Το τζίνι βγήκε έξω από το μπουκάλι…

Πατέρα, μητέρα, κοιτάξτε το μικρό σας τέρας. Εδώ είμαι. Είμαι ήρωας. Είμαι μηδενικό. Είμαι εγώ. Ο γητευτής. Ο σκληρός. Ο αδύναμος. Ο νικητής και νικημένος. Ο μεσσίας κι ο προδότης. Ο βιαστή κι ο βιασμένος. Αυτός που γυρνάει πάντα και το άλλο μάγουλο.
Απότομα ξεκίνησαν και μας έπνιξαν όλα αυτά. Ξεσηκώθηκα. Λυπήθηκα. Οργίστηκα. Αυτοκαταστράφηκα. Το τζίνι βγήκε έξω από το μπουκάλι και δεν μπορούμε να το ξαναβάλουμε μέσα. Το κουτί της Πανδώρας άνοιξε. Ανοίξαμε στην ψύχωση. Ανοίξαμε και σας περιμένουμε. We `re open and rotten.
Βλάπτουμε σοβαρά την υγεία όταν σκεφτόμαστε. Όταν επινοούμε κλισέ αντεπίθεσης στο κατεστημένο. Που εμείς καταστήσαμε. Κατασκευαζόμαστε. Με δομικά υλικά από δεύτερο χέρι. Εκστασιαζόμαστε συνειδητοποιώντας ότι αποτελούμε το υπέρτατο γκάτζετ που έχουμε. Εμείς. Τα μικρά τέρατα.
Απίθανες καταστάσεις για πιθανούς ανθρώπους. Οι φρανκενστάιν του εικοστού πρώτου αιώνα. Ο εαυτός μας τώρα πια φαντάζει στα μάτια μας ξενόμορφος. Στον καθρέφτη μένει κάποιος άλλος. Ούτε καν γνωστός.
Ουρλιάζουμε προκαλώντας τρόμο στους εχθρούς μας. Παραμονεύουμε στις σκιές για το επόμενό μας θύμα. Καρτερικά. Ψυχρά.
Το τζίνι είναι ακόμα έξω από το μπουκάλι. Φοβόμαστε. Εμάς.

Αναδιπλώνουμε τις επιθυμίες μας. Κοιτάξτε μας. Δίνουμε την απόλυτη παράσταση στο σαδιστικό κοινό μας. Που θέλει να μας δει να πεθαίνουμε. Η τελευταία μας ανάσα αξίζει τα λεφτά του εισιτηρίου που πλήρωσαν. Και εμείς θέλουμε να λυτρωθούμε από τον καταναλωτισμό. Κοιτάξτε μας λοιπόν! Το αποφασίσαμε. Θα αφήσουμε το τζίνι ΈΞΩ από το μπουκάλι…

Ο γρίφος της εβδομάδας

Χτυπώ χτυπώ, δίχως να σε πονώ,
μ' αν πάψω να χτυπώ, χάθηκες στο λεπτό.

You `re wrong...

Ο γρίφος της εβδομάδας

Περνώ στεριές και θάλασσες,
ρωτάω και απαντώ,
κι όμως καθόλου δε μιλώ.

Anima to the state...

Griechenstein (ένα multiplayer shoot `em up)

Το θέμα είναι να είσαι εντός θέματος. Οι μεγάλοι και τρανοί μας «φύρερ» (zieg heil όλοι μαζί) ψηφίζουν τα υδροκυανικά τους διατάγματα και μας τα ποτίζουν την ώρα που ονειρευόμαστε. Ξυπνάμε δηλητηριασμένοι για την υπόλοιπη μέρα μας και η γεύση αυτή δεν φεύγει ποτέ. Η γεύση της χολής. Προτείνω λοιπόν κάποια cheats για όλους εμάς (τους reality gamers), μπας και περάσουμε την πίστα (χωρίς να χάσουμε «κανονάκι»).

1. Κάθε 1η Σεπτέμβρη να πηδάνε 15.000 άνεργοι από το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο κάτω στην θάλασσα.

2. Όποιος έχει παράπονα από την εργασία του στο Δημόσιο θα μετατίθεται στην Ιαπωνία όπου και θα υποχρεώνεται να κάνει χαρακίρι εντός 24 ωρών.

3. Οι άδειες όλες αναστέλλονται. Θα έχετε μπόλικο καιρό να ζήσετε την ζωή σας όταν πεθάνετε (κι ας σας φαίνεται οξύμωρο).

4. Όλοι οι «ξένοι» να πάνε στην χώρα τους και αφού είμαστε και εμείς ξένοι, να αδειάσει η Ελλάδα και να μείνουν αυτοί που κυβερνάνε (να κυβερνούν τους εαυτούς τους)

5. Κανείς άνθρωπος δεν είναι «λαθραίος». Λαθραία είναι αυτά που μας κάνουν.

6. Όσοι δεν έκοψαν το κάπνισμα από 1η Ιουλίου θα βασανιστούν φριχτά. Θα βλέπουν όλοι μέρα μαγνητοσκοπημένα debates των τελευταίων 50 χρόνων.

7. Όσοι ψηφίσουν θα εκτελεστούν.

8. Όσοι δεν ψηφίσουν θα σταλούν στο εκτελεστικό απόσπασμα.

9. Οι φυλακισμένοι θα εκτελεστούν.

10. Οι οδηγοί ελικοπτέρων θα εκτελεστούν (βλέπε άνωθεν)

11. Όποιος σταματήσει τώρα να διαβάζει το άρθρο θα εκτελεστεί

12. Απαγορεύονται τα όνειρα και τα κλάματα.

13. Έχουμε πάντα δίκιο.

14. Έχετε πάντα άδικο.

15. Αν θεωρείτε τα παραπάνω μαλακίες, είστε επαναστάτες και θα σταλείτε μαζί με τους δημόσιους υπαλλήλους στην Ιαπωνία όπου και θα κάνετε χαρακίρι.


Ευχαριστώ για το χρόνο σας. Μη μασάτε…

Εισαγωγές από την Πέργαμο

Ένα καλοκαίρι (κι αυτό κουτσό, μισαλό κι ανάποδο αφού φεύγουμε με κάποιες μέρες άδεια), δεν είναι ποτέ αρκετό για να μας ξεκουράσει. Και τώρα τα κεφάλια πάλι μέσα και σκάσε και κολύμπα. Φτου κι απ` την αρχή. Και να φανταστείς ότι είμαι και χειμωνιάτικος τύπος.
Δε μας φτάναν τόσα αιδοία φέραμε κι απ` την Πέργαμο. Η κρίση συνεχίζεται, ο κόσμος έχει φρικάρει, το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό και η κοινωνία εμάς. Τα όνειρά μας συνεχίζουν να τα προδίδουν, το μέλλον μας ξαναχρωματίζεται γκρι και μέσα σε όλα αυτά έχουμε και άδικο. Το σωστό να λέγεται. Άπνοια. Πανικός.
Πολλά σκεφτόμαστε, σε λίγα επιμένουμε και τίποτα δεν κάνουμε. Απλά και όμορφα.
Θέλετε να μάθετε περισσότερα;


Τα χρώματα διαλέγουν ποιους θα υποστηρίξουν, τα κορίτσια παίρνουν ιδέες τι θα φορέσουν από την τελευταία λέξη της μόδας, τα ζώα θυσιάζονται για αυτά, τα αγόρια προβληματίζονται για το φύλο τους, οι άντρες κατασκευάζονται, οι γυναίκες αναλίσκονται και ο Θεός δεν είναι εδώ. Να φύγετε κύριε, να πάτε αλλού. Εδώ δε πιάνουν οι κατάρες, δε πιάνουν οι ευχές.
Θέλετε να καταναλώσετε περισσότερα;


Μην ξεχάσετε να βάλετε πετρέλαιο. Να πάρετε τσάντες, κασετίνες, briefcases, blanco, μοιρογνωμόνια, χάρακες, φλασάκια, λάστιχα για το αμάξι, φαί για το παιδί, να βγάλετε τα σκουπίδια, να σηκώσετε το καπάκι της λεκάνης, να κλάψετε, να καβλώσετε, να πάθετε έμφραγμα, να πείτε ευχαριστώ.
Μην περιμένετε να πάνε όλα καλά, να σας ακούσει ο Θεός, να έρθει το λεωφορείο, να κόψετε το κάπνισμα, να σας πουν ευχαριστώ, να αδυνατίσετε, να βγάλετε μαλλιά, να πάρετε αύξηση, να έρθετε στην ώρα σας.
Όλα αυτά συν τα αιδοία από την Πέργαμο.
Θέλετε να ελπίζετε περισσότερα;