Φόβος μέσα σε μια χούφτα ανθρώπους.

Από το 2000 (το έτος των πολλών μηδενικών) κι έπειτα κάτι έχει αλλάξει στις δομές της ζωής μας. Η οικογένεια (θεμέλιο και δυνάστης) της πρώτης μας ανάσας έχει μεταλλαχθεί σε υπερπροστατευτικό πεδίο καταστολής εισερχόμενων συναισθημάτων και κατασκευάζει επιθυμητούς για την κοινωνία ανθρώπους. Another brick on the wall?

Γεννιόμαστε με θάρρος και αποφασιστικότητα να αδράξουμε την ζωή να πιούμε το νέκταρ των ευτυχισμένων εμπειριών που θα βιώσουμε και τελικά; Τελικά υποτασσόμαστε πειθήνια σα σκυλάκια στα πόδια του αφέντη μας να κάνουμε τούμπες ή να παίζουμε τον νεκρό…Ποιανού σκύλος τελικά είμαστε; Γιατί αδέσποτα δεν είμαστε…

Τι περιμένουμε όμως όταν ολόκληρη η εξέλιξή μας χαρακτηρίζεται από φόβο; Φόβος μέσα σε μια χούφτα ανθρώπους (οικογένεια), φόβος στον τρόπο ζωής (κοινωνία και εργασία). Κι επειδή πολλές ψυχολογικές αηδίες ακούγονται για το τι τελικά αισθάνεται ο άνθρωπος, ας ξεκαθαρίσουμε ότι η διάθεσή μας είναι ΠΑΝΤΑ καθαρή αλλά η ΕΡΜΗΝΕΙΑ της διαφέρει…Έχουμε την αλήθεια μέσα μας, μα την κρατάμε για τον εαυτό μας.

Δε φοβόμαστε λοιπόν πια. Ξεκινάμε από μας και μοιράζουμε στους άλλους. Όπως μέσα έτσι κι έξω…

Every revolution starts with a message...

Πρέπει να μην έχει περάσει πολύ καιρός για να θυμόμαστε ορισμένα πράγματα. Παθαίνουμε ένας είδος

αναδρομικής, συλλογικής αμνησίας. Who`s to blame? ΌΛΟΙ μας. Οι μικροί φαλακροί βιβλιοθηκάριοι της μνήμης μας στην αποθήκη του μυαλού μας δουλεύουν πυρετωδώς για να κάνουν format όλα όσα δε μας βολεύουν κι όλα όσα μας ξεσηκώνουν…

Κάθε επανάσταση ξεκινά με ένα μήνυμα και καταπνίγεται με την λήθη. Λήθη made in Greece, τόνοι τηλεοπτικά προγράμματα στον νου με αποτέλεσμα αγωγή Λιθίου για τον ηλίθιο…
Και μετά οι καταστολείς τις ψυχής μας, οι παραγωγοί ονείρων και προτύπων μας δένουν σαν τον Προμηθέα στον καναπέ του σαλονιού μας και εξαπολύουν την ερινύα τηλεπαρουσιάστρια στυμφαλίδα να αδράξει το ελάχιστο ανθρώπινο κομμάτι της ύπαρξής μας. Mommy can I go out and KILL tonight?

Ονειρευόμαστε να γίνουμε πολλά πράγματα όταν «μεγαλώσουμε», μα καταλήγουμε να ελπίζουμε και να αγωνιούμε σε μια καλύτερη μετεμψύχωση. Ξεχνάμε τα προσωπικά μηνύματα που έχουμε να μοιραστούμε και μεταδίδουμε προκατασκευασμένες προπαγάνδες άρνησης του εαυτού, μιζέριας και υποταγής. Give me convenience or give me death.

Καιρός, λέω, είναι (κι ας ακουστεί σαν μήνυμα ελπίζω) να σταματήσουμε να ξεχνάμε. Πονάμε γιατί ξεχνάμε και όχι γιατί θυμόμαστε. Όσους χάσαμε, όσους θα βρούμε κι όσοι είμαστε “back from the grave” ας πιστέψουμε επιτέλους πως μπορούμε να τους βομβαρδίσουμε με τόσα πολλά μηνύματα που δε θα μιλάμε πια για επανάσταση αλλά για καθεστώς. Raise your voice! Start with a message…

What I `ve done performed by Linkin Park

In this farewell

There's no blood,

There's no alibi.

'Cause I've drawn regret

From the truth

Of a thousand lies.

So let mercy come

And wash away

What I've done.

I'll face myself

To cross out what I've become.

Erase myself

And let go of what I've done.

Put to rest

What you thought of me.

Well I clean this slate

With the hands of uncertainty.

So let mercy come

And wash away

What I've done.

I'll face myself

To cross out what I've become.

Erase myself

And let go of what I've done.

For what I've done.

I start again,

And whatever pain may come,

Today this ends.

I'm forgiving what I've done.

I'll face myself

To cross out what I've become.

Erase myself

And let go of what I've done.

What I've done,

Forgiving what I've done.

Shattered Faith performed by Bad Religion

The scientist purported that there ain't no purpose
and the theologian told me that it's all been designed
and I'm trying to maintain objectivity
The world won't illuminate what really matters
and I'm an imperfect moral meaning extractor
processing the complexity
Born of the Earth (Are we blind?)
We weren't given a choice (There's no way)
What about free will? (What we have)
Do we have a voice? (Is shattered faith)
See them run in place (Here and now)
in the human rat race (No reward)
So much dead weight (No debate)
to our disgrace (Accept your fate)
Life begins when you accept your fate
Paralysis from forces raging out of control until
my confidence and will are at an all-time low
Just directionless wandering
Eternal life, eternal truth, eternal secrets
Isolated hopes and hypotheses just
Leave me feeling so hungry
Born of the Earth (Are we blind?)
We weren't given a choice (There's no way)
What about free will? (What we have)
Do we have a voice? (Is shattered faith)
See them run in place (Here and now)
in the human rat race (No reward)
So much dead weight (No debate)
to our disgrace (Accept your fate)
Life begins when you accept your fate
Right or wrong,the main criterion is what you do and not what you say
The roads you take, the friends you make and those you throw away
The method is a simple synthesis of the past and present state
You never lose if the path you choose is one you can easily navigate
I had a dream, light and carefree
But now there's doubt and gravity
But I won't run in place (Are we blind?)
in the human rat race (There's no way)
I can set the pace (What we have)
and accept my fate (Is shattered faith)
Shattered faith (Here and now)
Shattered faith (No reward)
the part of me (No debate)

I can't erase (Accept your fate)

Θεέ μου, τι έκανα;

Ω Θεέ μου, τι έκανα;

Δεν ήξερα πώς να αντιμετωπίσω την ενήλικη, δόλια ζωή μου…
Και έβαψα με αίμα τα χέρια μου. Σκότωσα το παιδί μέσα μου που μεγάλωσα με τόσο κόπο. Πίστευα πάντα πως θα `ναι δίπλα μου, δε θα με αφήσει να μεγαλώσω, δε θα με αφήσει στο έλεος της τετριμμένης λογικής. Και Θεέ μου τώρα τι έγινα; Ένας νέος Κάιν που σκοτώνοντας τον εαυτό του θεωρεί πως θα περάσει στον «παράδεισο» της ενήλικης ζωής με ματωμένα χέρια. Πρόδωσα τον μοναδικό μου φίλο για να μπω στον κόσμο των «μεγάλων».

Και τι ένοιωσα; Τι ένοιωσα κάνοντας το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα; Ότι αξίζει να θυσιάσω την φαντασία μου και να πάψω να είμαι αληθινός; Να πάψω να είμαι θετικός απέναντι στη ζωή; Ψέματα. Μου είπαν ψέματα. Πως όταν γεννήθηκα με πιάσανε με γάντια, πως στο σχολείο οι αυθεντίες τα ήξεραν όλα, πως πάντα περίμεναν να μεγαλώσω, να ωριμάσω, να σαπίσω…

Και έφτασα. Έφτασα στο σημείο να τους πιστέψω. Αυτούς. Τους Ιούδες των μικρών Χριστών που κρύβουμε μέσα μας. Τους φύλακες της διαφθοράς και της ανασφάλειας. Και έγινα συνεργός. Συνεργός στο μεγαλύτερο έγκλημα της ζωής μου. Στην άρνηση του αληθινού μου προσώπου. Στην μηχανοποίηση της καρδιάς μου.

Υπάρχει κάτι. Υπάρχει ο Φοίνικας που αναγεννιέται από τις στάχτες του. Υπάρχει ελπίδα μέσα μας, μέσα μου…

Θα ξανανεβώ πάνω στο σχοινί. Στο σχοινί το τεντωμένο. Και θα σταματήσω, κύριοι κάθε μέρα εδώ μπροστά σας να πεθαίνω…

Ποιος είμαι;

Ναι, καλά τώρα όλοι έχουμε πρόβλημα. Η μήπως όχι;
Τι ακριβώς συμβαίνει, που πατάμε , που βρισκόμαστε και quo vadis ανθρωπάκο;
Ο άνθρωπος σαν ποίημα τείνει να εκλείψει να υπάρχει και μεταμορφώνεται συνεχώς σε μηχανή. Σε μηχανή συναισθηματικής ανταλλαγής, κάτι σαν ATM ερωτοτροπιών. Οι dream makers προ των πυλών. Οι σειρήνες της συνείδησης μας σαν νέες ερινύες ήρθαν να δηλώσουν το παρόν στον ψηφιακό μας αιώνα. Φοβόμαστε να δούμε μέσα μας. Κι ονομάζουμε τον φόβο αυτό ενσυνείδηση. Και βέβαια ξέρω ποιος είμαι, εσύ θα μου πεις;
Ο εαυτός μου είναι ένας, το ξέρω καλά. Το ξέρω καλά. Το ξέρω καλά; Το ξέρω; Καλά; Λίγο; Ελάχιστα;

ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ;

Αγαπάω να απορρίπτω αυτούς που νοιάζονται για μένα. Ποιος είμαι;
Λατρεύω να καταστρέφω ό,τι για μένα θυσιάζουν, δε σε ξέρω, ποιος είσαι;
Λειτουργώ μηδενιστικά γιατί έτσι δε τρομάζω, ούτε κλαίω τα βράδια.
Είμαι μια σακούλα συναισθημάτων αεροστεγώς κλεισμένη, θα σκάσω…

Είναι καλύτερα η ζέστη παρά το κρύο. Ό,τι δεν εκφράζουμε το χρεωνόμαστε. Η αλήθεια είναι μέσα μας μα δύσκολα την μοιραζόμαστε γιατί δύσκολα την βλέπουμε. Είμαστε πολλοί στον εαυτό μας κι ας μην μας λένε Λεγεώνα.
Πρέπει να κυριαρχήσουμε στον εαυτό μας. Τα άλλα θα ακολουθήσουν. Οι αποφάσεις δικές σας…

Only happy people live here

Συνήθως δεν είμαι λυπημένος. Συνήθως. Κάποιες στιγμές όμως είναι αναπόφευκτο . Κάποιες στιγμές σαν αυτή. Έτσι είναι ο κόσμος μας . Στιγμές. Στιγμές που μας προσφέρουν μόνο μοναξιά και θλίψη . Μαύρα συναισθήματα . Άλλες πάλι γεμάτες πλήρωση και ηδονή . Ηδονή για ό,τι κάνουμε , για ό,τι είμαστε . Άλλες φορές έχουμε ταμπού . Άλλες όχι . Πράγματι δύσκολος ο ρόλος του ανθρώπου που μας έχει δοθεί . Όμως παλεύουμε . Venceremos .

Η ζωή δεν είναι πρόβα κι αν ήταν θα ήταν generale . Έτσι λοιπόν κι εμείς προσπαθώντας να βρούμε μια χρυσή τομή , δοκιμάζουμε , βιώνουμε και διασκεδάζουμε με ο,τι μπορούμε να αδράξουμε . Carpe diem. Το μήνυμα που θέλουμε να δώσουμε στους συνανθρώπους μας είναι ότι υπάρχουμε κι ότι θέλουμε να συμβιώσουμε μαζί τους , να δώσουμε και να μας δώσουν . Η λύπη μας λοιπόν ίσως μεταφράζεται σαν μια ανικανότητα να προσφέρουμε ή να μας προσφέρουν . Ή σαν κούραση σ`αυτήν ακριβώς την διαδικασία . Ή πάλι μωρέ αδερφέ απλώς να βαριόμαστε να εξηγήσουμε . Ίσως να μην θέλουμε να μπούμε καν στον κόπο . Δεν είναι πολύπλοκα τα πράγματα . Εμείς τα δυσκολεύουμε με την αχαλίνωτη φαντασία μας και τις άπειρες παραμέτρους της σκέψης μας . Δημιουργούμε είδωλα μόνο και μόνο για να εξαρτιόμαστε απ` αυτά . Για να αισθανόμαστε ασφαλείς κάτω από το βλέμμα ενός παντοδύναμου Θεού .

Και πιστεύουμε σ` αυτό που μας είναι εύκολο και προσιτό . Στο δημιούργημά μας .