Όσο το τραβάς μικραίνει.
Δευτέρα 18 Μαΐου 2009
The Mind`s Eye performed by Dark Tranquillity
Come and dance through my vanity's halls
Welcome to my exhibition
Ornaments fall
The fate of my art, condemned
And the creative seed
That grows to the tune of the harvest song
Embody my life long passion
Intertwine with the structures of my art
Those empty frames staring at me
One lonely portrait covers the love starved canvas
In honour of the birthless rebellion within me
Every picture holds a tale Every shade tells of a thousand words
The artistry of living chaos Is pictured in the poets tears
Because everything burns The final concept
Is all but a thought away
Be gone, you foul enchantress of decay!
My thoughts and words will come to right
In my chamber where chaos conveys
Kneel down to my desire
Deep in the vaults of my carnal agony Emptiness!
Orchestration through colours
The gallery To never return to my guidance
Burning my art
Κατεβάστε το:
Παρασκευή 15 Μαΐου 2009
Phase 3 και τα σκυλιά δεμένα…
Είναι μερικοί άνθρωποι που λένε κάτι διαφορετικό. Είναι μερικοί άνθρωποι που οι λεκτικές τους σφαίρες βρίσκουν πάντα στόχο. «Πάντα από τον δρόμο και ποτέ από το πεζοδρόμιο», μας εκθέτουν στο κομβόι ιδεών τους και ψυχογραφούν την άρρωστη ενασχόληση του μυαλού μας με στερεότυπα. Ο λόγος για μια ομάδα νέων που έχουν διαλέξει «όπλο ένα μικρόφωνο.» Και μελωδίες-λούπες αριστουργηματικά αναμεμιγμένες και επεξεργασμένες με ωμό συναίσθημα και ψυχικές σταγόνες. Μια ομάδα που από «χόμο-σάπιενς ΔΕΝ έγιναν χόμο-σάπιοι.»
Οι Phase 3 δεν είναι μόδα. Ούτε λένε τα ίδια. Ούτε καταστρέφουν (όπως γίνεται της μόδας) τα ηχητικά μας τύμπανα με ασυναρτησίες και ψευτοκουλτουρέ απομιμήσεις τέχνης. Οι Phase 3 είναι αληθινοί. Για αυτό και μας τρομάζουν. Είναι οι «αντάρτες πόλεως» σε μια πόλη κι ένα έθνος που σαν τον Κρόνο ενασχολείται με κανιβαλιστικά χόμπυ και πλασάρει την απόγνωση σαν τρόπο ζωής. Κι εκεί ξεκινά η ηχητική τους επανάσταση προωθώντας την αφαιρετική ικανότητα σαν όπλο ενάντια στο brainwash ολοκαύτωμα που διανύουμε.
«Για κάθε μέρα που γεννιούνται και πεθαίνουν» χτυπάνε ανηλεώς τις φιξαρισμένες μας στερεοτυπίες και ανασταίνουν νοητικά τα συνειδησιακά μας κουφάρια που σαπίζουν μέσα μας. Φτιάχνουν στρατό ανθρώπων που μάχονται για να ζήσουν κι όχι για να γαμήσουν την ζωή μας. Ξεχάστε κατηγοριοποιήσεις. Ξεχάστε το κόλλημα ταμπέλων για το τι είμαστε ή το τι θα θέλαμε να είμαστε. Είμαστε όλοι «φτιαγμένοι από νερό και χώμα», αυτό είναι το μόνο βασικό. Όλα τα άλλα είναι συνομωσιολογικά πλασαρισμένα κόλπα που «βάση σχεδίου» εξυπηρετούν την νέα τάξη αυτοδιατήρησης του ψηφιακού 21ου αιώνα μηδενισμού…
Άσχετα από τα είδη μουσικής που εκφράζουν τον καθένα μας, το level-up που αναδύεται από τους στίχους είναι εξαιρετικό (φτιαγμένο κι αυτό από νερό-ψυχή και χώμα-αντίληψη). Σε έναν κόσμο όπου οι τηλεγλάστρες-παρουσιάστριες-μπεϊμπισίτερ και ο εξευτελισμός των πιο αγνών ιδανικών είναι καθεστώς, η ευκαιρία ακρόασης των Phase 3 είναι επιτακτική.
«Πόσο θα στέκουν σαν τελευταίοι επιζώντες μόνοι σε ματωμένο χώμα;»
«Πόσο θα στέκουν σαν τελευταίοι επιζώντες μόνοι σε ματωμένο χώμα;»
Τετάρτη 13 Μαΐου 2009
Η Ε.Υ.Α. και οι δαίμονες
Από τις γωνίες, λένε, ότι περνάνε οι δαίμονες. Από τις γωνίες του σπιτιού μας, από τις γωνίες του μυαλού μας. Και τους ταΐζουμε αγωνία και φόβο με το μπιμπερό του ασυνείδητού μας. Οι λερωμένοι με συναισθηματικές γλίτσες βιβλιοθηκονόμοι μας εργάζονται πυρετωδώς (ήδη έχουν δέκατα) στον πίσω κήπο του μυαλού μας, να υπερασπιστούν τον καθαγιασμένο μυελό της αποδεκτής μας πραγματικότητας. Και τις περισσότερες φορές το καταφέρνουν. Που και που όμως, όλο και κάποιος (ο Στάνλεϋ συνήθως) αρρωσταίνει και αντιμετωπίζουμε τον εχθρό προ των νοητικών πυλών μας.
Οι κατασταλτικοί, φοβικοί μας δαίμονες μόνο με έναν τρόπο εξαφανίζονται. Όταν τους γυρίζουμε την πλάτη. Δύσκολο βέβαια όταν τα παρανοϊκά, καχύποπτα στοιχεία της ψυχής μας (και ειδικά ο κύριος Μεπαρακολουθουνίδης) δε μας αφήνουν να κάνουμε μεταβολή. Αυτοί λοιπόν οι παρανοϊκοί κύριοι (Μεπαρακολουθουνίδης, Ειμεκτεθειμένογλου και Ελεγχοθέλου), πολεμούν ανοιχτά τους αντι-τρομοσυνειδησιακούς κύριους ή κυρίες (Στάνλευ, Θέκλα και Μόρτιμερ) σε πεδίο μάχης το μυαλό μας και πυραμαχικά τις εμπειρίες μας. Ποιος επικρατεί στο τέλος ultimos homo statans;
Πολύ θα θέλαμε να μη μπαίνουμε σε πολεμικές καθείρξεις, (ειδικά η κυρία Θέκλα), και να μπορούσαμε να κοιμόμαστε πάντα ήσυχοι. Όμως η έκβαση της μάχης κρίνεται πάντα από την προσωπική μας σφραγίδα που σαν σημαία με έμβλημα το «ΕΥΑ (Εγώ-Υπερεγώ-Αυτό)» κυματίζει πάνω σε λόφο από διαμελισμένα συνειρμικά πτώματα.
Χρειάζεται ίσως καμπύλη στην σκέψη μας και στην αντίληψη, χωρίς να δημιουργούμε γωνίες. Να έχουμε την ελευθερία και τον τρόπο να ελισσόμαστε. Να είμαστε πιο γρήγοροι από τον δαιμονικό λίβα που θέλει να ξεράνει τα νοητικά μας σπαρτά. Και να μάθουμε να χτυπάμε (blitzkrieg bop ο κύριος Μόρτιμερ) εμείς πρώτοι!
Τρίτη 12 Μαΐου 2009
Η μικρή μας Εδέμ
Ο λέξεις δεν είναι αρκετές για να περιγράψουν πολλές φορές την κατάστασή μας. Για αυτές τις φορές λοιπόν ξυπνάμε μέσα μας κάτι διαφορετικό και ανθρώπινο. Ξυπνάμε τον Πήτερ Παν, ξεκλειδώνουμε τα δεσμά του ορθολογισμού και αφήνουμε να μας παρασύρει η θάλασσα της αιώνιας ευημερίας.
Ο θάνατος μας χτυπά την πόρτα απαιτώντας χαράτσι για όσες φορές τον ξεγελάσαμε. Και μας προσφέρει το δώρο της απώλειας για όσους αγαπάμε και νοιαζόμαστε. Κι ένας Θεός puppeteer γελά με τις προσωπικές μας τραγωδίες.
Δε μπορώ να μην θεωρώ τους αγγέλους ότι ζουν ανάμεσά μας. Είναι το καλύτερο που μπορώ να σκεφτώ για πλάσματα που έφυγαν νωρίς…σηκώνοντας ίσως και περνώντας από το καθαρτήριο δικές μας αμαρτίες. Οι παράπλευρες απώλειες ενός κατά τα άλλα τέλειου συστήματος. Και οι μνήμες σβήνουν και μένει μόνο η ανάμνηση, στοιχειώνοντας ενίοτε τα όνειρά μας και δεσμεύοντας μας σε έναν ενύπνιο τρόμο για την υπόλοιπη ζωή μας. Τα καταφέραμε πάλι…
Θα αισθανόμασταν λιγάκι καλύτερα αν μπορούσαμε να αποδώσουμε τέλεια την ψυχική μας κατάσταση κάτι τέτοιες στιγμές. Αλλά η καρδιά μας σκληραίνει, γίνεται άγονο για συναισθηματική καλλιέργεια χώμα. Κι αγωνιούμε να ξαναφτιάξουμε πολύχρωμο το περιβόλι μας, την μικρή μας Εδέμ.
Δε φοβόμαστε τόσο για μας. Ο εφιάλτης μας, η ασφάλεια των αγαπημένων μας. Κι όσο γνωρίζουμε τον θάνατο τόσο δυναμώνει κι λυκοφιλία μας μαζί του μέχρι να έρθει η στιγμή που θα μας προδώσει. Μη θέλοντας αργύρια. Μη θέλοντας δάκρυα. Μη θέλοντας αντάλλαγμα. Και η άρνηση μας πνίγει. Και ασφυκτιούμε συναισθηματικά. Δικαιοσύνη για όλους;
Καλό ταξίδι και καλή αντάμωση αγγελούδια μας…
Δευτέρα 11 Μαΐου 2009
Chains And Leather performed by Running Wild
As the day has gone and the heat has come
Head banger's war tonight
Screaming metal unleashed for the battle
Makes them feel alright
Sweat and beer, devilish cheer
Glaring flashlights
Chains and leather will live forever
The band begins its fight
We are right praying metal tonight
The message from hell and its spell
Even Satan wears leather, our souls to it forever
So let us pray our rules tonight
Chains & leather Chains & leather
Chains & leather Chains & leather
Chains & leather and rivets
Chains & leather Chains & leather
Chains & leather forever
All hell breaks loose and you have to choose
If you stay or go
Heaps are banging, chains are glanging
From the first to the last row
Praying their rules, having their booze
Thunder and aggression
Stunning the crowd, devilish loud
Our possession
We are right praying metal tonight
The message from hell and its spell
Even Satan wears leather, our souls to it forever
So let us pray our rules tonight
Chains & leather Chains & leather
Chains & leather and rivets
Chains & leather Chains & leather
Chains & leather forever
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)