Τριακόσιοι εφιάλτες ενάντια σε έναν Λεωνίδα...

Θέλω να έχω κάτι να κάνω. Κάτι ξεσηκωτικό για τις απωθημένες μου επιθυμίες. Κάτι που να συνουσιάσει το μυαλό μου ώστε να γεννήσει ποιήματα που θα ταξιδέψουν μόνα τους σα νομάδες προς όλες τις κατευθύνσεις. Βρέθηκα περιπλανώμενος Οδυσσέας σε θάλασσα καταριπτικών για ταμπού ιδεών. Και ήπια νερό. Οι πνεύμονες μου γέμισαν αντάρτικες αντιλήψεις. Μου έκαναν κατάληψη στην συνείδηση. Και με δαιμονίζουν όσο μεγαλώνω.

Κρίση στην κρίση. Αλλάζω κριτήρια. Κρίνω ότι είναι καθήκον μου να μοιραστώ. Μικρές αντιστάσεις εγωισμού δε με εμποδίζουν. Συνεχίζω να βαδίζω…

Γεννιόμαστε Θεοί και πεθαίνουμε δαίμονες. Οι ενοχές μας ξεπερνάνε την ηδονή μας. Ο έρωτας μυστικοποιείται και μοιράζεται στα διαλλείματα των κρυφών σχολείων μας. Πρόωρα συναισθήματα μας λούζουν και μας οδηγούν σε πρόωρες εκσπερματώσεις. Οι feedback γεννήτριές μας έχουν μείνει από πετρέλαιο.

Said my baby is evil
Said my baby is mean
I asked her for some water
And she brought me gasoline…

Υποσχέσεις, υποσχέσεις. Όρκοι πληρότητας και τριακόσιοι εφιάλτες ενάντια σε έναν Λεωνίδα. Τι μας φτιάχνει, τι μας χαλάει και τι μας αξίζει. Η δική μας προσωπική πραγματικότητα και ο Καιάδας που πετάμε τα μισαλά μας πάθη. Το σκοτάδι είναι ένα χρώμα με απουσία…

Ερωτευτείτε. Έτσι μόνο αντιστεκόμαστε. Και οι έξοδος του πάθους μας, δέκα πληγές στους αγαπητούς μας εχθρούς. Know your enemy. Know yourself.

Δεν έχω τίποτα να πω πέρα από ψυχικά γράμματα με κενό στους παραλήπτες. Οι επιλογές συγκομιδής δικές σας…

Ο γρίφος της εβδομάδας

Είμαι, είμαι, μα τι είμαι

Σαν με πεις παύω να είμαι.

Κλειστό λόγω νοητικής νηνεμίας

Η πίεση μερικές φορές χτυπάει κόκκινο. Η πίεση να κάνουμε προγραμματισμένα πράγματα. Η πίεση να αποδείξουμε στους άλλους και στον εαυτό μας ότι είμαστε αντάξιοι των προσδοκιών τους. Η πίεση να μας αποδεχθούν.

Στύβουμε λοιπόν τα νευρογενή μας δίκτυα, υπερφορτίζουμε τις νοητικές μας συνάψεις για να παρουσιάσουμε το ultimate show των απαντήσεών μας. Και τότε…

BLACKOUT!!! Βραχυκυκλώνουμε την συνείδησή μας. Σκοτάδι αρχέγονο λούζει τις πνευματικές μας ατασθαλίες. Και η απόγνωση γελάει σαρκαστικά βλέποντας την πτώση του συστήματός μας. Και το γέλιο της γίνεται εφιάλτης μας και μας ξυπνάει βάναυσα από το ονειροπόλημά μας.

Η παραγωγή ιδεών δεν είναι εργοστασιακός καπιταλιστικός όρος. Ούτε έχει υπεραξία, ούτε διακινείται σαν εμπόρευμα. Είναι δημιουργική έκφραση των εκάστοτε διαθέσεών μας και θα ήταν καλύτερο να αντιμετωπιζόταν σαν ποίημα. Ο καθένας την ερμηνεύει διαφορετικά. Αν όχι, ας βάλουμε καλύτερα αφύπνιση την μέρα που θα επιστρέψουμε στο χώμα. Γιατί έτσι κι αλλιώς δεν ζούμε. Κι ας λένε μερικοί ότι δεν υπάρχουν ζόμπι. Μια ματιά σε απονεκρωμένους από όνειρα ανθρώπους σε στάσεις το πρωί που πάνε στην δουλειά θα σας πείσει.

ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ 101. Μια μηχανή που ποτέ δε σταματά. Που της οφείλουμε σεβασμό και περιποίηση. Που συχνά ξεχνάμε την μοναδικότητά της. Την κοροϊδεύουμε, την υποβιβάζουμε, δεν της αφιερώνουμε χρόνο. Και θέλουμε να πιστεύουμε ότι ξεχωρίζουμε από τον πίθηκο…
Σκόρπιες σκέψεις, δηλητηριώδεις σκορπιοί στις αντιλήψεις των άλλων. ΣΤΟΠ! FORMAT! RESTART!

Ας δώσουμε στον εαυτό μας την πολυτέλεια της νοητικής νηνεμίας. Να ταξιδέψουμε, όχι για να φτάσουμε κάπου, αλλά για το ταξίδι το ίδιο. Τότε θα ανακαλύψουμε πάνω στο καράβι του νου μας νέες προοπτικές έκφρασης…

Melancholy Margaret performed by Toy Dolls

Nobby was a soldier, a life in the Army

Margarets back home alone waiting suspiciously

She can't hide the misery, the upset & despair

When she found out Nobby had been having it off elsewhere

There's Eric & there's Robby & there's Derrick & there's Bobby

They gave her the elbow

There's Harry & there's Willy & there's Barry & there's Billy also
Whose that then?

[Chorus:]Woe is me, I'm melancholy Margaret, I fret coz they leave me

God help me I'm melancholy. Snurree?!

Tommy was a driver he worked on the buses

"I've got some overtime to do" this is what he says

But Margaret wasn't having it, she searched high & low

But Tommy's gone he's neckin' on in the back of the bus depot
There's Ronnie & there's Kenny & there's Donny & there's Denny

they gave her the elbow.

There's Ronnie & there's Timmy & there's Micky & there's Jimmy also
Whose that then?

Woe is me...[guitar bit]

Woe is me.

Κατεβάστε το:

http://rapidshare.com/files/234369160/18_-_Melancholy_Margaret.mp3

Ο γρίφος της εβδομάδας

Όσο το τραβάς μικραίνει.

The Mind`s Eye performed by Dark Tranquillity

Come and dance through my vanity's halls

Welcome to my exhibition

Ornaments fall

The fate of my art, condemned

And the creative seed

That grows to the tune of the harvest song

Embody my life long passion

Intertwine with the structures of my art

Those empty frames staring at me

One lonely portrait covers the love starved canvas

In honour of the birthless rebellion within me

Every picture holds a tale Every shade tells of a thousand words

The artistry of living chaos Is pictured in the poets tears

Because everything burns The final concept

Is all but a thought away

Be gone, you foul enchantress of decay!

My thoughts and words will come to right

In my chamber where chaos conveys

Kneel down to my desire

Deep in the vaults of my carnal agony Emptiness!

Orchestration through colours

The gallery To never return to my guidance

Burning my art

Κατεβάστε το:

http://rapidshare.com/files/234351553/17_-_dark_tranquility_-_the_mind_s_eye.mp3

Phase 3 και τα σκυλιά δεμένα…

Είναι μερικοί άνθρωποι που λένε κάτι διαφορετικό. Είναι μερικοί άνθρωποι που οι λεκτικές τους σφαίρες βρίσκουν πάντα στόχο. «Πάντα από τον δρόμο και ποτέ από το πεζοδρόμιο», μας εκθέτουν στο κομβόι ιδεών τους και ψυχογραφούν την άρρωστη ενασχόληση του μυαλού μας με στερεότυπα. Ο λόγος για μια ομάδα νέων που έχουν διαλέξει «όπλο ένα μικρόφωνο.» Και μελωδίες-λούπες αριστουργηματικά αναμεμιγμένες και επεξεργασμένες με ωμό συναίσθημα και ψυχικές σταγόνες. Μια ομάδα που από «χόμο-σάπιενς ΔΕΝ έγιναν χόμο-σάπιοι.»

Οι Phase 3 δεν είναι μόδα. Ούτε λένε τα ίδια. Ούτε καταστρέφουν (όπως γίνεται της μόδας) τα ηχητικά μας τύμπανα με ασυναρτησίες και ψευτοκουλτουρέ απομιμήσεις τέχνης. Οι Phase 3 είναι αληθινοί. Για αυτό και μας τρομάζουν. Είναι οι «αντάρτες πόλεως» σε μια πόλη κι ένα έθνος που σαν τον Κρόνο ενασχολείται με κανιβαλιστικά χόμπυ και πλασάρει την απόγνωση σαν τρόπο ζωής. Κι εκεί ξεκινά η ηχητική τους επανάσταση προωθώντας την αφαιρετική ικανότητα σαν όπλο ενάντια στο brainwash ολοκαύτωμα που διανύουμε.

«Για κάθε μέρα που γεννιούνται και πεθαίνουν» χτυπάνε ανηλεώς τις φιξαρισμένες μας στερεοτυπίες και ανασταίνουν νοητικά τα συνειδησιακά μας κουφάρια που σαπίζουν μέσα μας. Φτιάχνουν στρατό ανθρώπων που μάχονται για να ζήσουν κι όχι για να γαμήσουν την ζωή μας. Ξεχάστε κατηγοριοποιήσεις. Ξεχάστε το κόλλημα ταμπέλων για το τι είμαστε ή το τι θα θέλαμε να είμαστε. Είμαστε όλοι «φτιαγμένοι από νερό και χώμα», αυτό είναι το μόνο βασικό. Όλα τα άλλα είναι συνομωσιολογικά πλασαρισμένα κόλπα που «βάση σχεδίου» εξυπηρετούν την νέα τάξη αυτοδιατήρησης του ψηφιακού 21ου αιώνα μηδενισμού…

Άσχετα από τα είδη μουσικής που εκφράζουν τον καθένα μας, το level-up που αναδύεται από τους στίχους είναι εξαιρετικό (φτιαγμένο κι αυτό από νερό-ψυχή και χώμα-αντίληψη). Σε έναν κόσμο όπου οι τηλεγλάστρες-παρουσιάστριες-μπεϊμπισίτερ και ο εξευτελισμός των πιο αγνών ιδανικών είναι καθεστώς, η ευκαιρία ακρόασης των Phase 3 είναι επιτακτική.

«Πόσο θα στέκουν σαν τελευταίοι επιζώντες μόνοι σε ματωμένο χώμα;»