it never existed,

Death greets me warm, now I will just say goodbye

Κατεβάστε το:

http://rapidshare.com/files/242501689/22_-_FADE_TO_BLACK.mp3

Τι να πει κανείς για αυτόν τον ύμνο των metallica

γραμμένο από τον αείμνηστο Cliff Burton?

Ο γρίφος της εβδομάδας

2009-06-08T23:32:00.000-07:00

Μπαίνει μες από το τζάμι,

χωρίς να το σπάει.

Η αυτοκρατορία του ψέμματος...

2009-06-05T01:44:00.000-07:00

Όταν όλα τελειώσουν

και ξανακοιταχτείς στον καθρέφτη,

πάλι θα δεις

έναν άνθρωπο που κλαίει...

Αιχμάλωτος...

2009-06-02T01:33:00.000-07:00

Το ομορφότερο φως του κόσμου ανθίζει στην καρδιά ενός παιδιού που κοιτάει ανέκφραστο το ταβάνι. Στις αύρες που λικνίζονται ρυθμικά μπροστά στα μάτια μας, θολώνοντας το οπτικό μας πεδίο. Ζωγραφίζουμε τον αέρα της πόλης με γήινα χρώματα. Η τελευταία πνοή του πονηρού αμαρτωλού δίνει ανάσα ζωής στο νεογέννητο μικρό Θεούλη. Level-up. Αλλαγή πορείας. Ακουμπάμε προσεκτικά την Θεϊκή μας υπόσταση στο μπαούλο. Θα την φυλάξουμε μαζί με τα καλοκαιρινά.

Οι ιδέες ξεσηκώθηκαν και κάνουν πάρτυ στο μυαλό μας. Γυμνές. Πολύμορφα διεστραμμένα libido συναγωνίζονται σε συναισθηματικά extreme sports. Παίρνουμε αμνηστία από την άγνοια. Σταματάμε τα καταναγκαστικά έργα στο προαύλιο του καθαρτηρίου. Free will is such a bitch. Μας αρέσει. Μας αιχμαλωτίζει σαν εκείνο το πρώτο άγγιγμα της νέας ψυχής.

Υπάρχει ζεστό κλίμα στον αέρα. Όλα φαίνονται ροζ (και δεν φοράμε καν τα ροζ γυαλιά μας…). Περπατάμε γιατί αισθανόμαστε όμορφα το πέλμα μας να ακουμπάει το έδαφος. Μας δίνει όγκο και υπόσταση. Μας εξάπτει την δημιουργία. Ο χαμένος στις σκέψεις άνθρωπος που ήμασταν αποκτάει κηδεμόνα. Νοιώθουμε προστασία. Είμαστε έτοιμοι να προσφέρουμε…

Μπορεί να μην γνωρίζουμε καλά τον εαυτό μας…
Ίσως να κρύβουμε τις αρετές μας…
Είναι πιθανό να παραστρατήσαμε…

Αρκεί να σε κοιτάξει ένα βρέφος για να τα ξεχάσεις όλα και να καταρρεύσεις μέσα του…

Ο γρίφος της εβδομάδας.

2009-06-01T00:46:00.000-07:00

Όταν το θάβουν ζωντανεύει.

Τριακόσιοι εφιάλτες ενάντια σε έναν Λεωνίδα...

2009-05-28T01:18:00.000-07:00

Θέλω να έχω κάτι να κάνω. Κάτι ξεσηκωτικό για τις απωθημένες μου επιθυμίες. Κάτι που να συνουσιάσει το μυαλό μου ώστε να γεννήσει ποιήματα που θα ταξιδέψουν μόνα τους σα νομάδες προς όλες τις κατευθύνσεις. Βρέθηκα περιπλανώμενος Οδυσσέας σε θάλασσα καταριπτικών για ταμπού ιδεών. Και ήπια νερό. Οι πνεύμονες μου γέμισαν αντάρτικες αντιλήψεις. Μου έκαναν κατάληψη στην συνείδηση. Και με δαιμονίζουν όσο μεγαλώνω.

Κρίση στην κρίση. Αλλάζω κριτήρια. Κρίνω ότι είναι καθήκον μου να μοιραστώ. Μικρές αντιστάσεις εγωισμού δε με εμποδίζουν. Συνεχίζω να βαδίζω…

Γεννιόμαστε Θεοί και πεθαίνουμε δαίμονες. Οι ενοχές μας ξεπερνάνε την ηδονή μας. Ο έρωτας μυστικοποιείται και μοιράζεται στα διαλλείματα των κρυφών σχολείων μας. Πρόωρα συναισθήματα μας λούζουν και μας οδηγούν σε πρόωρες εκσπερματώσεις. Οι feedback γεννήτριές μας έχουν μείνει από πετρέλαιο.

Said my baby is evil
Said my baby is mean
I asked her for some water
And she brought me gasoline…

Υποσχέσεις, υποσχέσεις. Όρκοι πληρότητας και τριακόσιοι εφιάλτες ενάντια σε έναν Λεωνίδα. Τι μας φτιάχνει, τι μας χαλάει και τι μας αξίζει. Η δική μας προσωπική πραγματικότητα και ο Καιάδας που πετάμε τα μισαλά μας πάθη. Το σκοτάδι είναι ένα χρώμα με απουσία…

Ερωτευτείτε. Έτσι μόνο αντιστεκόμαστε. Και οι έξοδος του πάθους μας, δέκα πληγές στους αγαπητούς μας εχθρούς. Know your enemy. Know yourself.

Δεν έχω τίποτα να πω πέρα από ψυχικά γράμματα με κενό στους παραλήπτες. Οι επιλογές συγκομιδής δικές σας…

Ο γρίφος της εβδομάδας

2009-05-25T04:29:00.000-07:00

Είμαι, είμαι, μα τι είμαι

Σαν με πεις παύω να είμαι.

Κλειστό λόγω νοητικής νηνεμίας

2009-05-22T01:18:00.000-07:00

Η πίεση μερικές φορές χτυπάει κόκκινο. Η πίεση να κάνουμε προγραμματισμένα πράγματα. Η πίεση να αποδείξουμε στους άλλους και στον εαυτό μας ότι είμαστε αντάξιοι των προσδοκιών τους. Η πίεση να μας αποδεχθούν.

Στύβουμε λοιπόν τα νευρογενή μας δίκτυα, υπερφορτίζουμε τις νοητικές μας συνάψεις για να παρουσιάσουμε το ultimate show των απαντήσεών μας. Και τότε…

BLACKOUT!!! Βραχυκυκλώνουμε την συνείδησή μας. Σκοτάδι αρχέγονο λούζει τις πνευματικές μας ατασθαλίες. Και η απόγνωση γελάει σαρκαστικά βλέποντας την πτώση του συστήματός μας. Και το γέλιο της γίνεται εφιάλτης μας και μας ξυπνάει βάναυσα από το ονειροπόλημά μας.

Η παραγωγή ιδεών δεν είναι εργοστασιακός καπιταλιστικός όρος. Ούτε έχει υπεραξία, ούτε διακινείται σαν εμπόρευμα. Είναι δημιουργική έκφραση των εκάστοτε διαθέσεών μας και θα ήταν καλύτερο να αντιμετωπιζόταν σαν ποίημα. Ο καθένας την ερμηνεύει διαφορετικά. Αν όχι, ας βάλουμε καλύτερα αφύπνιση την μέρα που θα επιστρέψουμε στο χώμα. Γιατί έτσι κι αλλιώς δεν ζούμε. Κι ας λένε μερικοί ότι δεν υπάρχουν ζόμπι. Μια ματιά σε απονεκρωμένους από όνειρα ανθρώπους σε στάσεις το πρωί που πάνε στην δουλειά θα σας πείσει.

ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ 101. Μια μηχανή που ποτέ δε σταματά. Που της οφείλουμε σεβασμό και περιποίηση. Που συχνά ξεχνάμε την μοναδικότητά της. Την κοροϊδεύουμε, την υποβιβάζουμε, δεν της αφιερώνουμε χρόνο. Και θέλουμε να πιστεύουμε ότι ξεχωρίζουμε από τον πίθηκο…
Σκόρπιες σκέψεις, δηλητηριώδεις σκορπιοί στις αντιλήψεις των άλλων. ΣΤΟΠ! FORMAT! RESTART!

Ας δώσουμε στον εαυτό μας την πολυτέλεια της νοητικής νηνεμίας. Να ταξιδέψουμε, όχι για να φτάσουμε κάπου, αλλά για το ταξίδι το ίδιο. Τότε θα ανακαλύψουμε πάνω στο καράβι του νου μας νέες προοπτικές έκφρασης…

Melancholy Margaret performed by Toy Dolls

2009-05-20T00:04:00.000-07:00

Nobby was a soldier, a life in the Army

Margarets back home alone waiting suspiciously

She can't hide the misery, the upset & despair

When she found out Nobby had been having it off elsewhere

There's Eric & there's Robby & there's Derrick & there's Bobby

They gave her the elbow

There's Harry & there's Willy & there's Barry & there's Billy also
Whose that then?

[Chorus:]Woe is me, I'm melancholy Margaret, I fret coz they leave me

God help me I'm melancholy. Snurree?!

Tommy was a driver he worked on the buses

"I've got some overtime to do" this is what he says

But Margaret wasn't having it, she searched high & low

But Tommy's gone he's neckin' on in the back of the bus depot
There's Ronnie & there's Kenny & there's Donny & there's Denny

they gave her the elbow.

There's Ronnie & there's Timmy & there's Micky & there's Jimmy also
Whose that then?

Woe is me...[guitar bit]

Woe is me.

Κατεβάστε το:

http://rapidshare.com/files/234369160/18_-_Melancholy_Margaret.mp3

Ο γρίφος της εβδομάδας

2009-05-18T04:40:00.000-07:00

Όσο το τραβάς μικραίνει.

The Mind`s Eye performed by Dark Tranquillity

2009-05-18T04:17:00.000-07:00

Come and dance through my vanity's halls

Welcome to my exhibition

Ornaments fall

The fate of my art, condemned

And the creative seed

That grows to the tune of the harvest song

Embody my life long passion

Intertwine with the structures of my art

Those empty frames staring at me

One lonely portrait covers the love starved canvas

In honour of the birthless rebellion within me

Every picture holds a tale Every shade tells of a thousand words

The artistry of living chaos Is pictured in the poets tears

Because everything burns The final concept

Is all but a thought away

Be gone, you foul enchantress of decay!

My thoughts and words will come to right

In my chamber where chaos conveys

Kneel down to my desire

Deep in the vaults of my carnal agony Emptiness!

Orchestration through colours

The gallery To never return to my guidance

Burning my art

Κατεβάστε το:

http://rapidshare.com/files/234351553/17_-_dark_tranquility_-_the_mind_s_eye.mp3

Phase 3 και τα σκυλιά δεμένα…

2009-05-15T02:30:00.000-07:00

Είναι μερικοί άνθρωποι που λένε κάτι διαφορετικό. Είναι μερικοί άνθρωποι που οι λεκτικές τους σφαίρες βρίσκουν πάντα στόχο. «Πάντα από τον δρόμο και ποτέ από το πεζοδρόμιο», μας εκθέτουν στο κομβόι ιδεών τους και ψυχογραφούν την άρρωστη ενασχόληση του μυαλού μας με στερεότυπα. Ο λόγος για μια ομάδα νέων που έχουν διαλέξει «όπλο ένα μικρόφωνο.» Και μελωδίες-λούπες αριστουργηματικά αναμεμιγμένες και επεξεργασμένες με ωμό συναίσθημα και ψυχικές σταγόνες. Μια ομάδα που από «χόμο-σάπιενς ΔΕΝ έγιναν χόμο-σάπιοι.»

Οι Phase 3 δεν είναι μόδα. Ούτε λένε τα ίδια. Ούτε καταστρέφουν (όπως γίνεται της μόδας) τα ηχητικά μας τύμπανα με ασυναρτησίες και ψευτοκουλτουρέ απομιμήσεις τέχνης. Οι Phase 3 είναι αληθινοί. Για αυτό και μας τρομάζουν. Είναι οι «αντάρτες πόλεως» σε μια πόλη κι ένα έθνος που σαν τον Κρόνο ενασχολείται με κανιβαλιστικά χόμπυ και πλασάρει την απόγνωση σαν τρόπο ζωής. Κι εκεί ξεκινά η ηχητική τους επανάσταση προωθώντας την αφαιρετική ικανότητα σαν όπλο ενάντια στο brainwash ολοκαύτωμα που διανύουμε.

«Για κάθε μέρα που γεννιούνται και πεθαίνουν» χτυπάνε ανηλεώς τις φιξαρισμένες μας στερεοτυπίες και ανασταίνουν νοητικά τα συνειδησιακά μας κουφάρια που σαπίζουν μέσα μας. Φτιάχνουν στρατό ανθρώπων που μάχονται για να ζήσουν κι όχι για να γαμήσουν την ζωή μας. Ξεχάστε κατηγοριοποιήσεις. Ξεχάστε το κόλλημα ταμπέλων για το τι είμαστε ή το τι θα θέλαμε να είμαστε. Είμαστε όλοι «φτιαγμένοι από νερό και χώμα», αυτό είναι το μόνο βασικό. Όλα τα άλλα είναι συνομωσιολογικά πλασαρισμένα κόλπα που «βάση σχεδίου» εξυπηρετούν την νέα τάξη αυτοδιατήρησης του ψηφιακού 21ου αιώνα μηδενισμού…

Άσχετα από τα είδη μουσικής που εκφράζουν τον καθένα μας, το level-up που αναδύεται από τους στίχους είναι εξαιρετικό (φτιαγμένο κι αυτό από νερό-ψυχή και χώμα-αντίληψη). Σε έναν κόσμο όπου οι τηλεγλάστρες-παρουσιάστριες-μπεϊμπισίτερ και ο εξευτελισμός των πιο αγνών ιδανικών είναι καθεστώς, η ευκαιρία ακρόασης των Phase 3 είναι επιτακτική.

«Πόσο θα στέκουν σαν τελευταίοι επιζώντες μόνοι σε ματωμένο χώμα;»

Η Ε.Υ.Α. και οι δαίμονες

2009-05-13T03:52:00.000-07:00

Από τις γωνίες, λένε, ότι περνάνε οι δαίμονες. Από τις γωνίες του σπιτιού μας, από τις γωνίες του μυαλού μας. Και τους ταΐζουμε αγωνία και φόβο με το μπιμπερό του ασυνείδητού μας. Οι λερωμένοι με συναισθηματικές γλίτσες βιβλιοθηκονόμοι μας εργάζονται πυρετωδώς (ήδη έχουν δέκατα) στον πίσω κήπο του μυαλού μας, να υπερασπιστούν τον καθαγιασμένο μυελό της αποδεκτής μας πραγματικότητας. Και τις περισσότερες φορές το καταφέρνουν. Που και που όμως, όλο και κάποιος (ο Στάνλεϋ συνήθως) αρρωσταίνει και αντιμετωπίζουμε τον εχθρό προ των νοητικών πυλών μας.

Οι κατασταλτικοί, φοβικοί μας δαίμονες μόνο με έναν τρόπο εξαφανίζονται. Όταν τους γυρίζουμε την πλάτη. Δύσκολο βέβαια όταν τα παρανοϊκά, καχύποπτα στοιχεία της ψυχής μας (και ειδικά ο κύριος Μεπαρακολουθουνίδης) δε μας αφήνουν να κάνουμε μεταβολή. Αυτοί λοιπόν οι παρανοϊκοί κύριοι (Μεπαρακολουθουνίδης, Ειμεκτεθειμένογλου και Ελεγχοθέλου), πολεμούν ανοιχτά τους αντι-τρομοσυνειδησιακούς κύριους ή κυρίες (Στάνλευ, Θέκλα και Μόρτιμερ) σε πεδίο μάχης το μυαλό μας και πυραμαχικά τις εμπειρίες μας. Ποιος επικρατεί στο τέλος ultimos homo statans;

Πολύ θα θέλαμε να μη μπαίνουμε σε πολεμικές καθείρξεις, (ειδικά η κυρία Θέκλα), και να μπορούσαμε να κοιμόμαστε πάντα ήσυχοι. Όμως η έκβαση της μάχης κρίνεται πάντα από την προσωπική μας σφραγίδα που σαν σημαία με έμβλημα το «ΕΥΑ (Εγώ-Υπερεγώ-Αυτό)» κυματίζει πάνω σε λόφο από διαμελισμένα συνειρμικά πτώματα.

Χρειάζεται ίσως καμπύλη στην σκέψη μας και στην αντίληψη, χωρίς να δημιουργούμε γωνίες. Να έχουμε την ελευθερία και τον τρόπο να ελισσόμαστε. Να είμαστε πιο γρήγοροι από τον δαιμονικό λίβα που θέλει να ξεράνει τα νοητικά μας σπαρτά. Και να μάθουμε να χτυπάμε (blitzkrieg bop ο κύριος Μόρτιμερ) εμείς πρώτοι!

Η μικρή μας Εδέμ

2009-05-12T03:15:00.000-07:00

Ο λέξεις δεν είναι αρκετές για να περιγράψουν πολλές φορές την κατάστασή μας. Για αυτές τις φορές λοιπόν ξυπνάμε μέσα μας κάτι διαφορετικό και ανθρώπινο. Ξυπνάμε τον Πήτερ Παν, ξεκλειδώνουμε τα δεσμά του ορθολογισμού και αφήνουμε να μας παρασύρει η θάλασσα της αιώνιας ευημερίας.

Ο θάνατος μας χτυπά την πόρτα απαιτώντας χαράτσι για όσες φορές τον ξεγελάσαμε. Και μας προσφέρει το δώρο της απώλειας για όσους αγαπάμε και νοιαζόμαστε. Κι ένας Θεός puppeteer γελά με τις προσωπικές μας τραγωδίες.

Δε μπορώ να μην θεωρώ τους αγγέλους ότι ζουν ανάμεσά μας. Είναι το καλύτερο που μπορώ να σκεφτώ για πλάσματα που έφυγαν νωρίς…σηκώνοντας ίσως και περνώντας από το καθαρτήριο δικές μας αμαρτίες. Οι παράπλευρες απώλειες ενός κατά τα άλλα τέλειου συστήματος. Και οι μνήμες σβήνουν και μένει μόνο η ανάμνηση, στοιχειώνοντας ενίοτε τα όνειρά μας και δεσμεύοντας μας σε έναν ενύπνιο τρόμο για την υπόλοιπη ζωή μας. Τα καταφέραμε πάλι…

Θα αισθανόμασταν λιγάκι καλύτερα αν μπορούσαμε να αποδώσουμε τέλεια την ψυχική μας κατάσταση κάτι τέτοιες στιγμές. Αλλά η καρδιά μας σκληραίνει, γίνεται άγονο για συναισθηματική καλλιέργεια χώμα. Κι αγωνιούμε να ξαναφτιάξουμε πολύχρωμο το περιβόλι μας, την μικρή μας Εδέμ.

Δε φοβόμαστε τόσο για μας. Ο εφιάλτης μας, η ασφάλεια των αγαπημένων μας. Κι όσο γνωρίζουμε τον θάνατο τόσο δυναμώνει κι λυκοφιλία μας μαζί του μέχρι να έρθει η στιγμή που θα μας προδώσει. Μη θέλοντας αργύρια. Μη θέλοντας δάκρυα. Μη θέλοντας αντάλλαγμα. Και η άρνηση μας πνίγει. Και ασφυκτιούμε συναισθηματικά. Δικαιοσύνη για όλους;

Καλό ταξίδι και καλή αντάμωση αγγελούδια μας…

Ο γρίφος της εβδομάδας

2009-05-11T04:14:00.000-07:00

Το 'χετε φάει όλοι σας,
μπορώ να ορκισθώ,
μα ούτε ώμο τρώγεται,
ούτε ψητό, ούτε βραστό.

(για να σας δω

εδώ τώρα...)

Chains And Leather performed by Running Wild

2009-05-11T03:42:00.000-07:00

As the day has gone and the heat has come

Head banger's war tonight

Screaming metal unleashed for the battle

Makes them feel alright

Sweat and beer, devilish cheer

Glaring flashlights

Chains and leather will live forever

The band begins its fight

We are right praying metal tonight

The message from hell and its spell

Even Satan wears leather, our souls to it forever

So let us pray our rules tonight
Chains & leather Chains & leather

Chains & leather and rivets

Chains & leather Chains & leather

Chains & leather forever

All hell breaks loose and you have to choose

If you stay or go

Heaps are banging, chains are glanging

From the first to the last row

Praying their rules, having their booze

Thunder and aggression

Stunning the crowd, devilish loud

Our possession

We are right praying metal tonight

The message from hell and its spell

Even Satan wears leather, our souls to it forever

So let us pray our rules tonight

Chains & leather Chains & leather

Chains & leather and rivets

Chains & leather Chains & leather

Chains & leather forever

Spirit Of '87 performed by Rancid

2009-05-08T02:16:00.000-07:00

Saturday,Where else you gonna go?

There's no way,I'm gonna end up at the disco,

Make my way,Through fist fights and stilettos,

To rock and roll, rock and roll.
Saturday,Where else you gonna go?

There's no way,I'm gonna end up at the disco,

Make my way,Through fist fights and stilettos,

To rock and roll, rock and roll,

rock and roll, to rock and roll, rock and roll.

[Tim:] There's a club on the coast, where the kids get lost,

and no one's gonna stare,

chick T's bleached jeans with dayglow mohawk hair,

misfits and homeless kids all call their home there,

Don't tell me it ain't real! Don't you fucking dare!

[Lars:] 10 punx pile in the car, nothing going on,

Turn up my radio, cuz it's my favorite song,

There's a club on the coast where all the kids get along,

Skins and punx, and wayward ones,

Matt: Nothing can go wrong!

Saturday,Where else are ya gonna go?

There's no way,I'm gonna end up at the disco,

Make my way,Through fist fights and stilettos,

To rock and roll, rock and roll.
Saturday,Where else are ya gonna go?

There's no way,I'm gonna end up at the disco,

Make my way,Through fist fights and stilettos,

To rock and roll, rock and roll, rock and roll,

To rock and roll, rock and roll.

[Tim:] Do you know what, when I show up,

there's gonna be some fucking action,

So many styles always so wild, that's the fucking attraction,

She said what i'll fuck 'em up, that's her satisfaction,

Matt: Bottle of reds, straight to the head,

detox transaction,

[Lars:] Hell's angels ran my neighborhood,

It was always understood,

I was running errands for the Angels,

I was a little fucking hood!

Punk rock was my way out, it was always in my blood,

I don't give a fuck I was locked up, should be dead or in jail!

Saturday,Where else are ya gonna go?

There's no way,I'm gonna end up at the disco,

Make my way,Through fist fights and stilettos,

To rock and roll, rock and roll.
Saturday,Where else are ya gonna go?

There's no way,I'm gonna end up at the disco,

Make my way,Through fist fights and stilettos,

To rock and roll, rock and roll, rock and roll,

To rock and roll, rock and roll.

Everybody: Family turns their back on their son,

Now we're all alone,Now we ain't got a home,

Now we're among our own!

Saturday,Where else are ya gonna go?

There's no way,I'm gonna end up at the disco,

Make my way,Through fist fights and stilettos,

To rock and roll, rock and roll.
Saturday,Where else are ya gonna go?

There's no way,I'm gonna end up at the disco,

Make my way,Through fist fights and stilettos,

To rock and roll, rock and roll, rock and roll,

To rock and roll, rock and roll, rock and roll

To rock and roll, rock and roll, rock and roll[fade out]

Σπασμένα κρυστάλλινα σύννεφα

2009-05-07T02:01:00.000-07:00

Είσαι στον δέκατο τρίτο όροφο ενός τεράστιου ουρανοξύστη. Κάθεσαι δίπλα σε ένα τεράστιο παράθυρο σα σκυλί που περιμένει υπομονετικά το αφεντικό του έξω από το σουπερμάρκετ. Κοιτάς έξω που ρίχνει αδυσώπητη βροχή. Κεραυνοί τεμαχίζουν το οπτικό σου πεδίο στα δύο, στα τέσσερα, στα έξι. Μπροστά σου, στα πόδια σου, σε ένα μικρό κρεβάτι, βρίσκεται ξαπλωμένη, ψυχορραγώντας μια μελαχρινή γυναίκα. Έξω οι ήχοι της βροχής δηλώνουν τον θαυμασμό τους. «Τσιάφ! Μπούουουουαμ! Μπραντραμπούμ!»

Συνεχίζεις να κοιτάς μαγεμένα τον πρωτοφανή κατακλυσμό που εξελίσσεται σα σφαίρα. Υπάρχουν διάσπαρτα σύννεφα στον ουρανό. Πολύ, πολύ κοντά σου. Η βροχή θολώνει τον πίνακα-παράθυρο που ατενίζεις. Η κοπέλα στα πόδια σου είναι χλωμή, αδύνατη, άτονη. Θαρρείς πως θέλει να σου μιλήσει, μα δεν έχει δυνάμεις. Σκύβεις αργά, τοποθετώντας το αυτί σου πιο κοντά στο στόμα της. Αφουγκράζεσαι. «Πλημμυρίζω μυστήριο», σου ψιθυρίζει. Δεν καταλαβαίνεις…

Ξαφνικά, με έναν εκκωφαντικό κρότο, (ίσως η μεγαλύτερη ένδειξη θαυμασμού του καιρού ως τώρα), ένας κεραυνός-αυτοκράτορας φωτίζει ασπρίζοντας τα πάντα γύρω σου. Λευκός θόρυβος με χρωματικές και ηχητικές γωνίες σπάει τα σύννεφα μετατρέποντάς τα σε άπειρα μικρά κρυστάλλινα κομματάκια. Τα βίαια σακατεμένα απομεινάρια των σύννεφων πέφτουν στην γη με τον γνωστό ήχο γυαλικών που σπάνε. Και γίνονται νερό, θάλασσα, ωκεανός. Παρατηρείς παράλυτος τον ωκεανό να ανεβαίνει προς το παράθυρο-πίνακά σου. Ένα πράσινο-διάφανο τσουνάμι που δε σου προκαλεί τρόμο, αλλά πλήρωση.

Το λευκό πρόσωπο της μελαχρινής νύμφης-ικέτιδας στα πόδια σου συσπάται ελαφρώς. Για τελευταία φορά.

Αισθάνεσαι κάποια γραμμάρια ελαφρύτερος. Θα μπορούσες να κάνεις τα πάντα. Επιλέγεις να μην τα κάνεις….

Night time performed by Britt Black

2009-05-07T00:09:00.000-07:00

You always burn the town at night You always run around

Blame it on the night time, for love

You've seen that cloak of darkness tonight Put on that skimpy dress

Blame it on the night time, for love
Nobody ever knows your name It's just the part

On the night time Yeah, blame it on the night time

It's time to lose control tonight No one will ever know

Blame it on the night time, for love

This is your chance to break out now More than one chance to make out

Blame it on the night time, for love

She loves to dance, she loves to sing,

she needs to blame it on the night.

She loves to dance, she loves to move,

she needs to blame it on the night.

She loves to dance, she loves romance,

she need to blame it on the night.

She loves to love, she lost control,

she needs to blame it on the night.

You `re gonna go far kid performed by the Offspring

2009-05-06T00:11:00.000-07:00

Show me how to lie You`re getting better all the time

And turning all against the one Is an art that`s hard to teach

Another clever word Sets off an unsuspecting herd

And as you get back into line A mob jumps to their feet
Now dance, fucker, dance Man, he never had a chance

And no one even knew It was really only you
And now you steal away Take him out today

Nice work you did You`re gonna go far, kid

With a thousand lies And a good disguise

Hit `em right between the eyes Hit `em right between the eyes

When you walk away Nothing more to say

See the lightning in your eyes See `em running for their lives

Slowly out of line And drifting closer in your sights

So play it out I`m wide awake It`s a scene about me

There`s something in your way And now someone is gonna pay

And if you can`t get what you want Well it`s all because of me
Now dance, fucker, dance Man, I never had a chance

And no one even knew It was really only you
And now you`ll lead the way Show the light of day

Nice work you did You`re gonna go far, kid Trust, deceived!

With a thousand lies And a good disguise

Hit `em right between the eyes Hit `em right between the eyes

When you walk away Nothing more to say

See the lightning in your eyes See `em running for their lives

Now dance, fucker, dance He never had a chance

And no one even knew It was really only you
So dance, fucker, dance I never had a chance

It was really only you

With a thousand lies And a good disguise

Hit `em right between the eyes Hit `em right between the eyes

When you walk away Nothing more to say

See the lightning in your eyes See `em running for their lives

Clever alibis Lord of the flies

Hit `em right between the eyes Hit `em right between the eyes

When you walk away Nothing more to say

See the lightning in your eyes See `em running for their lives

Συναισθηματικό κραχ (ή Πως βάλαμε την αγάπη μας στο μπλέντερ)

2009-05-05T03:51:00.000-07:00

Μέρα με την μέρα χάνουμε ένα πολύτιμο κομμάτι του εαυτού μας. Το επενδύουμε σαν ανερχόμενοι συναισθηματικοί χρηματιστές στα πρόσωπα γύρω μας. Και τις περισσότερες φορές δεν έχουμε ΙΔΕΑ περί συναισθηματικής οικονομίας. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή (έτσι μας μάθανε…)

Μια φορά κι έναν καιρό μας είπανε τι ΠΡΕΠΕΙ να κάνουμε για να είμαστε ΚΑΛΟΙ άνθρωποι. Να κάνουμε το καλό, να βοηθάμε αλλήλους, να συμμετέχουμε στην προσφορά και άλλες αηδίες. Αυτό βέβαια που ΞΕΧΑΣΑΝ να μας πούνε ήταν να φροντίζουμε να επαναφορτίζουμε τον εαυτό μας. Κι από ΠΟΥ κύριοι θα πάρουμε για να δώσουμε; Έ;

Έτσι κατασκευάστηκε ο «καλός» Σαμαρείτης κι έτσι έπαθε την μανιοκατάθλιψή του. Βάλαμε με τις ευλογίες του κράτους και της εκκλησίας την αγάπη μας στο μπλέντερ και φτιάξαμε πλασματικές «οικτοπάστες» να τρατάρουμε αλλήλους. Εμείς καμιά αξία. Το «φαίνεσθε» στην πρώτη γραμμή. Κι οι φαρμακευτικές αγωγές δίνουν και παίρνουν. Όχι μόνο «μαύρη Τρίτη».

Πολύ θα θέλαμε να ελέγχουμε τα πάντα. Μόνο, να, νοιώθεις απογοήτευση αν το προσπαθήσεις. Ενώ η αποδοχή του «μη ελέγχου» φέρνει ευτυχία. Δεν είμαστε κουρδιστά πιθηκάκια που χτυπάνε πιατίνια (αν και μερικοί δύσκολα ξεχωρίζουν ότι δεν είναι). Μπορούμε να σκεφτούμε και μπορούμε να σκεφτούμε και ΕΜΑΣ. Να μας φροντίσουμε, να μας ευχαριστήσουμε. Καλό θα ήταν από κει να ξεκινούσαμε…

Δεν είναι μαύρη η ζωή μας. Φοράμε μαύρα γυαλιά και τα βλέπουμε όλα έτσι. Μα δεν έχουν τίποτα τα μάτια μας. Ακολουθούμε παραδείγματα άλλων και βαριόμαστε να δημιουργήσουμε δικά μας. Που μας ταιριάζουν κιόλας. Αλήθεια, πόση αγάπη θα σκοτώσουμε άδικα σήμερα;

Έχουμε ΠΟΛΛΑ να δώσουμε. Μπορούμε να επενδύσουμε παντού. Ας μην ξεχνάμε όμως τον εαυτό μας. Μας τραβάει πίσω. Ας στρέψουμε το όπλο της αγάπης στους κροτάφους μας σήμερα το βράδυ…

Strychnine performed by the Fuzztones

2009-05-04T04:19:00.000-07:00

Some folks like water, some folks like wine woah-oh

I like the taste ... of straight strychnine

Well you may think it's funny, that I like this stuff

Once you tried it....you can't get enough

Wine is red, poison is blue

Strychnine is good...for what's ailin' you!

Wine is red, poison is blue

Strychnine is good...for what's ailin' you!

If you listen to what I say

You're gonna try strychnine someday

make you holler, gonna make you shout

It'll even knock you out

Ο γρίφος της εβδομάδας

2009-05-04T03:44:00.000-07:00

Ψηλός, ψηλός καλόγερος
Και κόκαλα δεν έχει

(εύκολος πάλι, έ;)

Χορεύτριες-στρίπερ με ασελγικές διαθέσεις

2009-04-30T00:13:00.000-07:00

Τίποτα δε μου θύμιζε κάτι από κελί. Κι όμως εδώ που βρέθηκα νοιώθω ότι δεν ανήκω. Μου θυμίζει κατασκεύασμα ξένο, όχι δικό μου. Μια πανοπλία από αντιστάσεις που με κρατά αδυσώπητα μανταλωμένο μέσα. ΦΡΟΥΡΟΣ! ΦΡΟΥΡΟΣ! Καμία ανταπόκριση. Που στο διάολο πήγαν όλοι; Νυχτώνει. Κι εγώ είμαι ακόμα μέσα κλεισμένος.

Κάτι τέτοιες ώρες σκέφτομαι. Πρέπει να επιστρατεύσω όλη μου την πανουργία προκειμένου να το σκάσω. Πως βρέθηκα εδώ; Ποιος με έφερε; Γιατί;

ΕΙΣΕΡΧΟΜΕΝΑ ΠΥΡΑ! ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ 13 ΣΕ ΑΥΤΟΜΑΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ. ΠΡΟΣΟΧΗ! ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ ΕΝ ΕΞΕΛΙΞΕΙ!

Πάνω, κάτω, πάνω, κάτω. Πανικός. Κάποιος επιτίθεται, μα ποιος; Δε μπορώ να δω πολλά πράγματα μέσα από τα κάγκελα του μικρού κελιού μου. Κάτι έντονα χρώματα διαγράφονται στον ουρανό. Λάμψεις μέσα στο σκοτάδι. Επιληπτικές χορεύτριες-στρίπερ με ασελγικές διαθέσεις καταφθάνουν πετώντας. Δε μπορεί να είναι αλήθεια. Ονειρεύομαι. Αυτά τα πράγματα δε γίνονται.

ΑΝΑΧΑΙΤΙΣΤΙΚΟΙ ΠΥΡΑΥΛΟΙ ΛΑΘΟΥΣ-ΠΑΡΑΦΡΑΣΗΣ ΕΤΟΙΜΟΙ ΠΡΟΣ ΕΚΤΟΞΕΥΣΗ!!!

5…Τι στα κομμάτια γίνεται εδώ;
4…Που έχω μπλέξει;
3…Φοβάμαι
2…Θεέ μου!
1…Μητέρα…

ΜΠΟΥΜ!!!

Τα αυτιά μου δακρύζουν. Τα μάτια μου λένε ψέμματα. Μυρίζω μια κίτρινη-biohazard πινακίδα “Use with caution!”. Δε βγάζω νόημα. Αναρωτιέμαι γιατί εξακολουθώ να προσπαθώ να βγάλω άκρη. Απέξω περνάει φευγαλέα ένας γέρος με μπλε παλτό. «ΚΥΡΙΕ! Ε! ΚΥΡΙΕ!». Με άκουσε να του φωνάζω. Έρχεται προς τα δω. Ουφ! Επιτέλους! Έχω τόσα πολλά να τον ρωτήσω...γίνεται ΣΕΙΣΜΟΣ! ΤΣΟΥΝΑΜΙ ΙΔΡΩΤΑΣ! ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ!

Ξυπνάω. Ήταν όντως όνειρο; Ένα χαμόγελο ανακούφισης ξεφεύγει από τα χείλη μου. Δε παρατηρώ στην γωνία του δωματίου μου το υποχθόνιο γέλιο της σκιάς μου…

Backside Of The TV performed by Shihoko Hirata

2009-04-29T23:58:00.000-07:00

Lost destiny Far outcry They hear you no more

Numb feeling Whole dizziness Deep scars No paon

No sanity Bodu aching Control your own face

Invisible Real enemy Ruin your mind Deep down

Darkness Endless Despair Fear no more

Coldness Blackened No sound Feel no pain

Captured Helpless Ultimate Dreadful fate

Powerless Lifeless No breath Falling down

Down down to the base the sound you’re about to hear

is deep down hip hop what you gone do when they start to come

upwell they’ve already come up to surround you up

to dis you at a world cup but I guess it depends

on how you gone behave in that moment,

Huha moment of truth tell me what’s really happening

their rhyme is nothing but you’ve got everything

Bro, you’ve got everything but you donno anything…

Επιστρέφουν με την αλληλογραφία...

2009-04-29T05:18:00.000-07:00

Κάποιες φορές επιστρέφουν με την αλληλογραφία. Την αλληλογραφία του ασυνείδητου. Επιλεκτικές «δεσποσύνες» που φροντίζουν την νηνεμία της ψυχής μας. Τα συναισθήματά μας. Αυτό σου κάνει, αυτό όχι. Υπερηχητική διαλογή ερεθισμάτων. Για το καλό μας.

Καθόμαστε και μετράμε. Δεν ξέρουμε τι μετράμε, αλλά το μετράμε ακριβώς. Υπόγειες σκέψεις, σκοτεινές. Η αλήθεια πονάει τα μάτια μας. Δακρύζουμε και στο ομιχλώδες τοπίο που ξεδιπλώνεται μπροστά μας προσπαθούμε να διαχωρίσουμε τις μορφές. Οι παιδικές νεράιδες που μας συντρόφευαν μικρούς έχουν βγει από καιρό στην σύνταξη. Ο σπόρος του ελέγχου έχει γίνει δέντρο μπαομπάμπ μέσα μας πιέζοντας τα ζωτικά μας όργανα σε κάθε κατεύθυνση. Είμαστε έτοιμοι να σκάσουμε. Παραφουσκωμένα τσουβάλια συναισθημάτων, παγιδευμένα στο Αλκατράζ του εαυτού μας. Απόδραση, το όνειρό μας.

Ξυπνάμε. Κοιτάμε φοβισμένοι κάτω από το κρεβάτι μας. Τα όνειρά μας είναι ακόμα εκεί. Προσπαθούμε να ξανακοιμηθούμε. Κλείνουμε τα μάτια. Ίλλιγος. Κάπου στο βάθος του μυαλού μας ξέρουμε. Υπάρχει κίνδυνος να βυθιστούμε. Και θα μας κλέψουν τα όνειρα. Και θα τα μετατρέψουν σε παγίδες. Και θα μας τα στείλουν πίσω, ονειροπαγίδες-αντάρτες ενάντια στους δημιουργούς τους.

Ξυπνάμε. Κοιτάμε φοβισμένοι κάτω από το κρεβάτι μας. Τα όνειρά μας δεν είναι εκεί. Περιμένουμε την επιστροφή τους. Μα η συνείδηση χτυπάει πρώτη.

Κοιμόμαστε…

Το πιο γρήγορο νόημα της ζωής

2009-04-27T07:30:00.000-07:00

Οι ενοχές προϋποθέτουν την ύπαρξη συναισθημάτων. Όχι, δεν άρχισα καλά…

Από τα πανάρχαια χρόνια γνωρίζουμε το μέγεθος του πόνου που είμαστε ικανοί να νοιώσουμε. Μα τι λέω;

Ξεχάστε όσα ξέρατε. Επανεκκινήστε την ζωή σας. Επιλέγουμε. Και αυτό μας κάνει μοναδικούς. Επιλέγουμε την ζωή που θα ζήσουμε, την πορεία που θα εξελιχθεί, ακόμα και την κάθαρσή μας ποια θα είναι. Επιλέγουμε τις ενοχές που θα νοιώσουμε, τις αποτυχίες που θα έχουμε, τον γκρεμό που θα ατενίσουμε, το σχοινί που θα βαδίσουμε. Τον πόνο που θα νοιώσουμε, το θάνατο που θα νανουρίσουμε, το παιδί που θα γεννήσουμε.

Ο μικρός Θεός μέσα μας, εμείς, δεν μυστικοποιείται. Ούτε σταυρώνεται. Ούτε πεθαίνει. Έχουμε τόσα πολλά να δώσουμε, τόσα τρομακτικά πολλά πράγματα. Και σαν το γερολαδά της γειτονιάς δεν το κάνουμε. Τα κρατάμε για μας. Γιατί; Οι άλλοι είναι έτοιμοι να τα δεχθούν; Πως θα τα πάρουν; Σκατά!

Όχι σκατά. Μια χαρά γιατί όχι; Οι άνθρωποι καταλαβαίνουν πολύ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ από όσο εμείς ελπίζουμε. Ναι, ναι και πάλι ναι. Δεν είναι αισιοδοξία, είναι απόδραση. Θέλουμε κάτι από αυτούς; Θέλουν κάτι από μας;

Θεωρήστε τα ανωτέρω μαλακίες. Θεωρήστε τα ανωτέρω αριστουργήματα.
Θεωρήστε και μου φτάνει. Μας φτάνει. Όπως ανωτέρω έτσι και κατωτέρω:

Το πιο γρήγορο νόημα της ζωής: «Να είστε καλά ευτυχισμένοι και όπως έχετε φανταστεί την ζωή σας έτσι να την κάνετε.» Τελεία και πάυλα-

Δε χρωστάμε σε κανέναν, δε μας χρωστάει κανείς. Ήρθαμε και θα παραμείνουμε…

Hier Kommt Alex performed by Die Toten Hosen

2009-04-27T06:00:00.000-07:00

In einer Welt, in der man nur noch lebt Damit man taglich robotten geht

Ist die gro? te Aufregung, die es noch gibt, Das allabendliche Fernsehbild
Jeder Mensch lebt wie ein Uhrwerk Wie ein Computer programmiert.

Es gibt keinen, der sich dagegen wehrt, Nur ein paar Jugendliche sind frustriert.

Wenn am Himmel die Sonne untergeht Beginnt fur die Droogs der Tag

In kleinen Banden sammeln sie sich. Gehen gemeinsam AUF DIE JAGD.

Hey! Hier kommt Alex! Vorhang auf! Fur seine Horrorshow!

Hey! Hie kommt Alex! Vorhang auf fur ein kleines bisschen Horrorshow!

Auf dem Kreuzzug gegen die Ordnung Und die scheinbar heile Welt

Zelebrieren sie die Zerstorung. GEWALT und BRUTALITAT.

Erst wenn sie ihre Opfer leiden sehen Spuren sie Befriedigung.

Es gibt nichts mehr was sie jetzt noch halt In ihrer gnadenlosen Wut.

Hey! Hier kommt Alex!Vorhang auf!Fur seine Horrorshow!

Hey! Hie kommt Alex!Vorhang auf fur ein kleines bisschen Horrorshow!

Zwanzig gegen einen Bis das Blut zum Vorschein kommt.

Ob mit Stocken oder Steinen Irgendwann platzt jeder Kopf.

Das nachste Opfer ist schon dran Wenn du den lieben Gott noch fragst:

Warum hast du nichts getan, Nichts getan?

Hey! Hier kommt Alex!Vorhang auf!Fur seine Horrorshow!

Hey! Hie kommt Alex!Vorhang auf fur ein kleines bisschen Horrorshow!
Hey! Hey! Hey! Hier kommt Alex!Vorhang auf fur ein kleines bisschen Horrorshow!

και μετάφραση για τους αγγλόφιλους...

In a world designed by the men in grey who decide how we live and breathe,

there's a masterplan for the company man from the cradle to the company grave.
They thought that you'd be happy with your place in the national scheme

and your carefully measured freedom to conform to the corporate dream.
But there's a virus in the software here that shows like a cancer trace.

When you thought it was safe to relax, it's back right in your face.

Hey, here comes Alex -and there's nowhere left for you to go.

Hey, here comes Alex -yes it's true, your darkest nightmare, horrorshow.

There's something here can't be denied to satisfy their greed,

if they say we don't care what you want 'cause we know what you need.
As history will repeat itself and hate on violence feeds,

in every man a darker side just waiting to be freed.

Hey, here comes Alex -and there's nowhere left for you to go.

Hey, here comes Alex -yes it's true, your darkest nightmare, horrorshow.

So you watch the meters ridin and the silent pressure grows,

the hate inside is rising, the one you've always known.
When the time is passed for talking and you've stepped across that line,

I will return - vengeance will be mine.

Hey, here comes Alex -and there's nowhere left for you to go.

Hey, here comes Alex -yes it's true, your darkest nightmare, horrorshow.

Hey, here comes Alex -and there's nowhere left for you to go.

Ο γρίφος της εβδομάδας

2009-04-27T03:49:00.000-07:00

Από πάνω σα τηγάνι
Από κάτω σα βαμβάκι

Κι από πίσω σα ψαλίδι

(Για να μη λέτε ότι

βάζω μόνο δύσκολους...)

The man I killed performed by NOFX

2009-04-27T03:27:00.000-07:00

When they tightly strap me in, give me lethal injection,

Just a few moments to live, no remorse for what I did,

It was for the betterment of man, I gave the utmost sacrifice,

Before more damage could be done I took his life.

There was a split second of silence when the dart punctured the skin,

Beady eyes rolled back in head, the body dropped from the poison,

They could incapacitate me, but could not erase my sneer,

I heard a thousand people screaming, while three billion others cheered,

He was gone, and I would soon be...

Executed by the state, all appeals would be in vain,

I was not criminally insane, in fact, I was found to be,

an otherwise caring and respectable member of society,

A minor threat, except for that one man I killed.

As the sedatives take effect, I just smile, close my eyes,

There's a priest kneeling next to me, he asks me if I realize,

I was going straight to hell, and he thought that I should know,

That the man I killed's replacement planned this whole scenario,

And what I did had no significance at all.

Μπλε φως....

2009-04-24T05:08:00.000-07:00

Heartbreaker performed by Pat Benatar

2009-04-24T00:26:00.000-07:00

Your love is like a tidal wave, Spinnin' over my head

Drownin me in your promises Better left unsaid
Your the right kinda of sinner To release my inner fantasy

The invincable winner And you know that you are born to be

You're a heartbreaker, Dream-maker,

Love-taker doncha mess around with me.

You're a heartbreaker Dream-maker

Love-taker doncha mess around NO NO NO

Your love has set my soul on fire Burnin' out of control

Ya taught me the ways of desire,Now it's takin it's tole!
You're the right kind of sinner To release my inner fantasy

The invincable winnerAnd you know that you are born to be

You're a heartbreaker Dream-maker

Love-taker doncha mess around with me

You're a heartbreaker Dream-Maker

Love-taker doncha mess around NO NO NO

You're the right kind of sinner To release my inner fantasy

The Invincable winnerAnd you know that you are born to be

You're a heartbreaker Dream-maker

Love-taker doncha mess around with me
You're a heartbreaker Dream-maker

Love-taker doncha mess around with me

You're a heartbreaker Dream-maker

Love-taker doncha mess around with me

You're a heartbreaker Dream-makerLove-taker
HEARTBREAKER

Η αυτοκρατορία του λυντσαρίσματος

2009-04-23T02:52:00.000-07:00

Χτυπάει πρώτη. Δεν αντεπιτίθεται ποτέ. Ούτε δέκα εκατομμύρια άνθρωποι να διαδηλώνουν δεν την σταματούν. Και δεν αποτρέπουν τα χειρότερα. Η αυτοκρατορία τα ελέγχει όλα. Νομιμοποιεί τις πορείες, αφυδατώνει τις ελπίδες, λυντσάρει ελευθερίες και μας κλωτσάει όταν είμαστε πεσμένοι κάτω. Die, die, die my darling…

Παράφρονες δικαστές Dredd, ζωή-reality show και πλαστική ομορφιά στην πρώτη γραμμή του πυρός. «Αγανακτισμένοι» άνθρωποι που γαμάνε την αγνότητα μέσα μας, βιαστές ονείρων, και οικογενειακές δομές μονόδρομου καθρέφτη. Κολασμένοι ιερωμένοι, πλασιέ συνειδήσεων που αντλούν τα ιδανικά τους από πρωκτικές καθηλώσεις (ή αν θέλετε την ώρα που χέζουν) και ένα μοντέλο-ψεύτης-πρότυπο που ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί ανάμεσα στην μαϊμού και τον υπεράνθρωπο. Ελλάδα έχεις ταλέντο στο να ρίχνεις το παιδί μέσα σου. Και στο να κοινοποιείς τα εκτρώματά σου.

Πράγματα που έχω να κάνω σήμερα:
1. Να πάω στην δουλειά
2. Να μαλακιστώ
3. Να κλάψω

Δε ζούμε σε μαύρες εποχές. Έχουμε το σκοτάδι μέσα μας. Μαυρίζει την καρδιά μας. Φράζει τα αγγεία μας. Παθαίνουμε πνευματικό έμφραγμα. Μας λυντσάρουν όταν περνάμε καλά και μας μαθαίνουν ότι ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να περνάμε καλά. Ούτε να αισθανόμαστε άσχημα. Γενικώς δεν πρέπει να αισθανόμαστε. Όμως δεν είμαστε ρολόγια να μετράμε χωρίς ενοχές απλώς τον χρόνο. Είμαστε και συναισθήματα. Αλλιώς θα κάναμε έρωτα με την φριτέζα μας. Και θα γλιτώναμε και την μουρμούρα…

Η αυτοκρατορία…που ποθούμε τόσο πολύ να γίνουμε αξιωματούχοι της. Να βρεθούμε κι εμείς στην άλλη πλευρά του φράχτη. Καλό θα ήταν να γνωρίζαμε ότι στην άλλη πλευρά υπάρχει μόνο η θωράκιση. Τόσο ασφυκτική που καταλήγει σε φυλάκιση και θάνατο του βιολογικού μας πυρήνα. Hang them high!

Η αυτοκρατορία των πνευματικά αναπήρων που έκαναν ανταρσία και πήραν την εξουσία στα χέρια τους. Που τους τη δώσαμε χωρίς μάχη. Πληρωμένα. Και χαιρόμαστε για αυτό…
Καιρός είναι, λέω, να λυντσάρουμε τον οικοδεσπότη. Αρκετά τον έχουμε βοηθήσει ήδη. Τώρα είναι η σειρά μας…

Νέοι και βελτιωμένοι!!!

2009-04-22T06:07:00.000-07:00

Το σαρδόνιο γέλιο της σφήγγας

αντηχεί παράξενα λυτρωτικό

στους νέου και βελτιωμένους

Τάνταλους της ψηφιακής χιλιετίας.

Άρνηση στην φυλάκιση

ψυχών και ποιημάτων

Εκπρόθεσμη συντήρηση

των αναγκαιοτήτων.

Είμαστε ΕΔΩ κι αυτό αρκεί...

Why do you love me? performed by Garbage

2009-04-22T04:34:00.000-07:00

I'm no barbie doll I'm not your baby girl

I've done ugly things and I have made mistakes

And I am not as pretty as those girls in magazines

I am rotten to my core if they're to be believed

So what if I'm no baby bird hanging upon your every word?

Nothing ever smells of roses that rises out of mud

Why do you love me Why do you love me

Why do you love me, it's driving me crazy

Why do you love me Why do you love me

Why do you love me, it's driving me crazy

Why do you love me Why do you love me

Why do you love me, it's driving me crazy

Why do you love me Why do you love me

You're not some little boy Why you acting so surprised

You're sick of all the rules Well I'm sick of all your lies

Now I've held back a wealth of shit, I think I'm gonna choke

I'm standing in the shadows with the words stuck in my throat

Does it really come as a surprise when I tell you I don't feel good?

Nothing ever came from nothing man Oh man, ain't that the truth

Why do you love me Why do you love me

Why do you love me, it's driving me crazy

Why do you love me Why do you love me

Why do you love me, it's driving me crazy

Why do you love me Why do you love me

Why do you love me, it's driving me crazy

Why do you love me Why do you love me

I get back up and I do it again

I get back up and I do it, I do it again

I think you're sleeping with a friend of mine

I have no proof but I think that I'm right

And you've still got the most beautiful face

It just makes me sad most of the time

I get back up and I do it again

I get back up and I do it, I do it again

Do it again Do it again Do it again

Why do you love me Why do you love me

Why do you love me, it's driving me crazy

Why do you love me Why do you love me

Why do you love me, it's driving me crazy

Why do you love me Why do you love me

Why do you love meWhy do you love me

Ο γρίφος της εβδομάδας

2009-04-21T22:49:00.000-07:00

Πότε μια πόρτα δεν είναι πόρτα;

Τόσο καιρό χαμένοι στο δάσος...

2009-04-21T01:22:00.000-07:00

Ξεκινήσαμε σαν γκάνγκστερ, νέοι , ζωντανοί και βίαιοι, να αδράξουμε όλα όσα κείτονταν μπροστά μας. Να αλλάξουμε τον ρου της ιστορίας, να βελτιώσουμε τον κόσμο, να περάσουμε σε μια νέα εποχή. Οπλιστήκαμε με το κουράγιο (το τόμμιγκαν της εποχής μας) και βγήκαμε στους δρόμους έτοιμοι να θερίσουμε με τις ιδέες μας κόσμο. Ένα δίδυμο Μπόνυ και Κλάϊντ, γυναίκες και άνδρες, με το σύνθημα του Μπόρις Βιάν στα χείλη. «Να καθαρίσουμε τους κακομούτσουνους». Τους κακομούτσουνους εξουσιαστές που ναρκώνουν τον λαό μας. Τους καταστολείς πνεύματος και σώματος, τους δήμιους της αγνότητας, τους πλασιέ συνειδήσεων. Ultraviolence στον συντηρητισμό, στον πνευματικό ρατσισμό, στα πολεμικά πισωγυρίσματα. Μπήκαμε στο δάσος των Παλιών να το απαλλοτριώσουμε…

Και στην αρχή ήταν καλά… Ο κόσμος έδειχνε να προχωράει παραπέρα. Και αρκεστήκαμε με όσα του προσφέραμε. Νοιώσαμε ευτυχία και θελήσαμε…να αράξουμε. Να ξεκουραστούμε. Πόσο καιρό θα στεκόμασταν μόνοι σε ματωμένο χώμα; Πόσο καιρό θα ξεπλέναμε τα βρωμοπιστεύω τους από τα μυαλά των φίλων μας; Πόσο καιρό θα πολεμούσαμε χωρίς νοσταλγία για το σπίτι μας; Πόσο καιρό στην «παρανομία»;

Όμως ο κόσμος δε σταμάτησε. Το δάσος ήταν τεράστιο. Συνέχισε να προχωράει, να αναπλάθεται, να πυκνώνει… Νέα είδη ξεπετάχτηκαν, νέοι δρόμοι. Κι ένα πρωί (χιλιάδες χρόνια στην μνήμη μας πριν), χαθήκαμε. Ούτε μπρος, ούτε πίσω. Μας έλουσε αγωνία. Το παραμύθι δε το `χαμε γράψει έτσι, ο κακός ο λύκος υποτίθεται ότι θα πέθαινε στο τέλος. Αλλά ο κυνηγός δε φάνηκε. Τα ψίχουλα που ρίχναμε να μην χάσουμε τον δρόμο μας, τελειώσανε. Οι λύκοι έγιναν αγέλη και κατέβαιναν στις πόλεις λυσσασμένοι. Νύχτωσε και συνέχισε να νυχτώνει. Οι σκιές μας αγκάλιασαν και μείναμε χαμένοι. Κι ο κόσμος, χωρίς να νοιώθει κανένα αίσθημα ενοχής συνέχισε να προχωράει…

Πανικοβληθήκαμε. Μείναμε σα στήλη άλατος στην θέση μας και βλέπαμε τα καράβια της ζωής μας να φεύγουν. Γεράσαμε σε ένα βράδυ. Το πιο εφιαλτικό βράδυ της ζωής μας. Από Μπόνυ και Κλάϊντ γίναμε Χάνσελ και Γκρέτελ. Παιδιά γερασμένα από την ματαίωση. Κλάψαμε. Παρακαλέσαμε τον γαμημένο παραμυθά να τελειώσει την ιστορία τρόμου που έγραψε για μας. Μας κι αυτός συνέχισε να προχωράει… Η ιστορία δεν ήταν πια δικιά του.

Τόσο καιρό χαμένοι στο δάσος γίναμε φαντάσματα. Στοιχειώσαμε τον δρόμο μας. Και περιμένουμε. Περιμένουμε εσένα, περαστικέ, να σε στοιχειώσουμε με τις ιδέες μας. Εσένα φίλε μας και λυτρωτή, να ζήσουμε στην μνήμη σου. Να μας πιάσεις το χέρι και να μας οδηγήσεις έξω.

Ποιος όμως περνάει από δω χωρίς να φοβηθεί;

Get up performed by Goldfinger

2009-04-15T02:38:00.000-07:00

I see the lips move But all I hear is shit

They act so natural Faking crimes they don't admit

We need action on the street Moving with our feet

It's time to shout out loud It's time to start a movement

And there's no time like right now

It's time to Get up, get up, get up

Why don't you Stand up, stand up, stand up

It's time to Get up, get up, get up

Why don't you Stand up, stand up

It's time to start a fight

Monkey see, monkey do But all they see is death

Electrocuting, cut 'em up Watch them take their last breath

We need action on the street Moving with our feet

It's time to shout out loud It's time to start a movement

And there's no time like right now

It's time to Get up, get up, get up

Why don't you Stand up, stand up, stand up

It's time to Get up, get up, get up

Why don't you Stand up, stand up

It's time to start a fight

I've held my breath so many times

When I'm praying for the tortured souls

But your souls they seem to be done for

Your bodies they've waged wars

So what gives them the right

To take your life from you

Why do they all play God?

Who said that is your job

It's time to Get up, get up, get up

Why don't you Stand up, stand up, stand up

It's time to Get up, get up, get up

Why don't you Stand up, stand up

It's time to start a fight

I've heard it's a rat race

And their racing 'till they're dead(get up, get up, get up)

Your pesticides commit homicides

With their frozen:I've heard it's a rat race

And their racing 'till they're dead(get up, get up, get up)

Your pesticides commit homicides

With their frozen:Now it's time to start a fight

And you think it`s over...

2009-04-15T00:45:00.000-07:00

Τρυφερός θάνατος

είναι το ηλίθιο φιλί

που σε προβληματίζει

και σου αλλάζει πορεία

Πιάνεις τον στόχο σου

χωρίς λύση, μα με βλακεία

φιλώντας τον θάνατο

που σε αγκαλιάζει...

…και θα μας οδηγήσει στον παράδεισο με ματωμένα χέρια...

2009-04-14T01:03:00.000-07:00

Την μέρα που συνειδητοποιήσαμε την ύπαρξη των άλλων σπάσανε τα φτερά μας. Πέσαμε στα Τάρταρα, μαυρόκαρδοι άγγελοι, βλέποντας λίγο μόνο φως να μας χαϊδεύει τις ανοιχτές πληγές. Έκπτωτοι πλέον περιφερόμαστε με την Άτροπο δίπλα μας να μας σφίγγει τον πνίχτη όταν απομακρυνόμαστε. Και περιμέναμε. Περιμέναμε υπομονετικά την Δευτέρα Παρουσία. Γιατί όλα έρχονται σε αυτούς που περιμένουν. Αλλά ποτέ δεν ήρθε.

Έτσι φτιάξαμε τον σοσιαλισμό. Φτιάξαμε εμείς τον δικό μας, προσωπικό Μεσσία για να ανακαταλάβουμε την Βασιλεία των Ουρανών. Γιατί πιστέψαμε ότι ορίζουμε την ζωή μας. Και ελπίσαμε να σωθούμε, να ξαναπετάξουμε…

Όμως τα ωραία μας λευκά ρούχα δεν φτάνουν για να ξαναποκτήσουμε την θεϊκή μας υπόσταση. Και λερώσαμε τα λευκά μας ρούχα, τα μαυρίσαμε. Μεταμορφωθήκαμε σε πειρατές και προσπαθήσαμε να κλέψουμε τουλάχιστον την παλιά μας ιδιότητα. Ούτε αυτό έπιασε όμως και γίναμε απόβλητοι. Και τότε κάναμε αυτό που ξέρουμε καλύτερα να κάνουμε… Ξαναπεριμέναμε πάλι υπομονετικά έναν καινούριο Μεσσία. Έναν Μεσσία πειρατή σαν εμάς, αμείλικτο και τρομακτικό που δε θα διστάσει να μας οδηγήσει πάλι στον παράδεισο έστω και με ματωμένα χέρια…

Θεωρούμε ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο να μην δεχόμαστε την απόρριψη. Κάτι μας καταναγκάζει να επιζητούμε λύσεις σε όλα τα ερωτήματά μας και να θεωρούμε καταστροφική την μη εύρεσή τους. Οι μνήμες μας από ποιήματα έγιναν μοιρολόγια, τα τραγούδια μας θρήνοι και η επικοινωνία μας νεκρολογία. Κι ακόμη περιμένουμε…

Όσο πιστεύουμε ότι ο «χαμένος παράδεισος» είναι κάτι έξω από μας, θα συνεχίσουμε να περιμένουμε και να κληροδοτούμε στα παιδιά μας τα έκπτωτα «πιστεύω» μας. Και είναι κρίμα να κηλιδώσουμε αυτές τις αγνές ψυχές με αίμα…

Kill your idols...(ή αν βαριέσαι δες τηλεόραση...)

2009-04-13T04:37:00.000-07:00

Τα πρώτα σου βήματα έπνιξαν την θέλησή τους

Γιατί σε έπιασαν με γάντια, να μην έρθουν σε επαφή

με μια μολυσματική συνείδηση, που ξερνά αμφιβολία

και χολή στο άκουσμά τους...

Κράτα το φως ανοιχτό

Εκείνος που περπατάει πίσω από τις γραμμές

θα μας βρει σύντομα.

Προπαγάνδα, σκοτάδι και μια άδεια καρδιά

περιμένεις τρεις σταγόνες ευτυχίας

δεσμεύοντας την απουσία μας...

Δε θα ξεχάσω πριν κοιμηθώ...

2009-04-13T00:58:00.000-07:00

...να θρηνήσω για όσους έχασα
...να προσευχηθώ για όσους θα χαθούν
...να κλείσω τα μάτια στον τρόμο
...να ονειρευτώ ότι όλα θα πάνε καλά...

Ο γρίφος της εβδομάδας

2009-04-12T23:37:00.001-07:00

Φύλλα κρατάει μα δέντρο δεν είναι,
την σκέψη μετράει κεφάλι δεν είναι,
και αν άψυχο είναι συνήθως μιλάει

γιατί στο κορμί του τα λόγια κρατάει

Η ευχή του καριόλη

2009-04-10T01:11:00.000-07:00

Αλλάζω θέμα ουρλιάζοντας.

Μπροστά μου απλώνεται μια θάλασσα ανθρώπων που κολυμπάνε στην αγωνία. Αγωνία για το αύριο, αγωνία για το μέλλον. Μελλοντικά σχέδια που ποτέ δεν πρόκειται να προβληθούν για μας. Μας φέρανε στο αμήν με προσευχές ανόσιες κι απατηλές. Απάτη ο μονάρχης μας κι ο εξουσιαστής. Εξουσία διεφθαρμένη καταβροχθίζει τη πλέμπα της ελπίδας. Ελπίζω να αντισταθώ…

Αντίσταση κατά της προεπιλεγμένης εξέλιξης που διάλεξαν για μας. Αντίσταση στο γαμίσι του μυαλού μας από τους κρατικούς βιαστές ονείρων. Κι ο θάνατος ονείρων δωρεάν μαζί με κάθε ενημέρωση. Μετράω όλες τις ευλογίες μου και μετράω μόνο μία, μια τοσοδούλα ευλογία που όπου να `ναι θα χαθεί κι αυτή…

Αλλάζω χρώματα και υιοθετώ τριχρωμία. Μαύρο για μια αδύναμη καρδιά που μου μαυρίσατε, άσπρο για τα όνειρά μου και κόκκινο επειδή εδώ στη μέση που βρίσκομαι αιμορραγώ. Σκοτώνω τα είδωλα που μου προσφέρετε και αντιμετωπίζω το δικό μου στον καθρέφτη. Είμαι εγώ, άνθρωπος και όχι προϊόν ευρείας κατανάλωσης. Δεν αναλώνομαι…

Αλλάζω και δίνω απλόχερα την ευχή του καριόλη στους δήμιούς μου. Εύχομαι τον όλεθρο σε όλους αυτούς που δολοφόνησαν την αγνότητα, έσπειραν τον φόβο και θέρισαν με συνομωσίες. Εύχομαι την κόλαση σε συσκευασία δύο σε ένα. Σταματάω το σέρφινγκ σε φέρετρα με κόκκινα πανιά και βουτάω όσο πιο βαθιά μπορώ στα βιώματα που μου προσφέρουν. Εσείς όχι αυτοί.

Την ευχή του καριόλη λοιπόν κύριοι. Έτσι για να μην νομίζετε ότι πιάνουν πάντα τα υπνωτικά που καταπίνουμε. Όποιος σκέφτεται γνωρίζει. Κι όποιος γνωρίζει καταλαβαίνει ότι πρέπει να αντισταθεί. Και όποιος αντιστέκεται, εύχεται…

Αιμορραγώντας αναμνήσεις...

2009-04-09T04:14:00.000-07:00

Το μυαλό είναι περίεργο πράμα. Εκεί που νομίζεις ότι το ελέγχεις, να `σου φάντης μπαστούνι ο ασυνείδητος χείμαρρος της συλλογικής σου μνήμης. Οι σκέψεις σου, αυτά τα μπάσταρδα παιδιά, αποτέλεσμα έκφυλων συνουσιών των συναισθημάτων με την αντίληψή σου, ουρλιάζουν ακατάπαυστα μέσα σου. Παλετοδρόμιο ιδεών απογειώνει την φαντασία σου σαν ένα νοητικό ζέπελιν που αναζητά να διακορεύσει τον κοσμικό σου ουρανό…

ΣΤΟΠ! (Αντάτζιο). Το μυαλό είναι περίεργο πράμα. Μικρές κηλίδες αγάπης στα γυμνά σου χέρια δείχνουν ότι αιμορραγείς αναμνήσεις πάλι…Τι είναι αυτό που σε αναγκάζει, αδελφέ, να συνεχίζεις να κερνάς τον εαυτό σου σφηνάκια μαύρης χολής (ή μελαγχολίας να έλεγα;) μέχρι να γίνεις στουπί; Και γιατί καλείς και μένα να ματώσω μαζί σου;

ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ! (Βιβάτσε). Το μυαλό είναι περίεργο πράμα. Φτύνει περιέργεια για πράγματα που ίσως το συνθλίβουν. Αποθηκεύει σαν καλός συνεργάτης μας όλα τα πράγματα που θα μας οδηγήσουν στην λήθη. Λογοκρίνει πεποιθήσεις και εξοστρακίζει την ευτυχία μας σε νησί καταστολέων…

ΚΑΘΑΡΣΗ! (Ινφέρνο). Ξύπνησες. Βρίσκεσαι κάτω ιδρωμένος, βαριανασαίνοντας απόρριψη και οίκτο για τον κύριο Ασυνείδητο που κρύβεις μέσα σου. Θα παραμείνεις εκεί, τελείως ήρεμος, ένα ανθρώπινο άγαλμα κερένιας ευλυγισίας. Θα αφουγκραστείς το σκοτάδι και τα χρώματα των ονείρων σου για άλλη μια φορά αναζητώντας το δίχτυ που θα σε βγάλει στην επιφάνεια.
Χτύπημα και σιγή…
Ίσως το πιο περίεργο πράμα…

Wake up performed by The Living End

2009-04-08T04:08:00.000-07:00

I've been buried in the sand

I've come down with no place to land

I don't need you to understand

It's not what I had planned

All the hunger, all the yearning

With the lifeline that you're burning

Poison lessons that you're learning

The road ahead is turning

Suicidal education

It got sold to our generation

Wake up to the manipulation

Wake up to the situation

Suicidal education

Stick together side by side

We no longer need to hide

From the darkness into the light

Now is your time

I need something to numb the pain

Forget me and forget my name

Waiting for the time to arrive

No one gets out of here alive

Suicidal education

It got sold to our generation

Wake up to the manipulation

Wake up to the situation

Suicidal education

Wake Up! Wake Up!

I've been buried in the sand

I've come down with no place to land

I don't need you to understand

It's not what I had planned

Suicidal education

It got sold to our generation

Wake up to the manipulation

Wake up to the situation

Suicidal education

It got sold to our generation

Η μπαλάντα του αποδιοπομπαίου ψεύτη

2009-04-07T02:50:00.000-07:00

Η έβδομη μέρα μου πριν γεννηθώ υπήρξε καθοριστικής σημασίας. Εκείνη την μέρα, την μέρα της δημιουργίας μου, ένοιωθα απόβλητος. Απόβλητος από το αμνιακό υγρό και τον πλακούντα. Έπρεπε να παρουσιαστώ, να αναφερθώ και να επαναπρογραμματιστώ για όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Στη σκέψη και μόνο αυτή το παιδί μέσα μου έπεσε… Ναι, όμως θα συνέχιζα, ο νέος και βελτιωμένος άνθρωπος του εικοστού πρώτου αιώνα (Μπορεί να μην ξέρω να διαβάζω, όμως έχω πολλά παιχνίδια…)

Ο Φρειδερίκος, θυμάμαι, Νίτσε είχε πει ότι έχουμε ανάγκη το ψέμα για να ζούμε και μου άρεσε τόσο πολύ γιατί ήταν ρεαλιστικό, που βυθίστηκα τόσο βαθιά σε σημείο να μη ξεχωρίζω τι είναι πραγματικότητα και τι όχι. Δημιούργησα φαινομενικές ελευθερίες, έκανα ελαστικό τον χρόνο και απέρριψα κάθε ευθύνη που ήθελαν να μου αποδώσουν (ο πατέρας μου, ο μικροαστός διανοούμενος και η μάνα μου υπό την επήρεια των βάλιουμ από ότι θυμάμαι μια ζωή…)

Όλα αυτά τα περί κανόνων και ηθικής, η γνώση, ο έρωτας, και η εργασία δε μου χρειάζονται αφού έχω τόνους από πληρωμένους φίλους να τους προβάλω το μίσος μου και την άρνηση. Και ο μαύρος, βουβός κινηματογράφος συνεχίζεται…

Δε φταίω, δεν έφταιξα ποτέ μου. Οι άλλοι έχουν το πρόβλημα και τις ευθύνες. Δε με προσέχουν όσο θα ήθελα. Γιατί να επενδύσω επάνω τους; Μπλα, μπλα , μπλα μπλα και ξανά τα ίδια. Δε μπορώ να δεσμευτώ, δε ΘΕΛΩ να δεσμευτώ. Οι δεσμεύσεις είναι για τους αδύναμους. Εγώ είμαι ελεύθερος, δεν έχω όρια. Τους άλλους τους χρησιμοποιώ απλά. Αλλάζω συνεχώς. Πως είπατε; Έχω ψυχοκινητική διέγερση; Εσείς έχετε κατατονία, όχι εγώ. Εγώ είμαι ΘΕΟΣ!!!

Η έβδομη μέρα μου πριν γεννηθώ…
Ευτυχώς που δεν γεννήθηκα τότε…

We `re all to blame performed by Sum 41

2009-04-06T23:56:00.000-07:00

Want it all! Do we sing it? Take everything left from me All! To! Blame!

How can we still succeed, taking what we don't need?

Telling lies, alibis, selling all the hate that we breed.

Supersize our tragedy! (You can't define me or justify greed)

Bought in the land of the free! (Land! Free!)

And we're all to blame,We've gone too far,

From pride to shame,We're trying so hard,

We're dying in vain,We're hopelessly blissful and blind

It's all we are,We want it all with no sacrifice!

Realize we spend our lives living in a culture of fear.

Stand to salute say thanks to the man of the year

How did we all come to this? (You can't define me or justify greed)

This greed that we just can't resist! (Resist!)

And we're all to blame,We've gone too far,

From pride to shame,We're trying so hard,

We're dying in vain,We're hopelessly blissful and blind

It's all we are,We want it all.

Everyone wants it all with no sacrifice!

Tell me now, what have we done? We don't know.

I can't allow what has begun to tear me down,

Believe me now, we have no choice what with our Backs against the wall!

And now we're all to blame,We've gone too far,

From pride to shame,We're hopelessly blissful and blind

When all we needIs something true to believe,

Don't we all? Everyone, everyone,We will fall.

'Cause we're all to blame We've gone too far,

From pride to shame,We're trying so hard,

We're dying in vain, We want it all, Everyone, don't we all?

Ο γρίφος της εβδομάδας

2009-04-06T04:06:00.000-07:00

Να την πρώτα αχαμνή
Κι ύστερα καμαρωτή
Από άσπρη κοκκινίζει
Κι όσο είναι πιο παχιά
Τόσο χαίρεται η γριά

(ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο Γρίφος

είναι διπλός! Μην πάει το

βρώμικο μυαλό σας στο

πονηρό)

Πριν και μετά...

2009-04-03T03:30:00.000-07:00

Πως ξεκινάμε καμμιά φορά.....

.....και πως εξελισσόμαστε....

Ο γρίφος της εβδομάδας

2009-04-01T13:07:00.000-07:00

Τι τρέχει μα ποτέ δε περπατά
Το ακούς αλλά ποτέ του δε μιλά
Δε κοιμάται μα κρεβάτι έχει μεγάλο
Φαίνεται το ίδιο και πάντα είναι άλλο;

Guns of Brixton performed by The Clash

2009-04-01T05:45:00.000-07:00

When they kick at your front door, How you gonna come?

With your hands on your head, Or on the trigger of your gun

When the law break in, How you gonna go?

Shot down on the pavement, Or waiting on death row

You can crush us, You can bruise us

But you'll have to answer to, Oh, the guns of Brixton

The money feels good, And your life you like it well

But surely your time will come, As in heaven, as in hell

You see, he feels like Ivan, Born under the Brixton sun

His game is called survivin', At the end of the harder they come

You know it means no mercy, They caught him with a gun

No need for the Black Maria, Goodbye to the Brixton sun

You can crush us, You can bruise us

But you'll have to answer to, Oh, the guns of Brixton

When they kick at your front door, How you gonna come?

With your hands on your head, Or on the trigger of your gun

You can crush us, You can bruise us

Yes, even shoot us, But oh-the guns of Brixton

Shot down on the pavement, Waiting in death row

His game is called survivin', As in heaven as in hell

You can crush us, You can bruise us

But you'll have to answer to, Oh, the guns of Brixton

Φόβος μέσα σε μια χούφτα ανθρώπους.

2009-03-31T00:52:00.000-07:00

Από το 2000 (το έτος των πολλών μηδενικών) κι έπειτα κάτι έχει αλλάξει στις δομές της ζωής μας. Η οικογένεια (θεμέλιο και δυνάστης) της πρώτης μας ανάσας έχει μεταλλαχθεί σε υπερπροστατευτικό πεδίο καταστολής εισερχόμενων συναισθημάτων και κατασκευάζει επιθυμητούς για την κοινωνία ανθρώπους. Another brick on the wall?

Γεννιόμαστε με θάρρος και αποφασιστικότητα να αδράξουμε την ζωή να πιούμε το νέκταρ των ευτυχισμένων εμπειριών που θα βιώσουμε και τελικά; Τελικά υποτασσόμαστε πειθήνια σα σκυλάκια στα πόδια του αφέντη μας να κάνουμε τούμπες ή να παίζουμε τον νεκρό…Ποιανού σκύλος τελικά είμαστε; Γιατί αδέσποτα δεν είμαστε…

Τι περιμένουμε όμως όταν ολόκληρη η εξέλιξή μας χαρακτηρίζεται από φόβο; Φόβος μέσα σε μια χούφτα ανθρώπους (οικογένεια), φόβος στον τρόπο ζωής (κοινωνία και εργασία). Κι επειδή πολλές ψυχολογικές αηδίες ακούγονται για το τι τελικά αισθάνεται ο άνθρωπος, ας ξεκαθαρίσουμε ότι η διάθεσή μας είναι ΠΑΝΤΑ καθαρή αλλά η ΕΡΜΗΝΕΙΑ της διαφέρει…Έχουμε την αλήθεια μέσα μας, μα την κρατάμε για τον εαυτό μας.

Δε φοβόμαστε λοιπόν πια. Ξεκινάμε από μας και μοιράζουμε στους άλλους. Όπως μέσα έτσι κι έξω…

Every revolution starts with a message...

2009-03-27T03:50:00.000-07:00

Πρέπει να μην έχει περάσει πολύ καιρός για να θυμόμαστε ορισμένα πράγματα. Παθαίνουμε ένας είδος

αναδρομικής, συλλογικής αμνησίας. Who`s to blame? ΌΛΟΙ μας. Οι μικροί φαλακροί βιβλιοθηκάριοι της μνήμης μας στην αποθήκη του μυαλού μας δουλεύουν πυρετωδώς για να κάνουν format όλα όσα δε μας βολεύουν κι όλα όσα μας ξεσηκώνουν…

Κάθε επανάσταση ξεκινά με ένα μήνυμα και καταπνίγεται με την λήθη. Λήθη made in Greece, τόνοι τηλεοπτικά προγράμματα στον νου με αποτέλεσμα αγωγή Λιθίου για τον ηλίθιο…
Και μετά οι καταστολείς τις ψυχής μας, οι παραγωγοί ονείρων και προτύπων μας δένουν σαν τον Προμηθέα στον καναπέ του σαλονιού μας και εξαπολύουν την ερινύα τηλεπαρουσιάστρια στυμφαλίδα να αδράξει το ελάχιστο ανθρώπινο κομμάτι της ύπαρξής μας. Mommy can I go out and KILL tonight?

Ονειρευόμαστε να γίνουμε πολλά πράγματα όταν «μεγαλώσουμε», μα καταλήγουμε να ελπίζουμε και να αγωνιούμε σε μια καλύτερη μετεμψύχωση. Ξεχνάμε τα προσωπικά μηνύματα που έχουμε να μοιραστούμε και μεταδίδουμε προκατασκευασμένες προπαγάνδες άρνησης του εαυτού, μιζέριας και υποταγής. Give me convenience or give me death.

Καιρός, λέω, είναι (κι ας ακουστεί σαν μήνυμα ελπίζω) να σταματήσουμε να ξεχνάμε. Πονάμε γιατί ξεχνάμε και όχι γιατί θυμόμαστε. Όσους χάσαμε, όσους θα βρούμε κι όσοι είμαστε “back from the grave” ας πιστέψουμε επιτέλους πως μπορούμε να τους βομβαρδίσουμε με τόσα πολλά μηνύματα που δε θα μιλάμε πια για επανάσταση αλλά για καθεστώς. Raise your voice! Start with a message…

What I `ve done performed by Linkin Park

2009-03-26T06:37:00.000-07:00

In this farewell

There's no blood,

There's no alibi.

'Cause I've drawn regret

From the truth

Of a thousand lies.

So let mercy come

And wash away

What I've done.

I'll face myself

To cross out what I've become.

Erase myself

And let go of what I've done.

Put to rest

What you thought of me.

Well I clean this slate

With the hands of uncertainty.

So let mercy come

And wash away

What I've done.

I'll face myself

To cross out what I've become.

Erase myself

And let go of what I've done.

For what I've done.

I start again,

And whatever pain may come,

Today this ends.

I'm forgiving what I've done.

I'll face myself

To cross out what I've become.

Erase myself

And let go of what I've done.

What I've done,

Forgiving what I've done.

Shattered Faith performed by Bad Religion

2009-03-26T02:00:00.000-07:00

The scientist purported that there ain't no purpose
and the theologian told me that it's all been designed
and I'm trying to maintain objectivity
The world won't illuminate what really matters
and I'm an imperfect moral meaning extractor
processing the complexity
Born of the Earth (Are we blind?)
We weren't given a choice (There's no way)
What about free will? (What we have)
Do we have a voice? (Is shattered faith)
See them run in place (Here and now)
in the human rat race (No reward)
So much dead weight (No debate)
to our disgrace (Accept your fate)
Life begins when you accept your fate
Paralysis from forces raging out of control until
my confidence and will are at an all-time low
Just directionless wandering
Eternal life, eternal truth, eternal secrets
Isolated hopes and hypotheses just
Leave me feeling so hungry
Born of the Earth (Are we blind?)
We weren't given a choice (There's no way)
What about free will? (What we have)
Do we have a voice? (Is shattered faith)
See them run in place (Here and now)
in the human rat race (No reward)
So much dead weight (No debate)
to our disgrace (Accept your fate)
Life begins when you accept your fate
Right or wrong,the main criterion is what you do and not what you say
The roads you take, the friends you make and those you throw away
The method is a simple synthesis of the past and present state
You never lose if the path you choose is one you can easily navigate
I had a dream, light and carefree
But now there's doubt and gravity
But I won't run in place (Are we blind?)
in the human rat race (There's no way)
I can set the pace (What we have)
and accept my fate (Is shattered faith)
Shattered faith (Here and now)
Shattered faith (No reward)
the part of me (No debate)

I can't erase (Accept your fate)

Θεέ μου, τι έκανα;

2009-03-24T02:14:00.000-07:00

Ω Θεέ μου, τι έκανα;

Δεν ήξερα πώς να αντιμετωπίσω την ενήλικη, δόλια ζωή μου…
Και έβαψα με αίμα τα χέρια μου. Σκότωσα το παιδί μέσα μου που μεγάλωσα με τόσο κόπο. Πίστευα πάντα πως θα `ναι δίπλα μου, δε θα με αφήσει να μεγαλώσω, δε θα με αφήσει στο έλεος της τετριμμένης λογικής. Και Θεέ μου τώρα τι έγινα; Ένας νέος Κάιν που σκοτώνοντας τον εαυτό του θεωρεί πως θα περάσει στον «παράδεισο» της ενήλικης ζωής με ματωμένα χέρια. Πρόδωσα τον μοναδικό μου φίλο για να μπω στον κόσμο των «μεγάλων».

Και τι ένοιωσα; Τι ένοιωσα κάνοντας το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα; Ότι αξίζει να θυσιάσω την φαντασία μου και να πάψω να είμαι αληθινός; Να πάψω να είμαι θετικός απέναντι στη ζωή; Ψέματα. Μου είπαν ψέματα. Πως όταν γεννήθηκα με πιάσανε με γάντια, πως στο σχολείο οι αυθεντίες τα ήξεραν όλα, πως πάντα περίμεναν να μεγαλώσω, να ωριμάσω, να σαπίσω…

Και έφτασα. Έφτασα στο σημείο να τους πιστέψω. Αυτούς. Τους Ιούδες των μικρών Χριστών που κρύβουμε μέσα μας. Τους φύλακες της διαφθοράς και της ανασφάλειας. Και έγινα συνεργός. Συνεργός στο μεγαλύτερο έγκλημα της ζωής μου. Στην άρνηση του αληθινού μου προσώπου. Στην μηχανοποίηση της καρδιάς μου.

Υπάρχει κάτι. Υπάρχει ο Φοίνικας που αναγεννιέται από τις στάχτες του. Υπάρχει ελπίδα μέσα μας, μέσα μου…

Θα ξανανεβώ πάνω στο σχοινί. Στο σχοινί το τεντωμένο. Και θα σταματήσω, κύριοι κάθε μέρα εδώ μπροστά σας να πεθαίνω…

Ποιος είμαι;

2009-03-23T07:34:00.000-07:00

Ναι, καλά τώρα όλοι έχουμε πρόβλημα. Η μήπως όχι;
Τι ακριβώς συμβαίνει, που πατάμε , που βρισκόμαστε και quo vadis ανθρωπάκο;
Ο άνθρωπος σαν ποίημα τείνει να εκλείψει να υπάρχει και μεταμορφώνεται συνεχώς σε μηχανή. Σε μηχανή συναισθηματικής ανταλλαγής, κάτι σαν ATM ερωτοτροπιών. Οι dream makers προ των πυλών. Οι σειρήνες της συνείδησης μας σαν νέες ερινύες ήρθαν να δηλώσουν το παρόν στον ψηφιακό μας αιώνα. Φοβόμαστε να δούμε μέσα μας. Κι ονομάζουμε τον φόβο αυτό ενσυνείδηση. Και βέβαια ξέρω ποιος είμαι, εσύ θα μου πεις;
Ο εαυτός μου είναι ένας, το ξέρω καλά. Το ξέρω καλά. Το ξέρω καλά; Το ξέρω; Καλά; Λίγο; Ελάχιστα;

ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ;

Αγαπάω να απορρίπτω αυτούς που νοιάζονται για μένα. Ποιος είμαι;
Λατρεύω να καταστρέφω ό,τι για μένα θυσιάζουν, δε σε ξέρω, ποιος είσαι;
Λειτουργώ μηδενιστικά γιατί έτσι δε τρομάζω, ούτε κλαίω τα βράδια.
Είμαι μια σακούλα συναισθημάτων αεροστεγώς κλεισμένη, θα σκάσω…

Είναι καλύτερα η ζέστη παρά το κρύο. Ό,τι δεν εκφράζουμε το χρεωνόμαστε. Η αλήθεια είναι μέσα μας μα δύσκολα την μοιραζόμαστε γιατί δύσκολα την βλέπουμε. Είμαστε πολλοί στον εαυτό μας κι ας μην μας λένε Λεγεώνα.
Πρέπει να κυριαρχήσουμε στον εαυτό μας. Τα άλλα θα ακολουθήσουν. Οι αποφάσεις δικές σας…

Only happy people live here

2009-03-23T00:47:00.000-07:00

Συνήθως δεν είμαι λυπημένος. Συνήθως. Κάποιες στιγμές όμως είναι αναπόφευκτο . Κάποιες στιγμές σαν αυτή. Έτσι είναι ο κόσμος μας . Στιγμές. Στιγμές που μας προσφέρουν μόνο μοναξιά και θλίψη . Μαύρα συναισθήματα . Άλλες πάλι γεμάτες πλήρωση και ηδονή . Ηδονή για ό,τι κάνουμε , για ό,τι είμαστε . Άλλες φορές έχουμε ταμπού . Άλλες όχι . Πράγματι δύσκολος ο ρόλος του ανθρώπου που μας έχει δοθεί . Όμως παλεύουμε . Venceremos .

Η ζωή δεν είναι πρόβα κι αν ήταν θα ήταν generale . Έτσι λοιπόν κι εμείς προσπαθώντας να βρούμε μια χρυσή τομή , δοκιμάζουμε , βιώνουμε και διασκεδάζουμε με ο,τι μπορούμε να αδράξουμε . Carpe diem. Το μήνυμα που θέλουμε να δώσουμε στους συνανθρώπους μας είναι ότι υπάρχουμε κι ότι θέλουμε να συμβιώσουμε μαζί τους , να δώσουμε και να μας δώσουν . Η λύπη μας λοιπόν ίσως μεταφράζεται σαν μια ανικανότητα να προσφέρουμε ή να μας προσφέρουν . Ή σαν κούραση σ`αυτήν ακριβώς την διαδικασία . Ή πάλι μωρέ αδερφέ απλώς να βαριόμαστε να εξηγήσουμε . Ίσως να μην θέλουμε να μπούμε καν στον κόπο . Δεν είναι πολύπλοκα τα πράγματα . Εμείς τα δυσκολεύουμε με την αχαλίνωτη φαντασία μας και τις άπειρες παραμέτρους της σκέψης μας . Δημιουργούμε είδωλα μόνο και μόνο για να εξαρτιόμαστε απ` αυτά . Για να αισθανόμαστε ασφαλείς κάτω από το βλέμμα ενός παντοδύναμου Θεού .

Και πιστεύουμε σ` αυτό που μας είναι εύκολο και προσιτό . Στο δημιούργημά μας .

Η νύχτα των ζωντανών νεκρών

2009-03-21T01:50:00.000-07:00

Welcome to the fright night. To the real. Η νύχτα που όλοι περιμέναμε. Η νύχτα των ονείρων μας. Και σίγουρα όχι χωρίς εφιάλτες. Άσχημα όνειρα μας χτυπάνε την πόρτα κάθε βράδυ και εισβάλλουν στο σπίτι μας από τους καθρέφτες και τους σκοτεινούς θαλάμους του ασυνείδητού μας. Το περιβάλλον σκοτεινό , σκοτεινές και οι ψυχές που μας στοιχειώνουν κάθε βράδυ στα όνειρά μας. Με ξεναγό τον τρόμο ας εξετάσουμε τις πιο απόκρυφες πτυχές του εαυτού μας.

«Δως μου πεποιθήσεις ή δως μου θάνατο» το αίτημα του κάθε νεωτεριστή ματαιόδοξου ατόμου. Είναι όμως έτσι ή εθελοτυφλούμε? Τα έκπτωτα πλέον ιδανικά της νόθης αντίληψής μας , μας οδηγούν σε λάθος πορεία. Η αλλαγή δεν είναι άσχημη. Γιατί λοιπόν δεν την επιζητάμε? Γιατί κοιμόμαστε κύριοι , κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου, κοιμόμαστε στα νεκροταφεία των συζητήσεών μας , είμαστε εν` αγνοία ζόμπι προκειμένου να εξυπηρετήσουμε τα «συμφέροντά» μας. The night of the living dead is here, is now!

Ο θάνατος δεν έρχεται πάντα κάποια βροχερή μέρα , ούτε πάντα όταν έχει χιόνι και ουρλιάζουν λύκοι. Τώρα έρχεται συνήθως τις όμορφες ηλιόλουστες μέρες με το πρόσωπο ενός πλασιέ ή μέσα από την τηλεόραση . I'm a telly addict ...Οι εποχές που ο George Romero μας περιγράφει στις ταινίες του έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.
Αγωνιώντας όλοι οι άνθρωποι ζουν τις ζωές τους όσο πιο αγχωμένα μπορούν κι αυτό γιατί ? Πού είναι τα όνειρά μας , πού είναι οι προσδοκίες μας , πού είναι οι ελπίδες μας για ένα καλύτερο μέλλον ? Θαμμένες βαθιά μέσα στην γη μαζί με τις τύψεις μας . Με την Νέμεση να μας κυνηγάει .Ανελέητα. Και παντού.