My land performed by Die Toten Hosen

http://rapidshare.com/files/357382252/10_My_Land_-_hipis_freenet.de.mp3

Κατεβάστε το και... enjoy πολιτικό στίχο που ταιριάζει γάντι στην τωρινή μας κατάσταση...

Είδα ένα όνειρο, ψυχή μου.

Είδα ένα όνειρο, ψυχή μου.
Ότι περίμενα ένα ριάλιτι να μου ελέγχει την ζωή μου. Να με ανακαλύψει, να με σπουδάσει, να μου βρει δουλειά. Περίμενα ένα ριάλιτι να μου βρει νύφη, να με παντρέψει. Να μου αλλάξει από την αρχή το σπίτι, να μου ξεπληρώσει τα χρέη μου παντού. Περίμενα ένα ριάλιτι για να φτιαχτώ, να διασκεδάσω, να τα σπάσω ή να κλάψω, να ξεκαβλώσω και να αρχίσω να πιστεύω στην αγάπη.

Είδα ένα όνειρο, ψυχή μου. Κι εσύ στεκόσουν στην μέση ενός δρόμου δύσκολου που έπρεπε να διασχίσω. Και με κοίταζες, καρδιά μου, θέλοντας να με βοηθήσεις στο δύσκολο αυτό ταξίδι. Μου έτεινες το χέρι σου, βλαστάρι μου, να με βοηθήσεις. Και προσευχόσουν, μωρό μου. Προσευχόσουν να μπορέσεις να αντισταθείς στη πλύση εγκεφάλου που μας κάνουν. Και μου γελούσες…

Είδα ένα όνειρο, αφέντες. Πως γεννήθηκα ελεύθερος και μου σπιλώσατε την ζωή για να βγάλετε περισσότερα. Και είχατε εργοστάσια, τρανά και μεγάλα και γκρίζα που παρήγαγαν όνειρα σε τιμή ευκαιρίας. Και μες στο όνειρο, μαλάκες, σας εκτελούσα ξανά και ξανά με διαφορετικό στυλ κάθε φορά. Σας έπνιγα στην μήτρα με τον ομφάλιο λώρο σας. Χωρίς ενοχές. Σαν προφήτης…

Είδα ένα όνειρο, χαρά μου. Ότι τα παιδιά είναι πράγματι του μέλλοντος, η τεχνολογία του παρελθόντος και εμείς στην μέση ανακυκλώνουμε ανάπηρες αλήθειες. Και στο όνειρό μου ήμουν μεθυσμένος, ήμουν άρρωστος, ήμουν τρελός. Και ήθελα να πιάνω, σαν το φύλακα στην σίκαλη, παιδιά από το χείλος του γκρεμού και να τα σώζω…
Είδα ένα όνειρο, ψυχή μου. Και ξύπνησα τρομαγμένος από την παράλληλη νυχτερινή ζωή μου. Και το σκοτάδι με ξανακατάπιε, φίλε μου. Κι ένιωθα ζεστασιά μέσα του. Και το αγκάλιασα…

Βασίλισσες-ζόμπι καλόγριες στην ζούγκλα των ανθρωποφάγων κουνουπιδιών.

Να πως έχει το πράγμα. Χάος ολικό περιφέρεται στον αέρα και στις καρδιές μας. Τα πλοκάμια της αποδιοργάνωσης έχουν σκορπιστεί παντού και βουλιάζουν τα καράβια με τα εφηβικά πρόωρα θανατωμένα όνειρά μας. Η δολοφονίες γίνονται στην μήτρα τώρα. Η πρώτη ανάσα μας πέφτει θανάσιμα λαβωμένη.

«Σήμερα είναι η νύχτα της μεγάλης σφαγής. Φέρε τα κλειδιά, θα πάρουμε την κλούβα σήμερα. Θα φέρω μπύρες. Έχουμε ασημένια, λαμπερά σήματα μπάτσου στο στήθος. Πάμε να πλακώσουμε τίποτα άστεγους. Θα την πέφτουμε έξι σε έναν. Πολύ πλάκα…»

Πόσο θα άλλαζε η ζωή μας αν γινόμασταν πιο ανθρωπιστές; Καθόλου. Γιατί δε θέλουμε. Έτσι. Οι μεγάλες, καταστροφικές, χολυγουντιανές εκρήξεις είναι πιο εντυπωσιακές. Δεν σκεφτόμαστε. Ανατινάσσουμε.

Καρεκλοκένταυροι, εξουσιαστές, βασίλισσες πεθαμένες ζόμπι σε θέσεις κλειδιά. Δίνουν νέα, νεκρόμορφη πνοή στην μιζέρια που λέμε καριέρα. Κι εκεί ξυπνά η πιο ηλίθια αντίσταση που υπήρξε ποτέ. Η αντίσταση του δευτεροκλασάτου κουνουπιδιού που καταβροχθίζει τα παιδιά του για να προστατέψει την κυριαρχία του επί της ηλιθιότητας. Μόνο εμείς έχουμε το δικαίωμα να εθελοτυφλούμε μπρος στην απόδραση από την παγίδα που έχουμε εγκλωβιστεί. Η έξοδος είναι ανοιχτή για όλους, αλλά τα ανθρωποφάγα κουνουπίδια καραδοκούν…

«Έχω άλλα σχέδια για σένα αγάπη μου. Σαν πρώτη ύλη, σε χρησιμοποιώ για την ανοικοδόμηση του τείχους που θα με προστατέψει. Ούτε που ξέρω το όνομα σου…»

Για το καλό μας οι καλόγριες υψώνουν εκκλησιαστικές νευρώσεις, ευλογούν ιερούς πολέμους και στέλνουν τα ηλίθια ανθρωποφάγα κουνουπίδια να θυσιαστούν στην μάχη με άλλα ηλίθια κουνουπίδια. Ζούγκλα.

«Σηκώνεις τα κενά μάτια σου και με κοιτάς. Τι βλέπεις; ΤΙΠΟΤΑ…

Τίποτα…
τίποτα
τιπ…

Παιδική χαρά σε ναρκοπέδιο.

Ορφανά παιδάκια, μόνα σε παιδική χαρά φτιαγμένη πάνω σε ναρκοπέδιο. Αυτό είμαστε. Γαμημένες μαριονέτες με μνήμη ψαριού κι ιδανικά με ημερομηνία λήξης. Το χειρότερο βέβαια, είναι το χειροκρότημα που ρίχνουμε στον καθρέφτη βλέποντάς μας. Γαμώ τα παιδιά είμαστε!

Δεν είναι η ευθανασία ονείρων το μόνο μας λάθος. Ούτε το μίσος που αγοράζουμε σε μεγάλες ποσότητες. Ούτε καν τα αντι-ιδεώδη που καλλιεργούμε. Είναι ότι ξεχνάμε. Δε το βασανίζουμε το ρημάδι. Προτιμάμε να ξεχνάμε. Θέλουμε εκπλήξεις. Θέλουμε κάτι νέο. Και μετά το σβήνουμε. Δεν έχει υπάρξει ποτέ.

Σε ένα γαμημένο deja-vu κλεισμένη όλη η ιστορία της ανθρωπότητας. Δεν κάνει κύκλους. Γυρνάει τόσο μα τόσο γρήγορα που είναι σαν να ξεπλένει τις κηλίδες του παρελθόντος μας. Κι από μουτζούρες άλλο τίποτα. Σπιλώνουμε επαγγελματικά. Τίποτα δε μαγνητίζει για πολύ την προσοχή μας. Γύρω-γύρω όλοι. Κι οι νάρκες στα ξυπόλητά μας πόδια.

Ο μόνος τρόπος να ξεφύγουμε από αυτήν την παιδική χαρά θανάτου είναι να περπατήσουμε. Να ανατινάξουμε τις νάρκες με τα πέλματά μας., να σκοτώσουμε τον φόβο μας, να βιάσουμε τον βιαστή μας. Παιδάκια-σακούλες γεμάτες με συναισθήματα είμαστε.

Δε θυμάμαι. Τι έλεγα πιο πριν;

Νυχτερινή πορεία.

Είμαστε σκιές που έχουνε ανθρώπους. Απομεινάρια μιας άλλης εποχής, επιζώντες ενός νοητικού πυρηνικού ολοκαυτώματος. Πρόσφυγες σε ξένη γη, θαμώνες σε σκοτεινούς καιρούς. Δε είδαμε τόσα χρόνια ποτέ ανατολή. Βαδίζουμε υπόγεια, στα τυφλά, κρατώντας το χέρι ενός επίσης τυφλού οδηγού. Πίνουμε δάκρυα για να μην πάθουμε αφυδάτωση, πολλές φορές τα δικά μας. Η απόσταση ματιών-στόματος έτσι κι αλλιώς είναι πολύ μικρή.

Είσαστε προσκεκλημένοι στην βραδινή μας πορεία. Φορέστε την πανοπλία του χαρακτήρα σας κι ελάτε. Θα αποδράσουμε από τα τετριμμένα θα πάμε ένα βήμα παραπέρα. Θα μετακομίσουμε τις εμπειρίες μας σε πιο ασφυκτικά τοιχώματα. Μέχρι να τις συνθλίψουμε. Να μην σκεφτόμαστε. Πονάμε.

Ένα βήμα την φορά μας συμβούλευαν. Εμείς, ως γνωστό, δεν ακούγαμε. Και κάπου στην μέση της διαδρομής χάλασε ο βηματισμός. Και παραστρατήσαμε. Βγήκαμε εκτός πορείας. Οι άλλοι δεν μας περίμεναν. Και να `μαστε τώρα. Μόνοι στα καταγώγια του νου μας. Αποκλεισμένοι κι αποδυναμωμένοι. Χωρίς οδηγό. Χωρίς μέλλον…

Κοκτέιλ Ναπάλμ κι Υγρό Άζωτο.

Μανιοκατάθλιψη. Την μια μένουμε για καιρό εγκλωβισμένοι στον εαυτό μας και την άλλη φιλοδοξούμε να πνίξουμε τον κόσμο με τις λέξεις μας. Μιλάμε και ακούμε μόνο εμείς αυτά που λέμε ή αλλιώς δεν θέλουμε να ακούμε τίποτα. Το τίποτα γίνεται η προσδοκία μας ή γινόμαστε ένας Θεός και το κέντρο του σύμπαντος. Μία κάτω, μία πάνω. Θλίψη και μανία. Άσπρο και μαύρο. Όπως μέσα, έτσι κι έξω…

Ανισορροπία. Φερόμαστε καλά, φερόμαστε άσχημα. Αναποφασιστικότητα. Οι ερωτήσεις κι οι απαντήσεις χορεύουν παρανοϊκά μες στο μυαλό μας. Διαλέγουμε στην τύχη. Το μετανιώνουμε. Ξαναδιαλέγουμε. Το ίδιο. Ναι-όχι-ναι-όχι-ναι. Πνευματικός φαύλος κύκλος. Τζογάρουμε. Και στο τζόγο κανείς δεν κερδίζει. Θέλω αυτό. Όχι, δεν το θέλω. Μήπως το θέλω; Τι σκατά θέλω επιτέλους; Όπως μέσα, έτσι κι έξω…

Δυσθυμία. Έτσι αρχίζουν όλα. Η διάθεσή μας μεταβάλλεται σαν υγρό που συνεχώς ανακατεύεται. Διαλέγουμε την διάθεση που μας συμφέρει. Και βγάζουμε το συναίσθημα. Που το αλλάζουμε στην πορεία. Πολλές φορές. Και από υγρό άζωτο διάθεση βγάζουμε ναπάλμ συναισθήματα. Δεν τα αναγνωρίζουμε ούτε και εμείς. Πως έχω γίνει έτσι; Ήμουνα καλύτερος, χειρότερος, διαφορετικός. Αδιάφορο; Ενδιαφέρον; Όπως μέσα, έτσι κι έξω…

Κυκλοθυμία. Γίνεται τρόπος ζωής. Ζητάμε λυτρωτές, μεσσίες, αποδιοπομπαίους τράγους και έντονες έως σοκαριστικές συγκινήσεις. Έχουμε μπλέξει άσχημα. Με την πάρτη μας. Τίποτα δε μας μεθάει, τίποτα δε μας ταρακουνάει. Το εσωτερικό μας συναισθηματικό εκκρεμές χτυπάει τώρα από το ένα τοίχωμα στο άλλο. Και μας πληγιάζει. Όπως μέσα, έτσι κι έξω…

Κάθαρση. Ζητάμε κάθαρση. Ζητάμε να σπάσουν οι αλυσίδες. Ζητάμε να καθαρίσουμε τους κακομούτσουνους, αλλά μετά μας φαίνεται ότι όλα τα πτώματα έχουν το ίδιο χρώμα. Θα φτύσουμε στους τάφους τους ή είναι κάτι κακό; Τζίζζζζζ!

Καθόμαστε απόμερα στο πιο κακόφημο μπαράκι της ζωής μας, με μπάρμαν τον Μπορίς Βιάν και ζητάμε να μας φτιάξει ένα κοκτέιλ Ναπάλμ κι Υγρό άζωτο. Θα κάνουμε φασαρία απόψε. Όπως μέσα, έτσι κι έξω…

Η χώρα του σκότους.

Μες στην χώρα του πνευματικού σκότους, τι προφίλ μπορεί να έχουμε;

Είναι η χώρα μας αυτή. Που βασιλεύει η απληστία και το κέρδος. Που οι φτωχοί παραμένουν φτωχοί και οι πλούσιοι παραμένουν πλούσιοι. Που οι επιρροές έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Που η αστυνομία σκοτώνει κάθε αθωότητα με τις ευλογίες της εκκλησίας και του κράτους. Σύνηθες φαινόμενο. Που οι πολυεθνικές κατασκευάζουν και μοσχοπουλούν ιδανικά σε τιμή ΈΚΠΛΗΞΗ! (Τηλεφωνήστε ΤΩΡΑ!). Που η διαστρέβλωση της προόδου και της ηθικής έχει συνταγματικά κατοχυρωθεί. Που ο φόβος ξεκινάει με το που θα ξυπνήσουμε το πρωί μέχρι να δούμε τους βραδινούς μας εφιάλτες. Και εμείς θεατές και συνεργοί του θεάτρου αυτού του παραλόγου. Με αμαρτίες να στάζουν από τα χέρια μας και κακουργήματα στον ψυχισμό μας. Να δούμε τώρα λίγη τηλεόραση;

Υψώνουμε λάβαρα εθνικοφροσύνης και ιαχές εναντίων των απρόσωπων εχθρών μας στο όνομα του Θεού και της εθνικής μας υπερηφάνειας. Ραπίζουμε τα χέρια που μας ζητάνε ελεημοσύνη γιατί είναι μιαρά και βρώμικα. Το χρώμα του δέρματος καθορίζει το πρόστιμο και την τιμωρία που θα υποστούμε. «Πας μη Έλλην, βάρβαρος», για αυτό «Άρον, άρον σταύροσων αυτόν». Και πιάνουμε λεκτικές και υλικές πέτρες για να ξεκινήσει ο λιθοβολισμός. Των μαύρων προβάτων.

Έχουμε τυφλωθεί τελείως. Και καθώς όλα φαντάζουν μαύρα μπροστά μας, το ίδιο χρώμα μοιράζεται και η καρδιά μας. Το ίδιο και οι ελπίδες μας για το μέλλον. Και αφήνουμε αυτό το κληροδότημα-τερατούργημα στις καταδικασμένες επερχόμενες γενιές. Στα παιδιά που θα εξουσιάζονται από κάλπικους πολιτικούς και εθνικούς καθοδηγητές. Και τρίβουμε σαρδόνια τα χέρια μας γνωρίζοντας ότι δεν είμαστε οι μόνοι που μαρτύρησαν. Θα σύρουμε στο λάκκο του καθαρτηρίου και το μέλλον της χώρας μας. Της χώρας του σκότους.

Να παίξω λίγο playstation τώρα μαμά;